என் நண்பர் ஆத்மாநாம்.

[ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் தற்கொலை செய்துகொள்வதற்கு முன்னால் எழுதிய இறுதிக் கடிதம்:]

“கடந்த 67 வருட எனது வாழ்க்கை பற்றி வருத்தங்கள் இல்லை. எளிய, உண்மையான, அடக்கமான மனிதனாக ஆடம்பர சிந்தனை துளியும் இல்லாமல் வாழ்ந்திருக்கிறேன். கண்ணை இமை காப்பது போல் என்னைப் பார்த்து அலாதியான காதலுடன் நேசித்து, பத்திரப்படுத்தி, அபூர்வ, ஆனந்த மனைவியாக என் மனைவி ஹேமா வாழ்ந்தார்.

எத்தனை பிறவியானாலும் இதை மறக்க மாட்டேன். நானும், அவளும் வாழ்ந்த வாழ்க்கை அற்புதமான, ஆன்மீகமான, இலக்கியத் தன்மையான காவியம். ஹேமாவின் துணை இல்லாத வாழ்க்கை சூனியமாக இருக்கிறது. என்னால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை. தனிமைச் சிறை கடும் தன்மையாக என்னை நெரிக்கிறது. எனவே நான் ஹேமாவிடம் செல்கிறேன். மரணத்தின் கதவுகளைத் திறந்து, வாழ்க்கை தண்டனை ஆகிவிடும் போது மரண விடுதலை பெறுகிறேன்.”

#

போன வருடம் என்னை அடைந்து என்னை அயரவைத்த புத்தக வரவு ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் கடைசியாக எழுதும்படியான “என் நண்பர் ஆத்மாநாம்” என்ற புத்தகத் தொகுப்புத்தான். நானும், தஞ்சாவூர்க்கவிராயரும் சென்னையிலிருந்து தஞ்சாவூருக்குப் பயணித்த ஒரு ரயில் பயணத்தில் இருவருமாகத் தொடர்ந்து வாசித்து முடித்த புத்தகம்.

விருட்சம் சிற்றிதழில் எழுதி வந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இது.

’என் நண்பர் ஆத்மாநாம்’, ‘சைவ உணவும் வேறு பல ஞாபகங்களும்’, ’கண்ணுக்குத் தெரியாத சிலுவைகள்’, ’ஜவஹர்லால் நேருவுக்கு நான் எழுதிய கடிதம்’, ’மரணங்கள்’ என்னும் தலைப்புக்களில் 103 பக்கங்களில் ஐந்து கட்டுரைகளும், அவர் மனைவி ஹேமாவின் சகோதரி ப்ரேமா த்யானேஸ்வரி எழுதிய “சாம்பல் நிறங்கள்” என்ற ஒரு சிறுகதையும், அவர் மனைவி ஹேமாம்புஜத்தின் ஆறு கவிதைகளும், ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் “ஹேமா இல்லை” என்ற தலைப்பில் எழுதிய ஒரு கவிதை என்று கணிக்க முடியாத கலவையாய் இந்தத் தொகுப்பு.

இதில் என்னை வசீகரித்தது ஸ்டெல்லா ப்ரூஸின் கட்டுரைகள்தான். நான் ஸ்டெல்லா ப்ரூஸை இதற்கு முன்னால் வாசித்தது இல்லை. அது என்னை அவரின் முந்தைய எழுத்துக்களைத் தேட வைத்தது. 

அவர் காளி-தாஸ் என்ற பெயரில் எழுதிய கணையாழியில், நானும் எழுதிய சில கவிதைகளின் மூலமாக சந்தித்திருக்கிறோம் என்பதையே அவரின் மரணத்துக்குப் பின்னரே அறிந்தேன். 

1970ல் ஜெயகாந்தனின் ஞானரதத்தில் அவரின் முதலாவது கதை ப்ரசுரமானது- ராம்மோகன் என்ற பெயரில். பொதுவாக எழுதுபவர்களைச் சந்திக்கப் பெரிய ஆர்வமற்ற நான், சந்திக்காது தவற விட்ட ஒரு ஆளுமையாக இவரை நினைக்கிறேன்.

இந்தத் தொகுப்பின் மிகச் சிறந்த கட்டுரை ”சைவ உணவும் வேறு பல ஞாபகங்களும்”.

விருதுநகரில் ராம்மோஹன் என்ற பெயரில் பிறந்த காரணத்தில் தொடங்கி, தன் பரம்பரையின் உணவுப் பழக்கங்களுக்கு நேரெதிரான சைவ உணவுப் பழக்கம், தன் அப்பாவின் புத்தக வாசிப்பு, ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி தொடர்பான தகவல்கள், தன் அப்பாவிற்கும், காமராஜுக்கும் உள்ள தொடர்பு, தன் மேல் ப்ரத்யேகமாக தன் அப்பா காட்டிய சிநேகம் என்று மிக அற்புதமான எழுத்து. மெல்லிய நகைச்சுவையோடு ஆரம்பிக்கும் இக்கட்டுரையின் சுடரை எடுத்துச் செல்கிறது தத்ரூபமான நுட்பமான பார்வை. நான் வாசித்த வரை தமிழில் எழுதப் பட்ட மிகச் செறிவான பத்து கட்டுரைகளில் இதற்கு மிக முக்கியமான இடமுண்டு.

40 வருடங்களாக மாமிசம் சாப்பிடாது தவிர்த்து வந்த அவரது அப்பா மறுபடியும் சாப்பிட ஆரம்பித்ததையும், 48 வயது வரை திருமணமே வேண்டாமென்றிருந்த ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ், தன் 32 வயது வாசகியை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டதையும் பொதுவான ஒரு சரடு இணைப்பதாகத் தோன்றியது. அந்தக் கட்டுரையின் முடிவை ஒரு அமானுஷ்யமான ஆன்மீக யூகத்துடன் முடித்த- எழுதினால் இப்படி ஒரு கட்டுரை நான் சாவதற்குள் எழுதிவிட வேண்டுமென பொறாமைப்பட வைத்த - ஸ்டெல்லா ப்ரூஸின் எழுத்துக்கு ஒரு சபாஷ்.

இதற்கு அடுத்த ஸ்தானத்தைப் பிடித்த கட்டுரை ”கண்ணுக்குத் தெரியாத சிலுவைகள்”. ஸ்டெல்லா ப்ரூஸின் ஆரம்ப கால வாசிப்பு ஆர்வம், அவர் சித்திக்கும் அவருக்குமான நேர்மையான உறவு, அவர் சித்தியின் எழுத்தார்வம், சித்தப்பாவின் கொச்சையான அணுகல் ஏற்படுத்திய எதிர்பாராத விலகல், மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் ஒரு எழுத்தாளரான பின் சந்திக்க நேர்ந்த தருணங்கள் என மிக அற்புதமான விருதுநகர் வாழ்க்கையைப் படம் பிடித்துக் காட்டிய ஒரு கலைப் படைப்பு.

ஆத்மாநாமிற்கும், இவருக்குமிடையிலான உறவை பக்கம் பக்கமாக எழுதிச் செல்கிறது “என் நண்பர் ஆத்மாநாம்” கட்டுரை. வேறு யாருக்கும் ஆத்மாநாமுடன் இத்தனை நெருக்கமான உறவிருந்திருக்க முடியாது என்பதை இவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் பகிரப் பட்ட உறவு சொல்கிறது. ஆத்மாநாமின் மனச் சிக்கல்கள் படிக்க நேரும்போது கண்களைக் கசிய வைக்கிறது. நவீன விருட்சத்தில் இந்தக் கட்டுரை மூன்று பகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அவற்றின் இணைப்பைக் கீழே தருகிறேன்.

http://navinavirutcham.blogspot.in/2008/07/1.html

http://navinavirutcham.blogspot.in/2008/07/1983.html

http://navinavirutcham.blogspot.in/2008/07/blog-post_30.html

ஆத்மாநாம் 1984ஆம் ஆண்டு ஜூலை ஆறாம் தேதி தற்கொலை செய்துகொண்டதைத் தாங்கமுடியாத  மனதைக் கனக்க வைக்கும் துக்கமாக அனுசரித்த ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ், 24 வருடங்களுக்குப் பிறகு 2008 மார்ச் 1ஆம் தேதி தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டது ஒரு யதேச்சையான, துயர் படிந்த ஒற்றுமை.

தற்கொலையின் கசப்பை ஒரு மிடறு சுவைக்கக் கூட விரும்பாத ஸ்டெல்லா ப்ரூஸை, வாழ்க்கை ஒரு கோப்பை ததும்பப் பருகச் செய்ததுதான் வினோதம்.

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸுக்கும், அவர் மனைவி ஹேமாவுக்குமான உணர்வு ததும்பும் பதிவு ”மரணங்கள்”. ஒரு வாசகியின் தளத்திலிருந்து, ஒரு கூட்டுப் பறவை போல் மனைவியாகிச் சிறகடித்துப் பயணித்த தடம் ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாய்ப் பரிணமித்து நெஞ்சைக் கனக்க வைக்கும் பதிவாய் நீண்டு,  அனைத்திலும் ஹேமாவைத் தேடியபடி முடிகிறது.

மற்றுமொரு யூகிக்க முடியாத கோணத்தில் பயணிக்கும் ”ஜவஹர்லால் நேருவுக்கு நான் எழுதிய கடிதம்” சுவாரஸ்யம். 1962ல் இவர் பம்பாயில் இருந்த காலத்தில், டி.ஹெச். லாரன்ஸின் ’லோலிடா’, அதன் திரைப்பட அனுபவம், அதற்கு விதிக்கப்பட்ட தடை, இந்திய-சீனப் போர்ப் பின்னணி, நேருவுக்கு இவர் எழுதிய கடிதம், நேருவின் மரணம் என்று செல்லும் விறுவிறுப்பான கட்டுரை முடிவதை மனம் ஏற்க மறுக்கிறது.  

இக்கட்டுரைகளைத் தாண்டிச் செல்லும் மற்ற 30 பக்கங்களின் வாசிப்பு ஒரு கலைடாஸ்கோப்பிக் அனுபவத்தைத் தந்தாலும், என் ஓட்டு முதல் நூற்றுச் சொச்சப் பக்கங்களில் சொர்க்கத்தைப் படைக்கும் கட்டுரைகளுக்கே.

அழகியசிங்கர் ஸ்டெல்லா ப்ரூஸைப் பற்றிப் பகிர்ந்துள்ள நினைவுகளும், தேவராஜன் எழுதியுள்ள ’மன ஆழங்களில் பயணித்தவன்’ என்ற கட்டுரையும் அதிகம் அறியப்படாத ஸ்டெல்லா ப்ரூஸின் உள் உலகத்தை வெளிக்காட்டும் மிக முக்கியமான உரைகளாகும்.

ஏராளமான அச்சுப் பிழைகளை ஸ்டெல்லா ப்ரூஸின் எழுத்துக்காகத் தாங்கிக் கொள்ளலாம். அதே போல் வாசிக்கத் தடையாய் உள்ள பத்தி அமைப்பு. இரண்டையும் அடுத்த பதிப்பில் சரி செய்து விடுங்கள் அழகியசிங்கர். அற்புதமான எழுத்தைப் பதிப்பித்த உங்களின் முயற்சிக்குத் துணையாக, வேண்டுமானால் நான் உதவுகிறேன்! 

நான் என்றாவதொரு நாள் உருவாக்கப் போகும் திரைப்படமாக ”சைவ உணவும், வேறு பல ஞாபகங்களும்’ என்ற கட்டுரையைப் பார்க்கிறேன். அதற்கான தார்மீக உரிமையை மானசீகமாக ஸ்டெல்லா ப்ரூஸிடம் கோருகிறேன். தருவீர்களா ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ்?

நல்ல எழுத்தின் லாகிரியைப் பருக விரும்புபவர்கள் தவற விடக் கூடாத அனுபவம் “ என் நண்பர் ஆத்மாநாம்”. அவசியம் விலை கொடுத்து வாங்கிப் படிக்கவும், இந்த எழுத்தைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளவும் முயலுவோம்.

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸின் கண்ணுக்குப் புலப்படாத விரல்களுக்கு என் முத்தம்.

(என் நண்பர் ஆத்மாநாம்- கட்டுரைகள்- ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ்- விருட்சம், +919444113205, 044-24710610- 152 பக்கங்கள்- விலை ரூ.100/=)

ரமேஷ்கல்யாணின் ஒரு சிறந்த கவிதை.

அருவி

நம்பிக்கையின் விளிம்பில் பயணித்தவன்

இந்த நீரூற்றின் மேல் விளிம்பில் நின்றபடி
யோசித்தான்

மலையின் வெடிப்பில் பாய்ந்து
விழுந்துகொண்டிருக்கும் அருவி
எழுந்துகொண்டிருக்கும் திவலை

ஒரு நீரால் எவ்வளவு ஆனந்தமாக
விழ முடிகிறது இவ்வளவு உயரத்திலிருந்து!

கரையின் விளிம்பில் இவ்வளவு ஒட்டில்
முளைத்து வளர்ந்திருக்குமிம் மரத்திற்கு
என்றாவது விழுந்துவிடுவோம்
என்ற பயம் இருக்கிறதா?
அதல பாதாளத்தை எட்டிப்பார்ப்பதுபோல்
தன் கிளைகளை நீட்டி பார்க்கிறது.

கவலைகளைக் கல்லென உருவகித்து
ஒவ்வொன்றாக நீர்ப்பள்ளத்தாக்கில் வீசுகிறான்.
ஒரு சிறு கல்லை எடுத்து
பள்ளத்தாக்கில் போடும் அந்த நொடியில்
இக்கரையிலிருந்து கிளம்பி
மறுகரையின்  முனையிலுள்ள மரத்திற்கு
சாவதானமாக பறந்து செல்கிறதொரு காகம்.

கல் தன் ஆழம் கடந்து நீரில் மூழ்கும் நொடியில்
இந்த காகம் மறுமுனயிலுள்ள மரத்தில் சென்று அமர்கிறது.
இரு பயணங்கள் நீள ஆழ பரிமாணங்களில்.

துயரின் கனங்கள்
துயரின் கணங்கள்
ஒவ்வொரு கல்லாக எடுத்து போட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறான்

ஒரு யதேச்சையான நொடியில் பார்க்கிறபோது
ஒரு காகம் மறுமுனைக்கு பறக்கிறது
கற்களெல்லாம் கரையில் மீந்திருக்க.

நேற்று யதேச்சையாய் இந்தக் கவிதையை ரமேஷ்கல்யாணின் மனதோடு எனும் வலைப்பூவில் வாசித்தேன். என்ன அற்புதமான கவிதை? ஒவ்வொரு கல்லாக நீர்ப்பள்ளத்தாக்கில் அவர் வீசவீச ஒவ்வொரு சொல்லும் அனுபவமாக மனதின் ஆழ்பள்ளத்தாக்கில் மூழ்கி மறைகிறது. காகம் கடக்கும் தொலைவுக்கு மனதும் கடந்து செல்ல விழைகிறது. நல்ல கவிதைக்கு இவர் எழுதிய இந்த ஒரு கவிதை போதும்-இவர் இனிக் கவிதைகள் எழுதாது போனாலும்.

நல்ல வாசிப்பனுபவம் உள்ளவர்களுக்கு இந்தக் கவிதை நீச்சல்வித்தை தெரிந்தவன் ஓர் ஆழ்கடலில் நீந்தித் திளைக்கும் சாகசத்தைத் தருகிறது. மிகக் கொஞ்சமாக தேர்ந்தெடுத்தாற்போல எழுதும் ரமேஷ்கல்யாணிடம் நான் கற்றுக்கொள்வதற்கு நிறைய இருக்கிறதாய் உணர்கிறேன். 

இவருடைய இன்னொரு வலைப்பூ Prides of Penuparthy.இந்த வலைப்பூ இவரது முன்னோர்களிடம் இவர் பார்த்த பகிர்ந்துகொண்ட கேட்ட அபூர்வமான செய்திகளை மிக நெருக்கமான மொழியில் சிக்கனமாக ஆனால் சுவாரஸ்யமாகச் சொல்கிறது.

இனி நான் போக நினைக்கும் பாதையில் ஏற்கெனவே பன்.இறையின் கவிதைகளைச் சொன்னது போல் ரமேஷ் கல்யாணும் தடம் பதிப்பதாய் உணர்கிறேன். இவர்களைப் போல் நான் கவிதைகள் எழுத ஆசைப்படுகிறேன்.

நல்ல எழுத்தை வாசிக்க நினைப்பவர்கள் தவறவிடக்கூடாத எழுத்து ரமேஷ்கல்யாணுடையது.

வாழ்த்துக்கள் ரமேஷ்கல்யாண்.

பருந்துகளைப் போலான தேன்சிட்டுகள்- ஓர் பார்வை.

போன வாரம் தஞ்சாவூரில் எனக்குக் கிடைத்த எதேச்சையான அறிமுகம் பன்.இறை. என் நண்பன் செல்லத்துரை தஞ்சாவூருக்கு சென்றிருந்தபோது ”அவசியம் படி மக்கா. கவிதை நல்லா இருக்கு” என்று சொல்லி "பருந்துகளைப் போலான தேன்சிட்டுகள்" என்ற தலைப்பிலான இந்த நூலைக் கொடுத்தான்.

முந்தைய நாளின் திட்டமிடப்படாத பேருந்துப் பயணத்தால் உடல் வலி மிகுந்து கண்கள் சோர்வுற்று சிறிது நேரம் தூங்கலாம் என நான் நினைத்தபோதுதான் செல்லத்துரை புத்தகத்தைக் கையில் கொடுத்தான். வேறெந்த வடிவத்தையும் விட எப்படிப் பட்ட சூழ்நிலையிலும் கவிதைகளாலான நூல் என்பது கிளர்வூட்டக் கூடியதானது எனக்கு.

சுவற்றில் சாய்ந்தபடியே மெலிதாய் இருந்த அந்நூலின் பக்கங்களில் நுழைந்தேன். எனக்கு மற்றொரு பழக்கம். எடுத்தவுடன் கடைசிக் கவிதையைத்தான் முதலில் படிக்கும் பழக்கம். வழக்கம் கைவிடவில்லை. இம்முறையும் முதன் முறையாக எனும் தலைப்பில் இருந்த கடைசிக் கவிதையை முதலில் வாசித்தேன்.

எனக்கு சட்டென்று க.நா.சு.வை வாசிப்பது போலத் தோன்றியது. அடுத்த நொடி என்னை நானே வாசிப்பது போலவும் உணர்ந்தேன். ஒரு அனுபவத்தை நான் பார்க்க விரும்பும் அதே கோணம் இவருக்கும் சித்தித்திருப்பது எனக்கு அதிசயமாக இருந்தது. இப்படி யோசித்தபடியே ஒவ்வொன்றாக இடுங்கிய கண்களால் வாசித்தபடியே பக்கங்களைக் கடந்தேன். பாதிப் புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டேன். அசதி மிகுதியாகவே பாதியோடு நிறுத்திவிட்டு புத்தகத்தைக் கீழே வைத்தபோது பாதியில் கலவியில் இருந்து விலகிச் செல்வது போலவே இருந்தது.

தூங்கி எழுந்தபின் குளித்துமுடித்து மறுபடியும் புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்தேன். மொத்தம் 57 கவிதைகள் இந்தத் தொகுப்பில் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு கவிதையும் ஒரு சுகானுபவம்.

இந்தக் கவிதைகள் அச்சு அசல் இந்தியாவின் வேர்களிலிருந்து வந்தவை. தொன்மம் நிறைந்த தடத்தில் பயணிப்பவை. அதே சமயம் மிக நவீனமான மொழியாலும் ஓங்கி ஒலிக்காத குரலாலும் பிரமிப்பூட்டும் உவமைகளாலும் மிகவும் புதியவை.

வீட்டை இரவு நேரத்தில் காலி செய்து கொண்டிருக்கும் ஒரு குழந்தையின் தாயின் வலியை ஒரு கவிதை அற்புதமாகப் பதிவு செய்யும் தீராத இரவு நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும் இருப்பிடம் அமையப் பெற்ற சோகத்தைச் சொல்லும் அதேபோது அங்கில்லாத அவள் கணவனைச் சொல்லாது உணர்த்துகிறது.

இந்த இரவு நேரத்தில்

கீழ்க் குடியிருப்பைக்

காலி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்

தனக்கு நேர்ந்த அவமானங்களை

நீரில் அஸ்தியைக் கரைத்துவிடுவது போல

சலசலவென ஓடிக்கொண்டிருக்கும்

இந்த இரவின் மீது

கரைத்திட முயன்றுகொண்டிருந்தாள்

தன்னுடைய பொம்மைகளுக்கான

பாதுகாப்பான இடத்தைத்

தேர்ந்தெடுக்க இயலாதவளாய்

கட்டிக்கொண்டு உறங்கும்

தன் மகளை

அலுங்காமல் வாகனத்தில் படுக்கையில் ஆழ்த்துகிறாள்

ஒரு வீடு

இரவின் ஒரு பகுதி

நிலவின் ஒரு துண்டு

வாகனமேறுவதை சன்னல்வலை வழியாக

பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

வரிசைக்கிரமங்களேதுமற்ற

திணிக்கப்பட்ட பொருட்களோடு

விளிம்புகளைத் தாண்டி காற்றில் படபடக்கிறது

அவளின் சேலைத் தலைப்பு

எத்தனை அழகான கவிதை? ஊரோசை அடங்கிய ஒரு தெருவில் இரவின் வெளிச்சத்தில் அவள் விழுங்க முயலும் நினைவுகள் எத்தனையோ? எதுவும் அறியாது கை பொம்மையோடு உறங்கும் அந்தச் சிறுமியாய் இருந்துவிட மனம் விரும்புவதை மறுக்கமுடியவில்லை.

மரண வீட்டிற்குச் செல்லுதல் என்று இன்னொரு கவிதை.

மரண வீட்டிற்குச் செல்லும்

ஒவ்வொரு முறையும்

செத்தவர் திடீரென

கண் விழிக்கக் கூடுமோவென

திரும்பத் திரும்ப

கூர்ந்து நோக்க வேண்டியிருக்கிறது

அவருக்குக் கட்டும்

அழகான பாடையில்

திரும்பத் திரும்ப

பயணித்துப் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது

இறந்தவருக்கு வேண்டப்பட்டவர்கள்

தொலைதூரத்திலிருந்து வரும்வரை

அவரோடு காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது

அவர் நீரில் கரைக்கப்படும்போது

நீரோடான கலவியையும் தடுமாற்றத்தையும் கண்டு

குமுறிக் குமுறி அழவும்

பின்பு

காலம் முழுக்க அவர் திரும்பி வரமாட்டார்

என்பதற்காகவே

வாழ வேண்டியதிருக்கிறது.

ஒரு பிணத்தைச் சுற்றி நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எல்லாமே அவர் பிணமானதை ஊர்ஜிதப்படுத்தும் விதமாய் இருக்கும் போது திடீரென அவர் கண்விழித்தெழ நேர்வதையும் சாத்தியங்களின் வரிசையில் அடுக்கிகொண்டே வந்து திரும்பிவரமாட்டார் என்பதற்காகவே வாழவேண்டியதிருக்கிறது என்று நிலையாமையில் நிலைக்கும் வாழ்வைச் சொல்லி முடிகிறது. குறித்துவைத்துக் கொள்ளுங்கள். இறுதி மூன்று வரிகள் கவிதை உலகின் அதிகம் பேசப்பட்ட வரிகளாக இருக்கும். அற்புதமான கவிதை.

நீ சிரிப்பதற்கு என்ற இந்தக் கவிதையைப் பார்ப்போம்.

நீ சிரிப்பதற்கும் அழுவதற்குமான

ஒரு அறையாக

என்னைப் பயன்படுத்துகிறாய்

உன் கசங்கிய ஆடைகளை

மாற்றுவதற்கு

அந்த அறைக்குள்

மற்றுமொரு அறையை உருவாக்குகிறாய்

உன் கண்ணீர்த்துளிகளை

புத்தகங்களைப் போல் அடுக்கி வைத்திருக்கிறேன்

ஒவ்வொன்றும் ஓராயிரம் பக்கங்களைக் கொண்டது

ஒவ்வொரு பக்கமும் ஓராயிரம் புத்தகங்களைக் கொண்டது

ஒவ்வொரு மழைநாளாலும்

உன் புத்தகங்கள் வாசிக்கப்படுகின்றன.

எத்தனை நேரடியாய் உள் உலகத்தைப் பார்க்கிறது இக்கவிதையின் மொழி? ஒவ்வொரு பக்கமும் ஓராயிரம் புத்தகங்களைக் கொண்டது எனும் வரிகளில்தான் இக்கவிதையின் ஆணிவேர் கிளைவிட்டுப் பரவுகிறது. மற்றுமொரு நல்ல கவிதை.

காலம் என்றொரு கவிதையில் ஒளிந்திருக்கிறது கண்சிமிட்டும் ஓர் வைர நக்ஷத்திரம்.

பல நாட்களுக்கு முன்

நின்றுபோன கடிகாரம்

பார்க்கும்போது மட்டும் ஓடுகிறது

இப்போது அதை நிறுத்தவேண்டுமானால்

பார்க்காத போது ஓடவிட வேண்டும்.

பன்.இறையின் மொழி வாழ்வின் அற்புதங்களையும் அதன் வலிகளையும் தனிமையையும் அன்பின் நறுமணத்தையும் குழந்தைகளின் உலகத்தையும் நிராகரிப்பின் குருதியையும் மிக வசீகரமான சொற்களால் எழுதியபடியே இருக்கிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் கடக்கும் ஒவ்வொரு அபூர்வமான கணங்களையும் கவிதையாக மாற்றும் ரஸவாதம் எல்லோருக்கும் சித்திப்பதில்லைதான். இந்தக் கவிதைகளைப் படித்து முடிக்கையில் இனி நான் எழுதப் போகும் மற்றுமொரு கவிதையில் ஏதேனும் மாற்றம் தெரிய நேருமானால் வாய்க்குமானால் அது இந்தக் கவிதைகளால்தான் இருக்கும்.

வெகுநாட்களாய் எழுதாமல் தன் அனுபவங்களால் முதிர்ந்து எழுதத் துவங்குகையில் எதை எழுதக் கூடாது என்ற நேர்த்தி இயல்பாய் இவருக்கு அமைந்துவிடுகிறது. தவிர பன்.இறையின் ஆழ்ந்த தேர்ச்சியான வாசிப்பும் பலதரப்பட்ட ஆர்வங்களும் அவர் கவிதைக்குத் தூண்களாக நிற்கின்றன. தொடர்ந்து எழுதினால் அடுத்த தலைமுறைக்கான பெயர் சொல்லக் கூடிய ஒரு கவிஞராக இவர் நிச்சயம் இருப்பார்.

இந்தத் தொகுப்பின் எல்லாக் கவிதைகளும் வாசித்து அனுபவிக்கக் காத்திருக்கின்றன. நான் தொட்டுக் காட்டியிருப்பது ஒரு விள்ளல்தான். இந்தப் புத்தகத்தைத் தயக்கமின்றி வெளியிட்ட என் நண்பர், கடற்குதிரை வெளியீட்டகத்தின் முத்தமிழ்விரும்பி பெருத்த பாராட்டுதலுக்குரியவர். ரசனை ததும்பும் அட்டையும் வண்ணமும் எழுத்துருவும் வடிவமைப்பும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்படவேண்டியவை.

இந்தப் புத்தகம் நம் கையில் இருப்பது நமக்குக் கௌரவம். இப்படியான கவிதைகளை வாசித்து நல்ல ஒரு கவிஞரைப் பாராட்டுவது அவருக்கு நாம் அளிக்கும் கௌரவம்.

எதைச் சொல்வது எதை விடுவது என்ற ஓர் சுவாரஸ்யமான அயர்ச்சி ஏற்படுவதை இதை வாசிக்க நேரும் எல்லோராலும் உணரமுடியும். ஒரு புதிய கவிஞரை அறிமுகப்படுத்தும் முயற்சிக்கு இவரது கவிதைகள் சவாலாய் இருக்கின்றன. வேறெந்தக் கவிஞரின் முதல் தொகுப்பும் இத்தனை முழுமையாய் இருந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். அறிமுகம் காலம் கடந்துபோய்விடக் கூடாது என்பதாலேயே இன்னும் விரிவாய் எழுத நினைத்தவற்றைச் சுருக்கி விரைவாய் முடித்துவிட்டேன். சற்றுக் கழித்து மீண்டும் இத்தொகுதியைப் பற்றி இன்னொரு பார்வையை எழுதும் (அ)வசியத்தை இக்கவிதைகளே மீண்டும் ஏற்படுத்தும்.

பருந்துகளைப் போலான தேன்சிட்டுகள்

-பன்.இறை

-கடற்குதிரை வெளியீட்டகம், B37, ஹட்கோ, நேதாஜி நகர், பீளமேடு, கோவை. 0422-6561553. virumbi@yahoo.com  ரூ.60/= பக்கங்கள்-80. வெளியீடு: மார்ச் 2012

ஃபோர்மனெக்கும் தமிழ்ப்பெண்டிரும்

யாரொஸ்லாவ் ஃபோர்மனெக்- 

jaroslav Formánek 

மேலே இணைத்திருப்பது 

ஃபோர்மனெக்கின் படம் அல்ல.

சத்தியம். ஃபோர்மனெக் சுவாரஸ்யமான ஒரு கேரெக்டர் என்பது சத்தியம். நான் தஞ்சாவூரில் ப்ரகாஷின் வட்டத்தில் இருந்த 80களில் தமிழ் கற்றுக்கொள்ள வந்த செக் நாட்டு மாணவன். கோபாலியின் தயவால் கிடைத்த கொடை. ப்ராக் நகரத்தில் ஒரு பூங்காவின் பாதுகாப்பாளனாக இருந்த ஃபோர்மனெக் ப்யானோ வாசிப்பதிலும் பாடுவதிலும் அற்புதமான கலைஞன்.

தமிழ் அவன் பார்வையில் பட்டது தமிழுக்கு ஒரு அனுபவம்.( இந்த ஒருமை ஏக வசனம் நான் பொதுவாகப் பயன்படுத்தத் தயங்குவது.அன்பின் நெருக்கத்தால் அவன்.தவறென்று ஒருவேளை இதைப் படிக்கும் ஃபோர்மனெக் கருதக்கூடுமானால் ஸாரிபா ஃபோர்மனெக்) பல விஷயங்களை எப்படி இன்னொரு கோணத்தில் பார்ப்பது என்பதைக் கற்றுக் கொடுத்த வ்யக்தி. 

கழுத்தில் சிவப்பு அரைஞாண் கயிற்றில் கோர்த்த ருத்ராக்ஷம்.இடுப்பில் நாலு முழ வேஷ்டி.ஒரு பழைய ஹெர்குலிஸ் சைக்கிள். வாயுசாந்திக்கு அவ்வப்போது கணேஷ் அல்லது சொக்கலால். பல ஊர்களுக்கு ஃபோர்மனெக்கோடும் அவனுடைய தோழி எவ்லினோடும் சுற்றிய நாட்கள் இப்போது த.க.வின் இந்த அற்புதமான சிறுகதையின் மூலமாக என்னைச் சுற்றுகின்றன.

இந்தச் சிறுகதை தஞ்சாவூர்க்கவிராயரின் தேர்ந்த எழுத்துக்கும் பற்களையும் மனதையும் குலுங்கவைக்கும் சிரிப்புக்கும் மற்றுமொரு உரைகல். மூழ்கி முத்தெடுக்க உங்களை அழைக்கிறேன்.

இனி இச்சிறுகதை உங்களுக்காக-

                              ஃபோர்மனெக்கும் தமிழ்ப்பெண்டிரும்.  

ஒரு வெள்ளைக்காரனுடன் ஒரே வீட்டில் குடியிருந்த அனுபவம் எத்தனை பேருக்குக் கிடைத்திருக்கும்? எனக்குக் கிடைத்தது. 25 வருடங்களுக்கு முந்தைய கதையைச் சொல்கிறேன்.

தஞ்சாவூர் மேல வீதியில் பாலோபா சந்தில் குடியிருந்தோம். தஞ்சாவூர் சந்துகள் பிரசித்தி பெற்றவை. புராதனத் தன்மை கொண்டவை. விசித்திரமான மராட்டியப் பெயர்களுடன் கூடிய தஞ்சாவூர் சந்துகளில், தலைமுறை தலைமுறையாக மனிதர்களும் மாடுகளும் வசித்து வருகிறார்கள். அழகான பெண்களும், அசிங்கமான சாக்கடைகளும், தண்ணென்ற குளிர்ச்சியும் கொண்ட திண்ணைகளும் எந்தச் சந்தில் நுழைந்தாலும் ஒரே மாதிரி தோற்றத்துடன் திகைப்பை உண்டு பண்ணும்.

வேடிக்கையாக ஒரு கதை சொல்வதுண்டு. சந்துக்கு வெளியே தெருவில் ஒரு மாமி கோலம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தார். அந்த வழியே ஒரு ஆசாமி கையில் ஒரு துண்டு பேப்பருடன் முகவரி விசாரித்து இருக்கிறார். மாமி கோலம் போடுவதை நிறுத்திவிட்டு அவருக்கு வழி சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறார். அடுத்த வ்ருடம் அதே தெரு அதே சந்து. அதே மாமி கோலம் போடுகிறார். ஒரு ஆள் முகவரி கேட்டு துண்டுச் சீட்டை நீட்டுகிறார். மாமி அமைதியாகக் கேட்டாராம். “ இன்னுமா அந்தச் சந்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியலை?”.

அதற்காகத் தஞ்சாவூர்ச் சந்துகளை இளக்காரமாக நினைத்துவிடாதீர்கள். பெரிய எழுத்தாளர்கள், சங்கீத வித்வான்கள், பண்டிதர்கள், கலைஞர்கள் எல்லாம் இங்கே வந்திருக்கிறார்கள். அது சரி. வெள்ளைக்காரன் விஷயம் என்ன என்றுதானே கேட்கிறீர்கள்? கொஞ்சம் இருங்கள். ஒரு வாய் வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டு வந்துவிடுகிறேன். வெற்றிலை போடாமல் கதை சொல்வதாவது?

அப்போது பல்கலைக்கழகத்தில் நான் ஒரு பொறுப்பான பதவியில் இருந்தேன். வெளிநாடுகளில் இருந்து ஆய்வின் நிமித்தமும் தமிழ் படிக்கவும் வெள்ளைக்காரர்கள் நிறையப் பேர் வருவார்கள். அவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளைச் செய்து கொடுக்கும் பொறுப்பைத் துணைவேந்தர் (வாட் எ நேம்!) என்னிடம் ஒப்படைத்து விடுவார்.

ஒரு நாள் நல்ல வெயில். செகோஸ்லோவாகியாவில் இருந்து ஒரு இளைஞன் வந்து சேர்ந்தான். பால் வடியும் முகம் அப்படியே தக்காளி போல் கன்றிப் போயிருந்தது. துணைவேந்தரிடம் என்ன சொன்னான் என்று தெரியவில்லை. 

“அவன் பெயர் யாரொஸ்லாவ் ஃபோர்மனெக். அவனுக்கு விடுதி வாழ்க்கை வேண்டாமாம். ஏதாவது ஒரு தமிழ்க் குடும்பத்துடன் வாடகை விருந்தாளியாகத் தங்கிக்கொள்ள விரும்புகிறான். பேசாமல் ஒரு பெரிய வீடாகப் பார்த்து அவனை உன் வீட்டிலேயே தங்க வைத்துக்கொள்ளேன். ஒரு வருஷம்தானே?”

நான் தலையாட்டினேன். என் மனைவிக்கு இந்த ஏற்பாடு பிடித்திருந்தது. ஐயங்கடைத்தெரு அருகிலேயே ஒரு தனி வீடு கிடைத்தது. 500 ரூபாய் வாடகை. திண்ணை. திண்ணையை ஒட்டி ஒரு தனி அறை. பெரிய கூடம். இரண்டு படுக்கை அறைகள். ஸ்டோர் ரூம். பூஜை அறை. பின்புறம் கிணறு. திண்ணையை ஒட்டிய தனி அறையை ஃபோர்மனெக்குக்கு ஒதுக்கிவிட்டோம்.

“ஒண்டிக்கட்டை தானே? அந்த ரூம் போதுங்க அவனுக்கு. அவன் முந்நூறு ரூவா கொடுக்கட்டும். நாம எரநூறு கொடுப்போம்” என்றாள் என் மனைவி.

”இது அநியாயம்” என்றேன்.

ஆனால் இதற்கு ஃபோர்மனெக் மறுபேச்சு இன்றி ஒப்புக்கொண்டான். மீந்து போன குழம்பு, சட்னி வகையறாக்கள், ஆறிய சாதம், கூட்டு எல்லாம் எடுத்து வைத்து ஃபோர்மனெக்குக்குப் பரிமாறினாள். 

“எப்படி இருக்கு எங்கள் வீட்டுச் சமையல்?” என்று கேட்டாள் என் மனைவி.

ஃபோர்மனெக் படு கூர்மையானவன். என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டியபடி “நான் ஒங்க வீட்டுத் தோத்தோ” என்றானே பார்க்கலாம்.

என் மனைவி முகம் போன போக்கு!

ஃபோர்மனெக்கின் அறை புத்தகங்களாலும் இசை ஆல்பங்களாலும் நிரம்பி வழிந்தது. அலுவலகத்தில் இருந்து வந்த்தும் அவன் அறைக்குள் போய்விடுவான். அகநானூறு, புறநானூறு போன்ற பழைய தமிழ் இலக்கியங்களில் இருந்து பெண்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் சேகரிப்பான். 

”காக்கைப்பாடினியார் ஆணா? பெண்ணா?” என்று கேட்டான் ஒரு நாள்.

காக்கையாவது பாடுவதாவது? எனக்கென்ன தெரியும்?

வாசல் பக்கம் ஜன்னலைச் சாத்தியே வைத்திருந்தான். ”குழந்தைகள் மட்டுமல்லாமல் சில சமயம் பெரியவர்கள் கூட அதன் வழியே எட்டிப் பார்க்கிறார்கள். எனக்கு சங்கோஜமாக இருக்கிறது” என்றான்.பிறருடைய அந்தரங்கத்தைத் திருட்டுத் தனமாகப் பார்ப்பது எங்களது பிறவிக்குணம் என்று எப்படிச் சொல்வது?

ஃபோர்மனெக் வந்துவிட்டால் திண்ணைகளில் உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்கள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அவனையே பார்த்துக் குசுகுசுவென்று பேசிக்கொள்வார்கள். ஃபோர்மனெக் யாரையும் ஏறிட்டுக் கூடப் பார்க்க மாட்டான். முகத்தில் நாணம் கலந்த சிரிப்புடன் தன் அறைக்குள் புகுந்துகொள்வான். அங்கே அவனுக்காகப் பழந்தமிழ்ப் பெண்டிர் கூட்டம் காத்திருக்கும்.

“பழங்காலத்துத் தமிழ்ப் பெண்ணொருத்தி முறத்தால் புலியை விரட்டினாளாமே? முறம் எப்படி இருக்கும்? அது பயங்கரமான ஆயுதமா?” என்று கேட்டான். முறத்தைக் கொண்டு வந்து காட்டினேன். ஏகத்துக்கும் சந்தோஷப்பட்டான்.

”அடடே! இதை வைத்துப் புலியை எப்படி விரட்டியிருப்பாள்?”

“விரட்டியது முறமல்ல. அவள் வீரம்” என்றேன்.

என் மனைவிக்குத்தான் கோபம். ”ஐயோ! அது அழுக்கு முறமாச்சே! அதைக் கொண்டு போய் அவனிடம் காட்டினீர்களாக்கும்! என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பான்?”

பீத்தோவனின் இசை சிம்ஃபனியை ஃபோர்மனெக் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். தியாகையரின் கீர்த்தனைகளைக் கேட்கும்போது எனக்கு ஏற்படும் அதே பரவசம் பீத்தோவனிடமும் கிடைத்தது. ஃபோர்மனெக்கின் அறை எனக்குப் பொழுதுபோக்கு மட்டுமன்றி மனைவியிடமிருந்து தப்பிக்கும் உபாயமாகவும் மாறியது.

“எப்பப் பாத்தாலும் என்ன அவன் ரூமிலேயே பழியாக் கெடக்கறீங்க? ம்யூஸிக் வால்யூமைக் குறைச்சு வெக்கச் சொல்லுங்க. ஒரே இரைச்சல்”

இசை என்னை வேறு ஓர் உலகுக்கு இழுத்துச் சென்றது. அந்த உலகத்தில் ரேஷன் கடை இல்லை. அலுவலகம் இல்லை. சின்னக் கவலைகள் இல்லை. மனைவியில்லை. ஒரே சமயத்தில் நூறு வயலின்கள் உச்சத்தைத் தொட்டன. ஃபோர்மனெக் ஆட ஆரம்பித்து விட்டான். நானும் ஆட ஆரம்பித்திருந்தேன்.

திடீரென்று கதவை யாரோ இடிக்கும் சப்தம். கோபத்துடன் திறந்தேன். என் மனைவியின் கண்களில் பொறி பறந்தது. 

“மணி என்ன தெரியுமா?”- அவள்.

“தெரிய வேண்டியதில்லை”-நான்.

“ஒங்களுக்கு வேண்டாம். அக்கம்பக்கத்துல இருக்கறவங்க தூங்க வேண்டாமா? ராத்திரி ஒரு மணிக்கு இப்படி அவனோட சேர்ந்துக்கிட்டு கூத்தடிக்கிறீங்களே? இது நியாயமா?”

சாதுவான நாய்க்குட்டி மாதிரி போய்ப் படுத்துக் கொண்டேன்.

பூட்டப்பட்ட அறைக்குள் இருந்து பூம் பூமென்று இசையின் நீர்வீழ்ச்சி இடுக்கு வழியே கசிந்துவந்து என்னை நனைத்தது. என் மனைவிக்கு அவன் மீது எரிச்சல் அதிகமாகிக் கொண்டே வந்தது.

ஃபோர்மனெக்குக்குப் புரிந்தது. ஆனால் ஏதோ பரீட்சைக்குப் படிப்பவன் போல் தமிழ்ப் புத்தகங்களை விழுந்து விழுந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். 

”இவ்வளவு தூரம் கடல் கடந்து வந்து தமிழ் படிக்கறதுல உனக்கு என்ன பிரயோஜனம்?” என்று ஒரு நாள் கேட்டேன்.

“உங்கள் நாட்டில்தான் படிப்புக்கும் வேலைக்கும் முடிச்சுப் போட்டு வைத்திருக்கிறீர்கள். எங்கள் ஊரில் மனசுக்குப் பிடிக்கிறதைப் படிப்போம். ஏதோ ஒரு வேலை. கொஞ்சம் பணம். கொஞ்சம் புத்தகம். நிறையப் பயணம். பணம் சேர்ந்ததும் மறுபடி ஊர்சுற்றக் கிளம்பி விடுவோம்?”

ஒரு நாள் சாயங்காலம். எங்கள் வீட்டில் எரிமலை வெடித்தது. ”ஒங்க ஃப்ரெண்டால் எனக்கு இன்னிக்கு மானம் போச்சு” என்று குதித்தாள் என் மனைவி.

”என்னாச்சு சொல்லு.”

”ஃபோர்மனெக் மத்தியானம் வீட்டுக்கு வரும்போது கூடவே ஒரு காதல் ஜோடியைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்துட்டான். ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணா ஒட்டிக்கிட்டே வருதுங்க. அதுங்க ரெண்டும் நம்ம வீட்டுக்கு முன்னாடியே ஒருத்தர ஒருத்தர் கட்டிப் பிடிச்சு வாயைக் கவ்விக்கிட்டு அப்டியே.. சீச்சீ1 எவ்வளவு நேரம்? சரிதான் விலகிடிச்சுங்கன்னு பாத்தா மறுபடியுங் கட்டிப் புடிச்சு...கண்றாவி. தெருவே வேடிக்கை பாக்குது. வாயைப் பொத்திக்கிட்டு சிரிக்கிதுங்க”.

“இலவசமா ஒரு சினிமா” நான் பாடினேன்.

“ஏங்க ஒங்களுக்கு வெட்கம் மானமே கெடையாதா?”

“பப்ளிக்ல சண்டை போடலாம். முத்தம் கொடுக்கக் கூடாதா? நாம வெளீல போகும்போது சில சமயம் நீ ரொம்ப அழகா இருப்ப. மஞ்சள் வெய்யில் காயும். எனக்கு உன்னை அப்படியே கட்டிப் பிடிச்சு முத்தங் குடுக்கணும்னு தோணும்”

“சீ! வெட்கங் கெட்ட மனுஷன்!”

நினைத்தபோது எல்லாம் பறவைகள் முத்தம் கொடுத்துக் கொள்வது இல்லையா? மனிதர்களுக்கு மட்டும் ஏன் இந்த ஹிப்பக்ரஸி? முத்தத்தைப் பாலியல் சமாச்சாரத்தோடு முடிச்சுப் போடுவது முட்டாள்த்தனமல்லவோ? ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கும் ஆணும், பெண்ணும் தங்களை கௌரவித்துக் கொள்ளும் உயர்ந்த செயல் அல்லவா அது?

“ என்ன யோசனை?” என்று கேட்டான் ஃபோர்மனெக். நடந்ததைச் சொன்னேன். 

“முத்தம் என்பது ஒரு மொழி. அதை எங்கு பேசினால் என்ன?” என்றான் சுருக்கமாக.

“கோபால்! உடுக்கு எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டான் ஒரு நாள்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

“என்னது உடுக்கையா?”

“அதுதான் உங்கள் சிவபெருமான் கையில் வைத்திருக்கிறாரே! அது அந்தக் கால இசைக்கருவியாம். நான் பார்க்க வேண்டும் அதை”.

அவன் கண்களில் ஆர்வம் பளபளத்தது.

“ரொம்பப் பழங்காலத்து இசைக்கருவியாச்சே அது? இப்பக் கிடைப்பது கஷ்டம்” என்று மழுப்பித் தட்டிக் கழித்துவிட்டேன்.

ஒருவாரம் கழிந்திருக்கும். கூடத்தில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

“கோபால்!” 

உற்சாகமாகக் கூவியபடியே உள்ளே நுழைந்தான் ஃபோர்மானெக். நேராக நான் சாப்பிடும் இடத்துக்கே வந்துவிட்டான். என் மனைவி முகம் சுளித்தாள். 

“கோபால்! இதோ பார். “

தன் கைப் பையில் இருந்து எதையோ எடுத்தான். உடுக்கை. நிஜமான உடுக்கை.

“சாப்பிட்டுவிட்டு என் அறைக்கு வா”

“கர்மம்! யாரோ பேய் விரட்டும் பூசாரிகிட்ட இருந்து வாங்கி வந்திருப்பான் போல” என்றாள் என் மனைவி.

நான் ஃபோர்மனெக் அறைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே செக்கச்செவேலென்று வெற்று உடம்போடு நின்றுகொண்டிருந்தான். இடுப்பில் புலித்தோல் மாதிரி வண்ணம் தீட்டிய துண்டு. காலில் சலங்கை. கையில் உடுக்கை. ரிகார்ட் ப்ளேயரிலிருந்து பீத்தோவனின் அற்புதமான இசை பீறிடுகிறது.

“கோபால்! கவனி. எங்கள் இசையோடு உடுக்கை ஒலியும் சேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும்? என்று சோதனை செய்யப் போகிறேன்”

உடுக்கை ஒலித்தது. வயலின்கள் வீறிட்டன. கால் சலங்கை ஒலிக்க ஃபோர்மனெக் ஆடலானான். மெல்ல மெல்ல இசையின் ஸ்தாயி உயர உயர அவன் ஆட்டத்தின் வேகம் கூடிக்கொண்டே போயிற்று. அவனுடைய தலைமுடி சுழன்றது. சிவனின் ஊழித் தாண்டவம்.

”தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி! எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!” என்று கைகூப்பி வணங்கினேன். கதவு இடிபடும் ஓசை. திறந்தேன். பத்ரகாளியாக என் மனைவி. அவளுக்குப் பின்னால் எதிர்வீட்டு-பக்கத்து வீட்டு மனிதர்கள்.

“கொழந்தைங்க பரீட்சைக்குப் படிக்கறாங்க. இங்க என்ன கூத்தடிக்கிறீங்க? ஒண்ணு இந்த வீட்டுல அவன் இருக்கணும். இல்லன்னா நான் இருக்கணும். சார்! நீங்கல்லாம் போங்க. நான் கவனிச்சுக்கறேன்”.

அவர்கள் வெளியேறினார்கள். என்ன நடந்திருக்கும் என்று என்னால் யூகிக்க முடிந்தது. என்ன உலகமடா இது? தினசரி ராத்திரி குடித்துவிட்டு வந்து பெண்டாட்டியை உதை உதையென்று உதைக்கிறான் ஒருத்தன். இந்தத் தெருவில் ஒரு பயல் அவனைக் கேட்டது கிடையாது. நாங்கள் இசை கேட்பது இடைஞ்சலாகப் போய்விட்டதா?

ஃபோர்மனெக் பிடிவாதம் பிடித்தான். விடுதி வேண்டாமாம். நல்ல வேளை அரண்மனையின் ஒரு பகுதியில் சிதிலமடைந்த பழைய கட்டிடத்தில் ஓர் அறை இருந்தது. அது மன்னர் பரம்பரையின் நிர்வாகத்திலிருந்தது. கேட்டதும் கொடுத்து விட்டார்கள். பகலில் கூட இருட்டாக இருந்த அந்த அறைக்குக் குடி பெயர்ந்தான் ஃபோர்மனெக். உடைந்த பல்லக்குகள். நூலாம்படை தொங்கும் பழங்கால ஓவியங்கள் மாட்டிய சுவர்கள். அங்கே நிலவிய அமைதியில் காலம் நகராமல் நின்று போயிருந்தது.

“ஆஹா பிரமாதம்” என்றான் ஃபோர்மனெக். அங்கே இருந்த வாட்ச்மேன் என் காதில் கிசுகிசுத்தான். “சார்! செத்துப் போன ராஜா ராணிங்களோட ஆவிங்கயெல்லாம் இஞ்சதான் அலையுதுங்க.”

நான் ஃபோர்மனெக்கைப் பார்க்கப் போவதைக் குறைத்துக் கொண்டேன். 

ஃபோர்மனெக்கைப் பார்த்து இரண்டு மாதங்களாகி விட்டன. நானும் என் மனைவியும் ஷாப்பிங் போய்விட்டுக் கீழ ராஜ வீதியிலிருந்த டாக்டர் நரேந்திரன் க்ளினிக் நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தோம். போகிற வழியில் ப்ரகாஷ் கடையில் ஒரே சிரிப்பு. கூத்து. சுந்தர்ஜி-முத்து-விச்சு-செல்லத்துரை-கவிஜீவன் .....நடுநாயகமாக ஃபோர்மனெக்.

எங்களைப் பார்த்து எழுந்து வந்தான். 

“எப்படி இருக்கீங்க? “என் மனைவியைப் பார்த்து மழலைக் குரலில் கேட்டான்.

என் மனைவி அவனைப் பார்த்து சிநேகமாகச் சிரித்தாள்.

“நீங்க எப்படி இருக்கீங்க ஃபோர்மனெக்? ஒரு நாள் எங்க வீட்டுக்கு வாங்க” என்றாள்.

அவள் கண்கள் கலங்கி விட்டன. 

ஃபோர்மனெக்கின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. துரத்தாத குறையாக ஃபோர்மனெக்கை வீட்டை விட்டு அனுப்பிவிட்டு என்ன உருக்கம்?

என்னை நெருங்கிக் காதருகில் கிசுகிசுத்தான் ஃபோர்மனெக்.

“இந்திய மனைவிகள் பற்றிய ஆய்வுக்கு எனக்கு விஷயம் கிடைத்து விட்டது”   

நன்றி- ஆனந்தவிகடன் -23-06-2010.

மாயம் செய்கிறாய் ஆதிரா!

ஆதிரா கோடம்பள்ளி. 

இந்த அற்புதமான இசைக்குச் சொந்தமான பெயர் இது. 

தன் மிக இளம் வயதிலேயே இசையோடு தன்னைப் பிணைத்துக்கொள்ள கேரளாவின் ப்ரபலங்களான கோடம்பள்ளி கோபாலன் பிள்ளை இவர் தாத்தாவாகவும் வித்வான் கோடம்பள்ளி கோவிந்தன் பிள்ளை இவர் அப்பாவாகவும் இருக்க வேண்டியதிருக்கிறது. 

அப்பா வாய்ப்பாட்டிலும் வீணையிலும் வல்லவர். 

வீட்டில் இறைந்து கிடக்கும் வாத்தியங்களும் லயம் ஸ்ருதியால் நிறைந்த தருணங்களும் ஆதிராவை வயலினுக்கு அருகில் கொண்டுவந்திருக்கின்றன. இவரின் குழந்தைப் பருவத்தில் இவர் விளையாடிய விருப்பமான பொம்மை வயலின் தான். 

9 வயதில் முதல் கச்சேரி கேரளாவில். 

புல்லாங்குழல் ரமணியிடமும் மேற்கத்திய சங்கீதத்தை வி.எஸ்.நரசிம்மனிடமும் கற்று வருகிறார்.

இவருடைய தாத்தாவின் மறைவுக்காக திருவனந்தபுரத்தில் இவர் செலுத்திய அஞ்சலி 32 மணி நேரம் நீடித்து அது ஒரு கின்னஸ் சாதனையானது. தொடர்ச்சியாக வெவ்வேறு ராகங்கள்-கிட்டத்தட்ட 900 ராகங்களுக்கு மேலாக வாசித்ததாக ஆதிரா சொல்கிறார். 

லிம்கா சாதனையும் புரிந்து மிக முக்கியமான இளம் சாதனையாளருக்கான விருதை இந்தியாவின் எல்லா முக்கியமான ஆளுமைகளிடமும் பெற்றிருக்கிறார். 

பிஸ்மில்லாஹ் ஃகான் தொடங்கி அம்ஜத் அலி ஃகான் வரைக்கும் அப்துல் க்லாம் தொடங்கி பாலமுரளி கிருஷ்ணா - இளையராஜா வரைக்கும் எல்லோர் கண்களையும் காதுகளையும் தொட்டிருக்கிறது ஆதிராவின் வயலினும் இசையும்.

இது கோழிக்கோடில் இடம்பெற்ற ஒரு இசை நிகழ்ச்சி. 

இவரின் சாதகம் எத்தனை அசுர சாதகம் என்பது அவர் வில்லையும் வயலினையும் எத்தனை அலட்சியமாகப் பிடித்திருக்கிறார் என்பது வயலின் வாசிக்கத் தெரிந்த கைகளுக்கும் வயலின் வாசிப்பவர்களை உற்று அவதானிக்கும் கண்களுக்கும் நிச்சயம் தெரியும்.

அவர் போகவிருக்கும் பாதை மரபு ரீதியான சாஸ்த்ரீய இசையின் பாதையல்ல. உலக இசை எனும் வடிவத்தில் எல்லா இசை வடிவங்களையும் இணைத்து புதிய அவதாரத்தோடு நம்மை உலுக்க இசையை மேலும் மேலும் கற்றுவருகிறார். 

மாயங்கள் செய் ஆதிரா. 

எங்கள் காதுகள் கொடுத்து வைத்தவை.

சிரிக்காமல் படிங்க பாப்போம்- ஒரு சவால்!

தஞ்சாவூர்க்கவிராயர் -

எனக்குச் செல்லமாக கோபாலியேவிச் அல்லது கோபாலி.

அவரோடு 27 வருட நட்பு என்னைப் பலவிதங்களில் செழுமைப் படுத்தியிருக்கிறது.
ப்ரகாஷ் எனும் நதியின் இரு கரைகள் நாங்கள்.

அவரின் அளவு ஆளுமை உள்ள- பரந்த வாசிப்பனுபவம் உள்ள- அகந்தை அற்ற எழுத்தாளர்கள் வெகு சிலரே. 

எல்லோரையும் இவருக்குத் தெரியும். என்றாலும் இவரை எல்லோருக்கும் தெரியாது என்பதுதான் சமரசமற்ற இவர் எழுத்தின் பெருமை. 

ஒரு ஆழ்ந்த தேர்ந்த கவிஞர். 

மொழிபெயர்ப்பாளர். 

கீழைத் தத்துவங்களின் ஆர்வலர்.

சிறுகதாசிரியர்- 

இவருக்கும் எனக்கும் பல விஷயங்களில் ஒத்த அலைவரிசை என்பதால் பல கேள்விகளுக்கும் புதிர்களுக்குமான எங்கள் இருவரின் விடைகளும் ஒன்றாகவே இருக்கும். 

அவர் என் நண்பன் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் எனக்குப் பெருமையும் நான் அவருடைய நண்பன் என்று அவர் என்னைக் கைகாட்டுவதில் கர்வமும் உண்டு. 

எழுத்துக்காரத் தெரு என்ற கவிதைத் தொகுதி இவரின் கடந்த காலம்.

வளையல் வம்சம் என்ற அடுத்த கவிதைத் தொகுதி வரும் வாரம் வெளியாகிறது.

தஞ்சாவூர்க்கவிராயர் என்ற காலாண்டுச் சிற்றிதழ் வெளியிட்டு வருகிறார்.

எல்லாப் பத்திரிகைகளிலும் பல வருடங்களாக எழுதி வரும் கவிராயர்   

ஒரு நாவல் எழுதிவருகிறார். 

எங்களுக்குள் பொதுவான பல ஆர்வங்களில் ஹாஸ்யமும் ஒன்று. ஹாஸ்யம் கரை புரண்டோடும் எங்கள் உரையாடல்களில். 

நல்ல நகைச்சுவைக்கு இந்தச் சிறுகதை ஒரு உதாரணம். நகைச்சுவையாய் சிறுகதை எழுதுவதாய்ச் சொல்பவர்கள் இந்தக் கதையை படித்த பின் அந்த அபிப்ராயத்தை மாற்றிக் கொள்வார்கள்.

சென்னை வாசி.

என் நண்பனின் கைகளைச் சிரித்தபடிக் குலுக்குகிறேன்.

அவரின் வலைப்பூ "பெரிய எழுத்து". www.thanjavurkavirayar.blogspot.in

இனி சிறுகதை. 

-நான் ஜிப்பா தரித்த முதல் தினம்- 

-சிறுகதை- 

-தஞ்சாவூர்க்கவிராயர்

நான் ஜிப்பா தரித்த முதல் தினம் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது.

25 வருஷங்களுக்கு முன்னால்- அன்று என் கவிதை “தாழம்பூ” இலக்கிய இதழில் பிரசுரமாகியிருந்தது. கருந்தட்டாங்குடியில் ஒரு கவிஞன் உதயமாகியிருப்பதை அறியாமல் உலகம் தன் பாட்டுக்கு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நான் தெற்கு வீதியில் இருந்த காதிக்ராஃப்டில் ஒரு கதர் ஜிப்பா ரூ. 50க்கு வாங்கினேன். டைப்ரைட்டிங் பரீட்சை ஃபீஸ் கட்ட அப்பா கொடுத்த பணம். வீட்டுக்கு வந்து முகம் அலம்பி, தலைசீவி, சந்தனப் பௌடர் பூசிக் கொண்டு, ஜிப்பாவைத் தலைவழியாக நுழைத்தபோது ஆனந்தமாக இருந்தது.

“ஐயோ! அண்ணா! இது என்ன வேஷம்?” என்றார்கள் என் தங்கைகள் கோரஸாக.

கண்ணாடியில் பார்த்தேன். அவர்கள் சொன்னது உண்மை போலத் தெரிந்தது.

ஏதோ நாடகக் கம்பெனியில் இருந்து தப்பித்து வந்தவன் போல்தான் இருந்தேன்! ஆனால் ஜிப்பா என்பது கவிஞர்களின் தேசிய உடை அல்லவா?

இதெல்லாம் இந்த மண்டூகங்களுக்கு எப்படிப் புரியும்?

நான் ஜிப்பாவை அணிந்து கொண்டு வேட்டியைத் தழையத் தழையக் கட்டிக்கொண்டு “அம்மா! காலைச் சிற்றுண்டி என்ன தயாரித்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டேன்.

“பழையது இருக்கு. சாப்பிடு போ” என்றாள் அம்மா, என் ஜிப்பாவால் பாதிக்கப்படாதவளாக.

“பழையமுது என்று சொல்” என்ற என்னை அம்மா பயத்துடன் பார்த்தாள்.

நான் ஜிப்பாவுடன் வெளியே கிளம்பினேன்.

எப்போதும் என்னைப் பார்த்து வாலாட்டும் தெருநாய் “வள்” என்றது. பிறகு முகத்தைப் பார்த்து அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு “ஸாரி” என்பது போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டது.

குழாயடியில் பெண்கள் கூட்டம். அதில் பரிச்சயப்பட்ட ஒரு பெண் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு சிரிப்பது போல் பட்டது. நடையை எட்டிப்போட்டேன்.

தெருமுனை இஸ்திரி வண்டிக்காரன், என்னைப் பார்த்து ஏதோ சொல்லவந்தது போல் தயங்கினான். ஆடைகளின் பெருமை தெரிந்தவன். அணிபவர்களின் அழகை உணர்பவன். அவன் சொன்னான்.

“ஸார்! உங்க ஜிப்பா பின்பக்கம் கசங்கியிருக்கு”.

நான் பதில் பேசாமல் உள்ளுக்குள் கத்தினேன்.

“முன்னே பாரடா முட்டாள்! கவிஞனின் ஜிப்பா கசங்கித்தான் இருக்கும்! க்ஞ்சி போட்டு விறைப்பா நிற்கும் கதர்ச்சட்டை போட நான் என்ன அரசியல்வாதியா?”.

தெருவைக் கடந்துவிடலாம். ஜிப்பாவைக் கடப்பது கஷ்டம் என்று தோன்றியது.

குதிரை கட்டித் தெருவில் நுழைந்தேன். அங்கேதான் என்னைக் ’கவிஞன்’ ஆக்கியவள் இருந்தாள். பச்சை பெயிண்ட் அடித்து கம்பி அடித்து வைத்த வீடு. பார்வையை விலக்கினேன். என் இதயம் அந்தக் கம்பிகளுக்கிடையே சிக்கிக் கொள்ளும்.

நெஞ்சை நிமிர்த்தி, வேஷ்டியின் ஒரு முனையைத் தூக்கிப் பிடித்தபடி நடந்தேன்.

பாரதி இப்படித்தான் நெஞ்சை விடைத்துக் கொண்டு நடப்பாராம்! பாரதிக்குச் சரி. எனக்கு? எனக்கே இந்த நடை விபரீதமாகப் பட்டது.

கிளை நூலகம். தாழம்பூ இங்கு வருகிறதா? என்று கேட்டுப் பார்க்கலாம். நூலகர் இனிய நண்பர். நேராக உள்ளே நுழைந்து “வணக்கம்” என்றேன்.

“இந்த ஜிப்பா உங்களுக்கு” அவர் வாக்கியத்தை முடிக்கும் முன்பாகவே ‘ஹிண்டு’வுடன் ஒரு கிழம் குறுக்கிட்டது. கிளை நூலகர் கவிஞனைக் கைவிட்டு கிழவரிடம் கரிசனம் காட்டினார். அவருக்குத் தெரியும். கிழவர் பொல்லாதவர்.

"Sir, The indifferent attitude of librarian is totally condemnable and I hope that the authorities...' என்று நீளமாக ஒரு கடிதம் ஹிண்டுவுக்கு எழுதிப் போட்டுவிடுவார்.

கிழவர் அகன்றதும் “தாழம்பூ வருகிறதா?” என்றேன்.

“வெள்ளைப் பிள்ளையார் கோயில் பக்கம் சட்டிபானை விற்கிறார்கள் இல்லையா? அந்த இடத்துல ஒரு ஆள் விற்கிறான்!” என்றார்.

கிளைநூலகரின் இலக்கிய அறிவுக்காக ஒரு நிமிடம் துக்கம் அனுஷ்டித்துவிட்டு வெளியேறினேன்.

தாழம்பூ ஒரே பிரதி தபாலில் வந்தது. தஞ்சாவூரில் யார் கையிலும் இந்தப் பத்திரிக்கையைப் பார்த்ததில்லை. கீழராஜ வீதியில் ரப்பர் ஸ்டாம்ப் கடை வைத்திருக்கும் ப்ரகாஷ் படித்திருப்பார். அவரைச் சுற்றி இலக்கியக் கும்பல் ஒன்று எப்போதும் இருக்கும். ப்ரகாஷைத் தவிர இந்தப் பெரிய நகரத்தில் என்னைக் கவிஞனாக அங்கீகரிக்க ஒரு நாதியும் கிடையாது. நேராகக் கடையை நோக்கிச் சென்றேன். போகின்ற வழியில் டாக்டர் நரேந்திரன் க்ளினிக்கைப் பார்த்தேன். அவரும் ஒரு இலக்கிய ரசிகர். உட்காரும் இடத்தில் ஒரு கட்டி உள்ளது. அவரிடம் கட்டியைக் காண்பிப்பதா? கவிதையைக் காண்பிப்பதா?

அதற்குள் அவர் க்ளினிக்கைக் கடந்து விட்டேன்.

செல்லும் வழியெங்கும் நெடுக ஒரு மலையாளப் படத்தின் போஸ்டர்களை வரிசையாக ஒட்டியிருந்தார்கள். அதில் தெருவைப் பார்த்துத் திரும்பி நின்று கொண்டு ஒரு காமவெறி பிடித்த பெண் ( அப்படித்தான் போஸ்டர் சொன்னது) ‘ப்ரா’வின் ஹூக்கைக் கழற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய இரண்டு மார்பகங்களும் போஸ்டரை முழுவதுமாக அடைத்துக்கொண்டிருந்தன. நிலவிலிருந்து விண்கலம் எடுத்து அனுப்பிய அபூர்வ ஃபோட்டோ போல தொப்புள் துல்லியமாக அச்சிடப்பட்டிருந்தது.

சாணித்தாளில் அச்சடித்த, யாருமே படிக்காத இலக்கியப் பத்திரிகையில் என் கவிதை. வழவழ போஸ்டரில் நடிகையின் தொப்புள். வயிறு எரிந்தது.

திருவையாறு போகிற நகரப் பேருந்தில் சன்னல் ஓரம் ஒரு தேவதை. சரியாகப் பார்ப்பதற்குள் பேருந்து என் முகத்தில் புகையைத் துப்பிவிட்டுப் போனது.

கணேஷ் பவனிலிருந்து நெய் தோசை வாசனை வந்தது. இப்போதைக்கு வாசனையை மட்டும்தான் சாப்பிட முடியும். கையில் மூன்று ரூபாய் எழுபத்தைந்து காசு இருந்தது.

கையிருப்பை வைத்து செல்வ நிலையைக் கணக்கிட்டால் சாலை ஓரப் பிச்சைக்காரன் என்னை விடப் பணக்காரன். ச்சே! ப்ரகாஷ் கடை களை கட்டியிருந்தது. கல்லாவில் ப்ரகாஷ் உட்கார்ந்திருந்தார். தாடி. வழுக்கை....சந்தேகமில்லை. தமிழ்நாட்டு சாக்ரடீஸ்தான்!

என்னைப் பார்த்து “தாழம்பூ படிச்சேன். உன் கவிதை பிரமாதம்” என்றார். இதுதான் ப்ரகாஷ். பக்கத்திலிருந்த ஒருவர் “ அண்ணே! நீங்க இப்படிச் சொல்லிச் சொல்லியே நாட்ல கவிஞனுங்க கூட்டம் பெருத்துப் போச்சுண்ணே” என்றார்.

எதோ நாய்களின் தொல்லை தாங்க முடியாமல் நகராட்சி அதிகாரியிடம் புகார் சொல்லும் அந்த தொனி கோபமூட்டியது.

“நீ எழுதின கவிதைய சொல்லிக் காட்டேன். எல்லோரும் கேட்கட்டும்!”

நான் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு சொன்னேன்.

“ஜில்லென்ற தொடுதலில்
உஷ்ணங்கள் ஜனிப்பது
என்ன 
ரசாயனம்!”
”மூணு வரியில் முப்பது வட மொழிச் சொற்களா?” என்றார் அருகிலிருந்த ஒரு தூய தமிழ் அன்பர்.

“பெரும்பிடுகு அண்டபகிரண்டக்கவிராயர்! என்னய்யா இது பெயர்? கவிதையை விடப் பெருசா இருக்கே!”

நான் பதிலே பேசவில்லை. புத்தர் மாதிரி பொத்தாம் பொதுவாகப் புன்னகைத்து வைத்தேன். பேசினால்தான் பிசகு. குட்டு வெளிப்பட்டு விடும். புன்னகை ஒரு புதிர் போல இருக்கும்.

என் கவிதையைப் பாராட்டி ப்ரகாஷ் எல்லோருக்கும் “டபுள் ஸெவன்” கூல்ட்ரிங் வாங்கிக் கொடுத்தார். எல்லோரும் டபுள் ஸெவனை ரசித்துச் சாப்பிட்டார்கள்.

வெயில் சுகமாகக் காய்ந்தது. நான் ப்ரகாஷுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன். எனக்குப் பின்னால் கடையிலிருந்து சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. என் கவிதைக்கும் அதற்கும் சம்பந்தம் இருக்காது என்று மனசைத் தேற்றிக் கொண்டேன்.

நேராக பூங்காவுக்குச் சென்றேன்.

மரங்கள் தரையில் நிழல்கவிதை எழுதியபடி இருந்தன. கிளைகளில் குருவிகள் கவிதை பாடிக்கொண்டிருந்தன. காற்று ஒரு கவிதை போல வீசிக் கொண்டிருந்தது. ஜகத் சர்வம் கவிதை மயம்.

ஒரு பென்ச்சின் மீது படுத்தேன். மேலே மரக்கிளைகளில் காகங்கள். இந்தக் காக்கைகளின் அழகை எத்தனை பேர் ரசிக்கிறார்கள்? அடடா! அவற்றின் சிறகு கோதும் அழகு. கறுப்பே அழகு...

‘சொத்’தென்று என் மீது ஒரு காக்கை எச்சமிட்டுப் பறந்தது!

‘சீ, சனியனே!’ -காக்கைகளை விரட்டினேன்.

புதிய ஜிப்பா பாழாகி விட்டது. தோள்பட்டை ஓரம் பச்சையும் மஞ்சளுமாய் கோடாக வழிந்தது. சற்றுத் தள்ளி இருந்த செயற்கை நீரூற்றுத் தொட்டியில் ஜிப்பாவை அலசினேன்.

எங்கிருந்தோ ‘வாட்ச்மேன்’ முளைத்தான்.

“சார், இங்கே குளிக்கப் படாது”

“இல்லப்பா! சட்டைல காக்கா அசிங்கம் பண்ணிட்டுது. அதான். இதோ முடிச்சுட்டேன்..”

“அப்படியா சார்! தாராளமா அலசிக்குங்க...” -போகாமல் தலையைச் சொறிந்தான்.

“என்ன?”

“டீ குடிக்கக் காசு கொடு சார்!”

ஜிப்பாவுக்குள் கையை விட்டேன். அடக்கடவுளே! ரூபாய்த் தாள் நனைந்திருந்தது. சில்லறைக் காசுகளைக் கொடுத்தேன். போய்விட்டான்.

கவிஞனிடமே லஞ்சமா!

’ஈரமான ஜிப்பாவுடன் பூங்காவில் இப்படி நனைந்த கோழி மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பது சந்தேகத்துக்கு இடமாகும். மரியாதையாகக் கிளம்பு’ என்று என் மனக்குறளி உத்தரவிட்டது.

திடீரென்று ஒரு பட்டாம் பூச்சிகள் கூட்டம் பூங்காவுக்குள் நுழைந்தது. -கல்லூரி மாணவிகள்! மந்தமடைந்திருந்த என் மூளையின் செல்கள் உயிர் பெற்று நியூரான்கள் கூச்சலிட்டன.

“உட்கார்!” -கூட்டம் என்னை நெருங்கியது.

கூட்டத்தில் ஒரு பெண் என்னைக் காட்டி, “ உதயா! அத பாருடி, உன் ஆளு” என்றாள். கடவுளே! அந்தக் கூட்டத்தில் உதயா இருப்பாள் என்று நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. சட்டென்று எழுந்தேன்.

குரோட்டன்ஸ் ஓரமிருந்த முட்செடியில் என் ஜிப்பாவின் பக்கவாட்டுப் பை சிக்கி டபார் என்று மார்பு வரை கிழிந்தது. கண்ணிமைக்கும் நேரம். ஜிப்பா கிழிந்து தொங்குகிறது. தலை கலைந்து கிடக்கிறது. இந்த மாதிரி சமயங்களில் புன்னகைப்பது நிலைமையை மோசமாக்கும் என்று அறிவேன். ஆயினும் புன்னகைத்தேன்.

உதயா என்னை நெருங்கி ஒரே ஒரு சிறிய வாக்கியத்தை சொல்லிவிட்டுப் போனாள்.

“ஜிப்பாவும் உங்க மூஞ்சியும்!”.

சென்னையின் அதிநவீன ஆயத்த அங்காடியில் வண்ண வண்ணமாக ஜிப்பாக்கள் தொங்கின. என் மனைவி அவற்றை சுட்டிக்காட்டி “ஏதாவது எடுத்துக்குங்களேன்! உங்களுக்கு நல்லா இருக்கும்!” என்றாள். பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டேன். நான் ஜிப்பா தரித்த முதல் தினம் நினைவுக்கு வந்தது.

என் மனைவி பெயர் உதயா இல்லை.

நன்றி -ஆனந்த விகடன் தீபாவளி மலர் 2008-

வாழ்வெனும் சங்கீதம்

எப்போதாவது உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொண்டதுண்டா- விலைமதிப்பில்லா வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்பதை? 

இந்தப் பெண்ணின் பெயர் தோய் - கணவனால கைவிடப் பட்ட ஏழை.

இவள் கிட்டி- வீட்டை இழந்தவள்

இது மேக்- இளம்பிள்ளை வாதத்தால் பீடிக்கப்பட்டவன்.

டோர் - ஒரு அரைகுறைத் திருடன்.

இவர்களுக்கு ஒரே அம்மா.

அந்த அம்மா தோய்

அவர்களைத் தெருக்களில் இருந்து தத்தெடுத்துக்கொண்டாள்.

அவர்களைக் கவனித்துக்கொண்டாள்

தோய்க்குப் புற்று நோய்.

மருத்துவர்கள் இரண்டு வருஷங்களுக்கு மேல் அவள் வாழ்வது சாத்தியமில்லை என்று கைவிரிக்க-

அவளோ-

ஹா! எத்தனை அதிர்ஷ்டசாலி நான். 

அந்த இரண்டு வருஷங்களில் நான் செய்ய எவ்வள்வோ இருக்கிறது

என்றாள்.

அவள் அக்குழந்தைகளுக்கு

விலைமதிப்பிலா வாழ்க்கை என்பது

தனவந்தர்களுடையதோ-

ப்ரபலமானவர்களுடையதோ-

நீண்ட காலம் வாழ்பவர்களுடையதோ அல்ல.

பிறரை நாம் எப்படி மதிக்கிறோம் எனும் 

அடிநாதமே வாழ்க்கை

என்பதைக் கற்பித்தாள்.

தானோன்ச்சாய் சார்ஸ்ரிவிசாய் (Thanonchai Sorsriwichai) எனும் இயக்குனரால் இயக்கப்பட்டு ஒகில்வி மற்றும் மேதெர் தாய்லாந்தால் (Ogilvy & Mather, Thailand)  தயாரிக்கப்பட்டு ஆசிய ஸ்பைக்ஸ் விருது விழாவில் ( Spikes Asia Awards) க்ராண்ட் ப்ரிக்ஸ் விருதையும் ஆட்ஃபெஸ்ட் விழாவில் ( Adfest ) தங்கத்தையும் உலுக்கிய மென்மையான மற்றுமொரு விளம்பரம் இது.

வாழ்வின் மென்மையான அர்த்தமுள்ள சாரத்தை வடித்தெடுக்கும் கலையுள்ளம் கொண்ட தாய்லாந்தின் விளம்பரக் குழுவினரின் பாதங்களுக்கு என் முத்தங்கள்.