தொலைந்த செங்கல் - பாவ்லோ கோயெலோ - 6 -

ஒரு தடவை நானும், என் மனைவியும் பயணித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என் காரியதரிசியிடமிருந்து ஒரு ஃபேக்ஸ் வந்தது.

“ சமையலறையைப் புதுப்பிக்கத் தேவையான ஒரு கண்ணாடி செங்கலைக் காணவில்லை. ஏற்கெனவே வரையப்பட்ட வரைபடத்துடன், இதைச் சரிக்கட்ட  பொறியாளர் வரைந்து தந்த இன்னொரு மாற்று வரைபடத்தையும் இணைத்திருக்கிறேன்” என்று தெரிவித்தாள்.

ஒரு புறம், காற்றோட்டத்தையும், செங்கற்களின் வடிவ அழகையும் ப்ரதானமாகக் கொண்டு என் மனைவி வடிவமைத்த திட்டம்; மற்றொரு புறம், காணாமல் போன ஒரு செங்கல்லால் உண்டான சிக்கலை மட்டும் மனதில் கொண்டு அழகுணர்ச்சியை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக விசிறியடித்து ஜிக்-ஸா புதிருக்கான சதுரங்களைக் கொண்டதைப் போல் வரையப்பட்ட திட்டம்.

“ இன்னொரு செங்கல் வாங்கிக் கொள்” என்று பதிலெழுதினாள் என் மனைவி. அப்படி வாங்கியதால், முதலில் போட்ட திட்டப்படியே வேலை தொடர்ந்தது.

அன்று மதியம், நடந்து முடிந்ததை எல்லாம் நெடுநேரம் சிந்தித்தபடி இருந்தேன்.

இதுபோல எத்தனை தடவைகள், இல்லாது போன ஒரு செங்கல்லுக்காக, நம் வாழ்வின் மூல வடிவத்தை முழுதுமாக நாம் சிதைத்திருக்கிறோம்?

வணிக மையத்தில் ஒரு ப்யானோ கலைஞன் - பாவ்லோ கோயெலோ - 5 -

பல நேரங்களில் நான் எழுதுவதை யாரெல்லாம் கவனிக்கிறார்கள், படிக்கிறார்கள், என்ன பின்னூட்டமிடுகிறார்கள், எழுதும் போது நமக்குள் கரைந்துபோகும் இந்த அனுபவம்  அவர்களுக்கு என்ன மாதிரியான உணர்வைக் கொடுக்கும் என்றெல்லாம் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு சரடு போல உள்ளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். எழுதிமுடித்தவுடன் அது மறந்து போய்விடும். அதற்குப் பின் என்றோ ஒரு நாள் படிக்க நேரும்போது இதை நாம் எழுதினோமா என்ற சந்தேகமே வந்துவிடும். எழுத்தின் வசீகரமும், போதையும் அதுதான்.

இந்த அனுபவத்தைத் தூக்கிச் சாப்பிடும் புதிய போதனையைப் புகட்டுகிறது பாவ்லோவின் இந்த அனுபவம்.

வணிக மையத்தில் ஒரு ப்யானோ கலைஞன் (The Pianist in the Shopping Mall) 

ஹங்கேரியில் பிறந்து, இன்றைக்கு உலகளாவிய இரு இசைக்குழுக்களில் முக்கியமான ஒரு புள்ளியான என் நண்பியும், வயலின் கலைஞருமாகிய உர்சுலாவுடன் ஒரு வணிக மையத்தில் இங்குமங்குமாக அலைந்துகொண்டிருந்தேன். திடீரென்று அவள் என் கையைப் பற்றினாள்:

“ கவனி!”

நான் கவனித்தேன். இளையவர்களின் குரலோசை, ஒரு குழந்தை கத்தல், மின் சாதனங்களை விற்கும் கடைகளின் தொலைக்காட்சிகளின் இரைச்சல், டைல் பாவிய தரையில் ஹைஹீல்கள் உண்டுபண்டும் க்ளிக் சத்தம், உலகத்திலுள்ள எல்லா வணிக மையங்களிலும் இசைக்கப்படும் தவிர்க்கமுடியாத இசை- எல்லாவற்றையும் கேட்டேன்.

“அற்புதமாக இருக்கிறதில்லையா?”

அற்புதமானதோ அபூர்வமானதோ என் காதுகளுக்கு எட்டவில்லை என்றேன்.

“அந்தப் ப்யானோ. அதை இசைப்பவன் அசர அடிக்கிறான்” என்றாள் என்னை ஏமாற்றத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே.

“ஏதாவது பதிவு செய்யப்பட்டதாக இருக்கும்”

“உளறாதே”

இன்னும் உன்னிப்பாக உற்றுக் கேட்டபோது, உண்மையிலேயே அந்த இசை அப்போது இசைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதுதான் என்பதை உணர்ந்தேன். அந்தக் கலைஞன் சோப்பினின் (Chopin) சொனாட்டாவை வாசித்துக்கொண்டிருந்தான். இப்போது என்னால் கவனம் செலுத்தமுடிந்தது. அந்த இசைக் குறிப்புகள் (Notes), எங்களைச் சூழ்ந்திருந்த மற்றெல்லா சப்தங்களையும் மறைத்திருந்தது. மக்கள் நிரம்பிவழிந்த நடைபாதைகளையும்,  கடைகளையும், பேரங்களையும், அறிவிப்புக்களில் கூவிக்கொண்டிருந்த - என்னையும் உங்களையும் நீக்கி- எல்லோரிடமும் இருக்கக்கூடிய பொருட்களையும் கடந்தோம். உணவுக்கூடத்தை அடைந்தோம். சாப்பிட்டுக்கொண்டும், பேசிக்கொண்டும், விவாதித்துக்கொண்டும், செய்தித்தாள் வாசித்துக்கொண்டும் இருந்தவர்களுக்கு மத்தியில் எல்லா வணிக மையங்களும் தங்கள் வாடிக்கையாளர்களைக் கவர ஏற்பாடு செய்யும் ப்ரத்யேகமான நிகழ்ச்சியும் ஒன்றும் இருந்தது.

 சிறப்பான அந்த ஏற்பாடுதான் ப்யானோவும், அந்தக் கலைஞனும்.

அந்த இசைக்கலைஞன் மேலும் சோப்பினின் இரண்டு சொனாட்டாக்களை வாசித்துவிட்டு, ஷூபேர்ட் (Shubert) மற்றும் மோத்ஸார்ட்(Mozart)டின் கீர்த்தனைகளை வாசித்தான். அவனுக்கு வயது முப்பதுக்குள் இருக்கலாம். மேடையில் அவனுக்குப் பின்னால் இருந்த சுவரொட்டி, அவன் முன்னாள் சோவியத் குடியரசுகளில் ஒன்றான ஜ்யார்ஜியாவைச் சேர்ந்த ப்ரபலமான இசைக் கலைஞன் என்பதைச் சொன்னது. அவன் ஏதாவது வேலையைத் தேடியலைந்து, எல்லாக் கதவுகளும் மூடப்பட்டு, விரக்தியின் உச்சத்தில்  இப்போது இந்த இடத்தை அடைந்திருக்கவேண்டும்.    

அப்படியான போதும் உண்மையிலேயே அவன் இங்கில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அந்த இசை பிறக்கும் மாய உலகத்தில் அவன் கண்கள் நிலைத்திருக்கின்றன. அவன் கைகள் நம்முடன் அவன் அன்பை - அவன் ஆன்மாவை -  அவன் உற்சாகத்தை - அவனின் சாரத்தை - இத்தனை நாள் அவன் கற்றறிந்தவற்றை - கவனத்தை - ஒழுக்கத்தை பகிர்ந்து கொண்டன.

ஒருவர் -நிச்சயமாக ஒருவர் -கூட அவன் இசையைக் கேட்க அங்கில்லை என்கிற ஒரு விஷயத்தை மட்டும் அவன் புரிந்துகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் போயிருந்ததெல்லாம், அங்கே ஏதாவது வாங்கவோ- சாப்பிடவோ - வெறுமனே நேரத்தைக் கழிக்கவோ - வேடிக்கை பார்க்கவோ - அல்லது நண்பர்களைச் சந்திக்கவோதான். சிலர் எங்கள் அருகில் நின்று உரக்க ஏதாவது பேசிவிட்டு நகர்ந்தார்கள். 

அந்த ப்யானோக் கலைஞன் இதையெல்லாம் சட்டை செய்யாமல் மோத்ஸார்ட்டின் தேவதைகளோடு உரையாடிக்கொண்டிருந்தான். அவன் இசையை ரசித்துக்கொண்டிருந்த இருவரைப் பற்றியுமோ, அதில் ஒருவர் கண்களில் நீர் வழிய அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அசாத்யமான வயலின் கலைஞர் என்பதையோ  கூட அவன் லக்ஷியம் செய்யவில்லை.

ஒருதடவை தேவாலயத்துக்குப் போயிருந்த போது, ஒரு இளம்பெண் கடவுளுக்காக இசைத்துக்கொண்டிருந்தது என் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு ஆலயத்தில் இசை என்பதாவது பொருத்தமாக இருந்தது. இங்கோ யாரும் - ஏன் கடவுளே கூட - அதை ரசிக்கவில்லை.

இல்லை. அது பொய். கடவுள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். தன்னை யாராவது கவனிக்கிறார்களா இல்லையா என்றோ, இதற்காகத் தனக்குத் தரப்படவுள்ள சன்மானத்தைக் குறித்தோ கூட அக்கறையின்றி, தன்னின் மிகச் சிறந்த இசையை இசைத்துக்கொண்டிருக்கும் அவன் ஆன்மாவில், அவன் கைகளில் கடவுள் நிறைந்திருந்தார். அவனோ மிலனில் உள்ள ஸ்காலா(Scala)விலோ, பேரிஸ்(Paris)ல் உள்ள ஆபெரா(Opera)விலோ தான் வாசிப்பதான பாவனையுடன் இசைத்துக்கொண்டிருந்தான். இதுவே தன் விதி, தன் ஆனந்தம், தன் வாழ்தலுக்கான காரணம் என்பது போல இசைத்துக்கொண்டிருந்தான். 

இந்தத் தருணத்தில் - நம் ஒவ்வொருவருக்கும் நமக்கேயான ஒரு அட்டவணை ஒன்றிருக்கிறது. அது மட்டும்தான் - என்ற ஒரு முக்கியமான மிக முக்கியமான போதனையை நினைவு படுத்திக் கொண்டிருந்த அந்த இளைஞனின் மேல் எனக்குள் வார்த்தைகளில் அடங்காத மதிப்பும், மரியாதையும் நிரம்பியிருந்தது. நாம் செய்வதை பிறர் ஆதரிக்கிறார்களா, விமர்சிக்கிறார்களா, மறந்துபோகிறார்களா, நம்மோடு வருகிறார்களா என்றெல்லாம் கவனிக்கத் தேவையில்லை. அதை நாம் செய்வதற்குக் காரணம் அதுதான் இந்த பூமியில் நம் விதி அல்லது ஆனந்தத்தின் ஊற்றுக்கண்.  

மோத்ஸார்ட்டின் இன்னொரு சங்கதியை இசைத்துவிட்டு, முதன்முறையாக எங்கள் வருகையைக் கவனித்தான் அந்த ப்யானோக் கலைஞன். எங்களைப் பார்த்து கண்ணியமாக, பணிவாக ஒரு தலையசைப்பு. அதை ஏற்று பதிலுக்கு நாங்களும் தலையசைத்தோம். பின்பு தன்னுடைய சொர்க்கத்துக்கு அவன் திரும்பிவிட்டான். 

இந்த உலகத்தின் கவனிப்பாலோ - கூச்சத்தில் தோய்ந்த எங்களின் கைதட்டல்களாலோ அவனைத் தொந்தரவு செய்யாதிருப்பது நல்லது. எங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக அவன் தெரிந்தான். எப்போதெல்லாம் நாம் செய்துகொண்டிருப்பதைக் கவனிக்கக் கூட யாருமில்லையே என்றெண்ணுவோமோ, அப்போதெல்லாம் அந்த ப்யானோ கலைஞன் நம் நினைவுக்கு வரட்டும். அவன் தன் இசை மூலம் கடவுளோடு உரையாடிக்கொண்டிருந்தான். வேறெதுவும் அவசியம் இல்லை அவனுக்கு.

ஒரு பட்டத்தின் முக்யத்வம் - பாவ்லோ கோயெலோ - 4 -

ஒரு பட்டத்தின் முக்யத்வம் (The Importance of a Degree):

ஃப்ரான்ஸின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில், என்னுடைய பழைய ஆலை இருந்தது. பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு பண்ணையையும் என் ஆலையையும் வரிசையாக நிற்கும் மரங்கள்தான் பிரித்தன.

ஒரு நாள் என் அண்டைவீட்டுக்காரர் என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தார். அவருக்கு அநேகமாக எழுபது வயதிருக்கும். அவரும், அவருடைய மனைவியும் வயல்களில் வேலை செய்வதைச் சில தடவைகள் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது வயல்வேலைகளை நிறுத்திவிட்டார்கள்.

அவர் ஒரு இனிமையான மனிதர். ஆனால் அவருடைய கூரைகளில் என் மரத்தின் இலைகள் விழுந்துகொண்டே இருப்பதால் மரங்களை வெட்டிவிடுமாறு சொன்னார்.

எனக்கு உண்மையிலேயே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தன் முழு வாழ்நாளையும் இயற்கையுடன் நெருக்கமாகச் செலவழித்த ஒரு மனிதர், ஒருவேளை அடுத்த பத்து வருஷங்களில்  வரப்போகிற ஒரு ப்ரச்சனைக்காக, வெகு காலமாக வளர்ந்திருந்த இவற்றை எப்படி அழிக்கச் சொல்லமுடியும்?

அவரைக் காஃபிக்காக அழைத்தேன். அவரின் கூரையில் விழும் இலைகள் ( எப்படியானாலும் காற்றாலும், கோடைக்காலத்தாலும் அகற்றப்பட்டுவிடும் ) ஏதாவது சேதத்தை உண்டுபண்ணுமானால் புதிய கூரைக்கான செலவை நான் ஏற்பதாகவும், அதற்கான பொறுப்பு முழுவதும் என்னுடையது என்றும் சொன்னேன். அதில் தனக்கு விருப்பம் இல்லை என்றும், அந்த மரங்களை வெட்டிவிடுவதையே விரும்புவதாகவும் சொன்னார் அண்டைவீட்டுக்காரர். எனக்குக் கொஞ்சம் கோபம் வந்தது. அவரின் பண்ணையைக் கூட வேண்டுமானால் வாங்கிக்கொள்வதாகவும் சொன்னேன்.

“ என் நிலம் விற்பனைக்கு அல்ல “ என்றார் அந்த மனிதர்.

“ அந்தப் பணத்தில் நகரத்தில் அழகான ஒரு வீட்டை வாங்கிக்கொண்டு, கடும் பனிக்காலத்தாலோ விவசாயம் பொய்த்துப்போகுமோ என்ற கவலையில்லாமலோ உங்கள் மனைவியுடன் மீதி நாட்களைக் கழிக்கலாமே”

“என் பண்ணையை விற்பதாக இல்லை. நான் பிறந்ததும், வளர்ந்ததும் இந்த மண்ணில்தான். எனக்கும் வயதாகிவிட்டதால் இதை விட்டுப் போக மனமில்லை”

நாம் நகரத்திலிருந்து ஒரு நிபுணரை வரவழைப்போம். இந்த விஷயத்தை அவர் பரிசீலித்து ஒரு முடிவு சொல்லட்டும். நமக்குள் ஒருவர் மீது ஒருவர் கோபப்பட வேண்டாம். என்ன இருந்தாலும் நாமெல்லாம் அண்டைவீட்டுக்காரர்கள் இல்லையா என்று யோசனை சொன்னார்.

அவர் கிளம்பியபின் பூமித்தாயை மதிக்காதவர் எனவும், மழுங்கிய புத்திக்காரர் எனவும் அவரின் மேல் முத்திரை குத்தினேன். அவர் நிலத்தை விற்க மறுக்க என்ன காரணம்? என்றறிய எனக்குள் ஆர்வமாக இருந்தது. அதன் காரணம் அவர் வாழ்க்கையில் நிலைத்திருப்பது ஒரே ஒரு கதைதான் என்பதும், அதை மாற்ற என் அண்டைவீட்டுக்காரர் விரும்பவில்லை என்பதும்தான் என்று அன்றைய நாளின் முடிவில் உணர்ந்தேன். ஒரு நகரத்தில் வாழ்வது என்பது முன்பின் அறிந்திராத, வெவ்வேறுவிதமான சூழல்களிலும் மதிப்பீடுகளிலும் தன்னை மூழ்கடித்துக்கொள்வது என்பதனாலும், தான் அவற்றை எல்லாம் கற்றுக்கொள்ளும் வயதைக் கடந்துவிட்டதாகவும் அவர் நினைத்திருக்கலாம்.

இது என் அண்டை வீட்டுக்காரருக்கு மட்டுமேயான ப்ரத்யேகமானதா? இல்லை. இதுபோல எல்லோருக்கும் நிகழலாம். சில சமயங்களில், நாம் நமக்குப் பழக்கமான வாழ்க்கையோடு நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டு, அற்புதமான சந்தர்ப்பங்களைத் - அவற்றோடு எப்படி நம்மை இணைத்துக்கொள்வது என்றறியாமல் - தவிர்த்துவிடுகிறோம். இவரைப் பொறுத்தவரையில் அவரின் பண்ணையும், அந்தக் கிராமமும் அவருக்குப் பரிச்சயமானவை. அவற்றை மீறி வேறெந்த ஆபத்தையும் விலைக்கு வாங்குவதில் அர்த்தமில்லை. நகரத்தில் வாழும் மக்கள் அனைவரின் நம்பிக்கையுமே ஏதாவது ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு பட்டம், திருமணம், குழந்தைகள், அவர்களும் பட்டம் பெற்றுவிடுதல் என்று ஒரேமாதிரியாய் உழல்வதில்தாகத்தான் இருக்கிறது. யார் ஒருவரும் “ நான் புதிதாய் வேறேதாவது செய்துபார்க்கலாமா?” என்று தங்களைக் கேட்டுக்கொள்வதில்லை.

தன் மகள் சமூகவியலில் ஒரு பட்டம் வாங்கிவிடுவதற்காக இரவுபகலாக உழைத்த என் நாவிதரை எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அவளும் கடைசியில் பட்டம் பெற்று விட்டாள். பல கதவுகளைத் தட்டி அலுத்துப்போய், ஒரு சிமெண்ட் ஆலையில் காரியதரிசியாக வேலையில் அமர்ந்தாள். ஆனபோதும் என் நாவிதர் பெருமையோடு “என் மகள் பட்டம் பெற்றுவிட்டாள்” என்று சொல்லிக்கொள்வார்.

என் அநேக நண்பர்கள், அவர்களின் குழந்தைகள் எல்லோருமே பட்டம் பெற்றவர்கள். அதற்காக அவர்கள் விரும்பிய விதத்தில் அவர்களின் பணிவாழ்க்கை அமைந்துவிட்டது என்று பொருள் இல்லை. நிச்சயமாக இல்லை. ஒரு காலத்தில், பல்கலைக்கழகங்கள் அவசியமானதாக இருந்த காலத்தில், இந்த உலகத்தில் முன்னேறுவதற்கு ஒருவர் பட்டம் பெறவேண்டும் என்று யாரோ ஒருவர் சொல்லியிருக்கக் கூடும். இந்த விதமாகத்தான் உலகம் அபாரமான தோட்டக்காரர்களையும், ரொட்டி சமைப்பவர்களையும் (bakers), பழங்காலப் பொருட்கள் சேகரிக்கும் வியாபாரிகளையும் (antique dealers), சிற்பிகளையும், எழுத்தாளர்களையும் இழந்துபோயிருக்கிறது. அநேகமாக இந்தச் சூழலை மறுபரிசீலனை செய்ய இதுதான் தருணம். மருத்துவர்களும், பொறியாளர்களும், விஞ்ஞானிகளும், வழக்கறிஞர்களும் பல்கலைக்கழகங்களுக்குப் போய்த்தான் ஆக வேண்டும். அதற்காக எல்லாருமேயா?

ராபர்ட் ஃப்ராஸ்டின் இந்த வரிகள் சொல்லும் பதிலை இந்த இடத்தில் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

Two roads diverged in a wood, and I-

      I took the one less travelled by,

And that has made all the difference.

இரு வேறு சாலைகள்

பிரியும் புள்ளியில்

யாரும்

அதிகம் பயணிக்காத

பாதையை நான்

தேர்ந்தெடுத்தேன்.

யாரும் அடைந்திராத

இலக்கை

அது பரிசளித்தது.

என் அண்டை வீட்டுக்காரர் கதையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். அந்த நிபுணர் வந்தார். எந்த ஒரு மரமும் மற்றவரின் சொத்தின் எல்லையிலிருந்து மூன்று மீட்டர் இடைவெளியுடன் நடப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்ற எதிர்பாராதபடியான ஒரு ஃப்ரென்ச் சட்டத்தைச் சுட்டிக் காட்டினார். நான் நட்டிருந்தவை இரண்டு மீட்டர் இடைவெளியில் இருந்ததால் எல்லா மரங்களையும் வெட்டும் படியாயிற்று.

விடியும் தருணம் - பாவ்லோ கோயெலோ - 3-

பாவ்லோ கோயெலோ தாவோஸ் உச்சிமாநாட்டில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றி எழுதிய குறிப்பு இன்றைக்கு.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

விடியும் தருணம். 

தாவோஸில் நடந்த உலகப் பொருளாதார உச்சிமாநாட்டின் போது அமைதிக்கான நோபெல் விருது பெற்ற ஷிமோன் பெரெஸ்(Shimon Peres- שמעון פרס ) ஒரு குட்டிக்கதை சொன்னார்.

ஒரு Rabbi (யூத துறவி ) அவருடைய சீடர்களுடன் உரையாடுகையில் அவர்களிடம் கேட்டார்:

“ இரவு முடிந்து உதயமாகும் அந்தச் சரியான தருணத்தை எப்படி நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்?”

”ஒரு நாய்க்கும் ஆட்டுக்கும் வித்யாசம் காட்டக்கூடிய ஒளி வந்த நேரம்” என்றான் ஒரு சீடன்.

“ இல்லை. ஃபிக் மரத்துக்கும், ஆலிவ் மரத்துக்குமான வேற்றுமை தெரியக்கூடிய தருணம்” என்றான் இன்னொரு சீடன்.

“அதுவும் சரியான தருணம் அல்ல”

“அப்படியானால் எதுதான் சரியான தருணம்?” என்று கேட்டார்கள் சீடர்கள்.

அந்தத் துறவி சொன்னார்:

“ எப்போது ஓர் அறிமுகமில்லா அந்நியன் நம்மை அணுகும்போது அவனை நம் சகோதரனாக நாம் நினைக்கிறோமோ, எப்போது எல்லா சிக்கல்களும் மறைகிறதோ, அந்தத் தருணத்தில்தான் இரவு மறைகிறது. உதயம் மலர்கிறது.”

ஒரு ஆஸ்ட்ரேலியரும் தினசரி விளம்பரமும் - பாவ்லோ கோயெலோ - 2

இந்தக் குறிப்புகள் மற்றும் கதைகள் அவர் வாழ்வின் பல்வேறு காலகட்டங்களில் எழுதியவை. இவை பல்வேறு பத்திரிகைகளில் போர்ச்சுக்கீஸிய மொழியில் வெளியானது.

அவரின் எழுத்துக்களில் தொனிக்கும் தத்துவச் சுவை தனித்தன்மையானது. வாக்கியங்களின் அமைப்பில் எளிமை, சிக்கனம் இவரின் மற்றொரு அற்புதம்.

இன்றைக்கு நான் மொழிபெயர்த்த இந்த சிந்தனையின் வீச்சை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்:

ஒரு ஆஸ்ட்ரேலியரும் தினசரி விளம்பரமும்:

ஸிட்னி துறைமுகத்தில் நகரத்தின் இருபகுதிகளை இணக்கும் அழகான பாலத்தை நான் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு ஆஸ்ட்ரேலியர் கையில் ஒரு செய்தித்தாளுடன் என்னிடம் வந்து, அதில்  வெளியாகியிருந்த ஒரு விளம்பரத்தை என்னை வாசிக்கச்சொன்னார்.

“எழுத்து மிகவும் சிறியதாக இருக்கிறது. என்ன அச்சிட்டிருக்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை” என்றார்.

நானும் முயற்சித்துப் பார்த்தேன். ஆனால் நானும் என் கண்ணாடியை எடுத்துவர மறந்திருந்தேன். அவரிடம் இயலாமைக்கு வருத்தம் தெரிவித்தேன்.

“ ஓ! அதனால் பரவாயில்லை. உங்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா? கடவுளுக்கும் பார்வைக்கோளாறு இருக்கிறது. அவர் முதியவராகி விட்டதால் அல்ல. ஆனால் அப்படிக்காட்டிக்கொள்ளத்தான் அவர் விரும்புகிறார்  என நினைக்கிறேன். அதனால்தான், யாராதொருவர் ஏதாவது ஓர் தவறிழைத்தால் அதைத் தன்னால் சரியாகப் பார்க்கமுடியவில்லை. அதனால் அவரை மன்னித்துவிடுகிறேன் என்று சொல்லித்தப்பித்துக் கொண்டு விடுகிறார். அவரின் முடிவு அநீதியாய்ப் போவதை அவர் விரும்புவதில்லை” 

“ அப்படியானால், யாராவது ஏதாவது நல்லது செய்யும்போது?”

அந்த ஆஸ்ட்ரேலியர் சிரித்தபடியே “ கடவுள் ஒரு போதும் தன் கண்ணாடியை வீட்டில் மறந்து வைத்து விட்டு வருவதில்லை” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார்.

மனிதர்களின் வேடிக்கையான குணம் - பாவ்லோ கோயெலோ- 1-

பாவ்லோ கோயெலோ. ( Paulo Koelho ) 

ப்ரஸில் நாட்டில் பிறந்து ’ரியோ-ஜி-ஜனையோ’ வில் வசிக்கும் போர்ச்சுக்கீசிய மொழியில் சாகசங்கள் புரியும் அற்புதமான எழுத்தாளர். என் எழுத்தின் வேர்களை இவரிடமும் நான் பெற்றதுண்டு. இவரின் இடது கண் லேசான கவர்ச்சி.

அவரின் ”அல்கெமிஸ்ட்” உலகத்தையே இவர் பக்கம் திருப்பியது. வாசிக்காதவர்கள் தயவு செய்து வாசிக்கவும். தமிழில் "ரசவாதி" என்ற பெயரில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. உலகம் முழுதும் அதிகம் பேர்களால் வாசிக்கப்படும் எழுத்தாளர் நல்ல எழுத்தை எழுதுபவராக இருக்க முடியாது என்ற சூத்திரத்தை மறுபடியும் உடைத்த மற்றுமொரு எழுத்தாளர்.

இவரின் மற்ற புத்தகங்கள்- The Pilgrimage, The Valkyries, By the River Piedra I Sat Down and Wept, The Fifth Mountain, Veronika Decides to Die, The Devil and Miss Prym, Manual of theWarrior of Light, Eleven minutes, The Zakir.

அவரின் ”நீந்தும் நதியைப் போல” ( Like the Flowing River ) என் தினசரிக் கொறித்தலுக்கு கையெட்டும் தொலைவிலேயே வைத்திருக்கும் ஒரு புத்தகம். இதன் வடிவம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது. நான் ஃபிக்‌ஷனல் உரைநடை என் விருப்பங்களில் ஒன்று.

இனி அவரின் “நீந்தும் நதியைப் போல” தரும் அனுபவங்களை உங்களுக்காக மொழிபெயர்க்கலாம் என்று தோன்றியது.

நேரம் வாய்க்கும் போதெல்லாம் ஒவ்வொரு தலைப்பு.

மனிதர்களின் வேடிக்கையான குணம்:

ஒரு மனிதன் என் நண்பன் ஜேம் கோஹெனிடம் கேட்டான்:

“மனிதர்களின் குணாதிசயங்களிலேயே விசித்ரமானது எது?”

கோஹென் சொன்னான்:

“ நம்முடைய முரண்பாடுகள்தான்.

சின்ன வயதில் வளர மிகவும் அவசரப்படுவோம்.

வளர்ந்தபின், இழந்துபோன பிள்ளைப் ப்ராயத்தை நினைத்து ஏங்குவோம்.

பணம் சம்பாதிக்க நமது நலத்தை வருத்திக்கொள்வோம்.

சம்பாதித்தபின் அது முழுவதையும் நம் உடல்நலத்தைச் சரி செய்து கொள்வதற்காகச் செலவிடுவோம்.

சதாகாலமும் எதிர்காலத்தைப் பற்றியே யோசித்து நிகழ்காலத்தைத் துறந்து விடுவோம்.

ஆக நமக்கு நிகழ் காலமும் தெரியாது. எதிர்காலமும் புரியாது.

வாழும்போது ஒருபோதும் இறக்கப் போவதில்லை என்பது போல வாழ்கிறோம்.

சாகும்போதோ ஒரு நாளும் வாழாதிருந்து விட்டது போல செத்துப் போகிறோம்.”

ஹா! என்னமா ஒரு கவிதை!

நேற்றிரவு உறங்குவதற்கு முன்னால் சச்சிதானந்தனின் ”தாவோ க்ஷேத்ரத்தில் போகேண்டதெங்ஙனெ?” என்ற அற்புதமான மலையாளக் கவிதையின் மொழிபெயர்ப்பை வாசித்தேன்.

மொழிபெயர்த்தது ப்ரபல எழுத்தாளரும், நண்பருமான இரா.முருகன். 

கவிதையின் மூலத்தைச் சிறிதும் சிதைக்காத அற்புதமான மொழிபெயர்ப்பு. மலையாள மொழிக்கும் தமிழுக்குமான நெருக்கமும், தத்துவச் செழுமையும் இந்தக் கவிதையை மறுபடி மறுபடி வாசிக்க வைத்தபடி இருக்கிறது. இந்தக் கவிதையை எப்படிக் கடப்பது என்று தெரியவில்லை கடவுளே!

இந்த அனுபவத்தைத் தந்து என்னைக் கிளர்த்திய சச்சிதானந்தனுக்கும், இரா.முருகனுக்கும் மானஸீகமாக என் நமஸ்காரங்கள்.

தாவோ கோவிலுக்கு எப்படிப் போவது ?

வீட்டைப் பூட்டாதே.

விடியலின் பள்ளத்தாக்கில்

இளங்காற்றில் இலைபோல்

கனமில்லாமல் போ.

வெளுத்த மேனியென்றால்

சாம்பல் பூசி மறைத்துப்போ.

அதிகம் அறிவுண்டென்றால்

அரைத் தூக்கத்தில் போ.

வேகம் மிகுந்தது

வேகம் தளரும்.

மெல்லப் போ.

நிலைத்தது போல் மெல்ல.

நீர்போல் வடிவமற்று இரு. 

அடங்கி இரு. 

உச்சிக்கு உயர

முயலவே வேண்டாம்.

பிரதட்சிணம் செய்யவேண்டாம்.

வெறுமைக்கு இடம்வலமில்லை

முன்னும் பின்னுமில்லை.

பெயர்சொல்லி 

அழைக்க வேண்டாம்.

இவன் பெயருக்குப் பெயரில்லை.

வழிபாடுகள் வேண்டாம்.

வெறுங்குடத்தோடு போ.

நிறைகுடத்தைவிட 

சுமக்க எளிது. 

பிரார்த்திக்கவும் வேண்டாம்.

கோரிக்கையோடு 

வருகிறவர்களுக்கான 

இடமில்லை இது.

பேசியே ஆகவேண்டுமானால்

மவுனமாகப் பேசு.

பாறை மரங்களோடு 

பேசுவதுபோல்

மரங்கள் பூக்களோடு

பேசுவதுபோல்.

மிக இனிய ஒலி மெளனம்

மிகச் சிறந்த நிறம்

வெறுமையினது.

நீ வருவதை யாரும் 

பார்க்க வேண்டாம்.

திரும்பிப் போவதையும்

பார்க்க வேண்டாம்.

குளிரில் ஆற்றைக் கடக்கிறவன் போல்

சுருண்டு குறுகிக் கோபுரம் கடந்து போ. 

உருகும் பனித்துளிபோல் உனக்கு

ஒரு நொடிதான் நேரம்.

பெருமிதம் வேண்டாம்.

நீ இன்னும் உருவாகவே இல்லை.

கோபம் வேண்டாம்.

தூசித் துகள்கூட உன் அதிகாரத்துக்கு

உட்பட்டதில்லை.

துக்கம் வேண்டாம்.

அதனால் எதுவும் பயனில்லை.

புகழ் அழைத்தால் விலக்கி நட.

ஒரு கால்தடத்தையும்

விட்டுப் போகாதே.

கைகளைப் பயன்படுத்தவே வேண்டாம்

அவை எப்போதும்

துன்பம் செய்வது பற்றியே சிந்திக்கும்.

மகத்துவத்தைத் துறந்துவிடு.

மகத்துவமடைய வேறே வழியில்லை.

ஆற்று மீன் ஆற்றில் கிடக்கட்டும்.

பழம் மரத்தில் இருக்கட்டும்.

உறுதியானது ஒடியும்.

மென்மையானது நீண்டு வாழும்.

பல் நடுவே நாக்கு போல்.

ஒன்றும் செய்யாதவனுக்கே

எல்லாம் செய்ய முடியும்.

படி கடந்து போ.

உனக்காகக் காத்திருக்கிறது

இன்னும் உருவாகாத விக்கிரகம்.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ஆனந்தம். பரமானந்தம்.

இந்தக் கவிதையின் ஆழமும், எளிமையும் ஒரு நதியையும், தஞ்சாவூர்க்கவிராயரின் கவிதைகளையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

இந்தக் கவிதை இனி நம் சொத்து.

ஓர் அறிமுகம்-கமலாதாஸ்

எனக்கு அரசியல்
தெரியாது.
ஆனாலும்
அதிகாரத்திலிருக்கும்
அவர்கள் பெயர்களை
அறிவேன்.
நேருவில் தொடங்கும்
அவர்களை-
வாரத்தின் கிழமைகள்
போலவோ-
மாதத்தின் பெயர்கள்
போலவோ-
மீண்டும் மீண்டும்
சொல்வேன்.

நான் ஒரு
இந்தியன்(ள்).
பழுப்பு நிறம்.
மலபாரில் பிறந்து
மூன்று மொழிகளில்
பேசி-
இரண்டில் எழுதி-
ஒன்றில் கனாக்
காண்கிறேன்.

“ஆங்கிலத்தில்
எழுதாதே.
அது உன்
தாய்மொழியல்ல”
எனச் சொன்னார்கள்
அவர்கள்.

விமர்சகர்களே-
நண்பர்களே-
எனைப் பார்க்கவரும்
மருமகன்களே-
நீங்கள் எல்லோரும்
என்னைத் தனியே
விடக் கூடாதா?
ஏன் நான் விரும்பும்
மொழியில்
என்னைப் பேசவிட
மறுக்கிறீர்கள்?

நான் பேசும் மொழி
எனதாகிறது.
அதன் வடிவங்கள்-
வினோதங்கள்
எல்லாம் எனதே.
எனது மட்டுமே.

பாதி ஆங்கிலத்திலும்
பாதி இந்திய மொழியிலும்
பேசுவது
வேடிக்கையென்றாலும்
அதுதான் உண்மையானது.
என்னைப் போல
அதுவும்
இருக்கிறதைப்
பார்த்ததில்லையா?

என் மகிழ்ச்சிக்கும்
என் செயல்களுக்கும்
என் நம்பிக்கைகளுக்கும்
அது குரல் கொடுக்கிறது.

காக்கைக்குக்
கரைதல் போலவும்-
சிங்கத்திற்குக்
கர்ஜனை போலவும்
எனக்கு அது.

அது மானுட மொழி.
வேறெங்கும்
காண இயலாத
பார்க்கிற கேட்கிற
விழித்திருக்கிற
மனதின் மொழி.

புயலில் சிக்கிய
மரத்தினுடையது போலவோ-
பருவகால மேகமூட்டங்களுடையதைப்
போலவோ-
மழையினுடையதைப் போலவோ-
நிலைத்த முணுமுணுப்புடன்
பற்றி எரியும்
மயானத் தீயினுடையதைப்
போலவோ-
செவிட்டு குருட்டு
மொழியில்லை.

நான் சிறுமியாய்
இருந்தேன்.
நான் உயரமான போது
என் பாகங்களும்
வளர்ந்ததாலும்
ஓரிரு இடங்களில்
மயிர் முளைத்ததாலும்
நான் வளர்ந்துவிட்டதாகச்
சொன்னார்கள் அவர்கள்.

வேறென்ன கேட்க எனத்
தெரியாமல்
அன்பைக் கேட்ட போது
ஒரு
பதினாறு வயது
இளைஞன்
என்னைப்
படுக்கையறையில்
தள்ளிக்
கதவைப் பூட்டினான்.
அவன் என்னை
வீழ்த்தாவிட்டாலும்
என் துயரமான பெண்ணுடல்
வீழ்த்தப்பட்டு விட்டதாகவே
எண்ணியது.
என் மார்பகங்களின்-
பிற உறுப்புகளின் பாரம்
நோகடித்தது என்னை.
வருத்தகரமாய்
குறுகிப் போனேன்
நான்.

பின்னால்
ஒரு சட்டையையும்
என் சகோதரனின்
கால்ச்சட்டையையும்
அணிந்து
என் முடியைக் குட்டையாக
வெட்டிக்கொண்டு
என் பெண்மைத் தன்மையை
மறந்தேன்.
’புடவையை உடுத்து.
பெண்ணாக
மனைவியாக இரு.
பூ வேலைப்பாடுகள் செய்.
சமைப்பவளாக-
வேலைக்காரர்களுடன்
சண்டையிடுபவளாக இரு.
அடங்கிப் போ என்னவளே’
-சொன்னார்கள்.

‘சுவர்களில் உட்காராதே.
திரை போட்ட ஜன்னல்களின்
வழியே எட்டிப்பார்க்காதே.
அமியாகவோ கமலாவாகவோ
அல்லது
இன்னும் நல்லதாக
மாதவிக்குட்டியாகவோ இரு.’
பாத்திரத்தையும்
பெயரையும் காலம்தான்
தீர்மானிக்கவேண்டும்.

‘எல்லோரையும் ஏமாற்றும்
விளையாட்டுக்கள்
விளையாடாதே.
*ஒன்றொடொன்று
தொடர்பில்லாத
பைத்தியத்தோடோ-
அடக்கமுடியாத
*பெண்பித்துப் பிடித்தவனோடோ-
அலையாதே.
காதலால் கைவிடப்பட்டால்
கடுமையாக அலறாதே’.
-சத்தமிட்டார்கள்
பிரிவினையாளர்கள்.

நான் ஒருவனைச்
சந்தித்தேன்.
காதலித்தேன்.
அவனை ஏதும்
பெயர் கொண்டு
அழைக்காதீர்.
காதலுக்காய் அலைகிற
என்னைப் போல
பெண்ணுக்காய் அலைகிற
சராசரி ஆண்தான் அவன்.
அவனில்
பசி கொண்ட ஆறுகளின்
பரபரப்பு.
என்னில் சோர்வற்ற
சமுத்திரத்தின் காத்திருப்பு.

நான் பார்க்கிற
எல்லோரிடமும்
யார் நீ? எனக் கேட்டால்
நான்தான் என்ற பதில்.
எந்த இடத்திலும்
எல்லா இடத்திலும்
தன்னையே நான்
என
அழைத்துக்
கொள்கிறவர்களைத்தான்
பார்க்கிறேன் இந்த
பூமியில்.

அவன்
உறையில் இறுக்கமாய்ப்
பொருந்திய வாளைப் போல
அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான்.
வினோதமான
நகரங்களின் தங்குமிடங்களில்
நள்ளிரவில் தனியாய்க்
குடிக்கும் ’நான்’தான் அது.
சிரித்ததும் நான்.
காதலித்ததும் நான்.
பின்பு வெட்கியதும்
தொண்டையில் ஏதோ
குறுகுறுக்க
செத்துக்கிடந்ததும் நானே.

நானே பாபி.
நானே யோகி.
நானே விரும்பப்பட்டவளும்
வெறுக்கப்பட்டவளும்.
எனக்கு உங்களுடையதல்லாத
மகிழ்ச்சியில்லை.
வலிகளுமில்லை.
நானும் என்னை
’நான்’ எனச் சொல்வேன்.

*Schizophrenia-எண்ணத்திற்கும் செயலுக்கும் உணர்விற்கும் தொடர்பற்ற மூளைவியாதி.

*Nympho-பெண்பித்தன்.

இந்த தடவை ப்ரசுரமாகாமல் தோற்றுப்போன வெற்றிகரமான மொழிபெயர்ப்புக்கவிதை உங்களின் ரசனைக்காய்.

கமலாதாஸ் கேரளாவின்-இந்தியாவின் பெண்குரலாய் ஒரு ஆண்குரலின் மொழியில் ஒலித்த ஒரு மாறுபட்ட சிந்தனாவாதியும் கவிஞரும்.

இவரின் இந்தக் கவிதையை 1986ல் மொழிபெயர்த்து எல்லா இதழ்களுக்கும் அனுப்பி வெற்றிகரமாய் பூமராங் போலத் திரும்பி வந்து என்னிடமே போத்தலில் அடைபட்ட பூதமாய் உறங்கியபடிக் கிடக்க இக்கவிதையை உங்களின் வாசிப்பனுபவத்துக்காக இங்கே தந்திருக்கிறேன்.

இந்த மொழிபெயர்ப்பை சிலாகித்து ப்ரகாஷ் எனக்கு ரெண்டு பால் சர்பத்துகள் வாங்கிக்கொடுத்த இனிமை என் நாக்கின் சுவைநரம்புகளில் இன்னமும்.

நீங்களும் படிக்கிறீங்கதானே இதை ப்ரகாஷ்?

ஒரு ஒப்பிடுதலுக்காக இதன் மூலமும் இணைத்திருக்கிறேன்.

I don’t know politics but I know the names
Of those in power, and can repeat them like
Days of week, or names of months, beginning with Nehru.
I amIndian, very brown, born inMalabar,
I speak three languages, write in
Two, dream in one.
Don’t write in English, they said, English is
Not your mother-tongue. Why not leave
Me alone, critics, friends, visiting cousins,
Every one of you? Why not let me speak in
Any language I like? The language I speak,
Becomes mine, its distortions, its queernesses
All mine, mine alone.
It is half English, halfIndian, funny perhaps, but it is honest,
It is as human as I am human, don’t
You see? It voices my joys, my longings, my
Hopes, and it is useful to me as cawing
Is to crows or roaring to the lions, it
Is human speech, the speech of the mind that is
Here and not there, a mind that sees and hears and
Is aware. Not the deaf, blind speech
Of trees in storm or of monsoon clouds or of rain or the
Incoherent mutterings of the blazing
Funeral pyre. I was child, and later they
Told me I grew, for I became tall, my limbs
Swelled and one or two places sprouted hair.
WhenI asked for love, not knowing what else to ask
For, he drew a youth of sixteen into the
Bedroom and closed the door, He did not beat me
But my sad woman-body felt so beaten.
The weight of my breasts and womb crushed me.
I shrank Pitifully.
Then … I wore a shirt and my
Brother’s trousers, cut my hair short and ignored
My womanliness. Dress in sarees, be girl
Be wife, they said. Be embroiderer, be cook,
Be a quarreller with servants. Fit in. Oh,
Belong, cried the categorizers. Don’t sit
On walls or peep in through our lace-draped windows.
Be Amy, or be Kamala. Or, better
Still, be Madhavikutty. It is time to
Choose a name, a role. Don’t play pretending games.
Don’t play at schizophrenia or be a
Nympho. Don’t cry embarrassingly loud when
Jilted in love … I met a man, loved him. Call
Him not by any name, he is every man
Who wants. a woman, just as I am every
Woman who seeks love. In him . . . the hungry haste
Of rivers, in me . . . the oceans’ tireless
Waiting. Who are you, I ask each and everyone,
The answer is, it is I. Anywhere and,
Everywhere, I see the one who calls himself I
In this world, he is tightly packed like the
Sword in its sheath. It is I who drink lonely
Drinks at twelve, midnight, in hotels of strange towns,
It is I who laugh, it is I who make love
And then, feel shame, it is I who lie dying
With a rattle in my throat. I am sinner,
I am saint. I am the beloved and the
Betrayed. I have no joys that are not yours, no
Aches which are not yours. I too call myself I.

என் வயோதிகத்தில் குடும்பத்துக்கு ஒரு கவிதை-பை ஜுயி

இப்போது வயது

எழுபத்திஐந்து.

உதவித்தொகைப் பணம்

ஐம்பதாயிரம் செலவழிக்க

இருக்கிறது. என் அருகே

வயதான மனைவி

இருக்கிறாள்.

மிக உன்னதமான கஞ்சியையும்

புதிய சாதத்தையும் சாப்பிட்டபடி

சுற்றி இருக்கிறார்கள் என்

மருமகன்களும் மருமகள்களும்.

என் வீடு சாதாரணமாக இருந்தாலும்

நான் என்னுடைய புதிய ஆடையை

அணிந்திருக்கிறேன்.

என் முழுக்குடும்பமும் என் பக்கமிருப்பது

என் பாக்யம்.

அந்த சாதாரணமான திரைக்குப் பக்கத்தில்

என் படுக்கை மாற்றப்பட்டிருக்கிறது.

என் சிறிய உஷ்ண அடுப்பு நீலத்திரைக்கு

முன்னால் நிற்கிறது இப்போது.

ஒரு பேரன் என்னிடம் ஏதோ வாசிக்கிறான்.

இளம் சமையல்காரன் சூப் தயாரிக்கிறான்.

என் நண்பர்கள் அனுப்பியிருந்தவற்றிற்கு

பதிலாக நான் கவிதைகள் எழுதுகிறேன்.

சில வேளைகளில் மருந்துப் பணத்திற்காக

ஆடைகளை அடகு வைக்கிறேன்.

இந்தச் சிறிய காரியங்களையெல்லாம்

செய்து முடித்தான பின்

சூரியனுக்கு என் முதுகைக் காட்டியபடி

படுத்துறங்குவேன்.

ஒரு இலையுதிர்கால நாளில் வீட்டில்-பை ஜுயி

மாடியின் அருகே

நிறைய மூங்கில்களும்

பைன் மரங்களும்

இருந்த போது

சில விருந்தாளிகள்

என் வீட்டுக்கு வந்தார்கள்.

மேற்குச் சுவரின் நிழலில்

தயக்கமாய் இலையுதிர்காலம்

நிறம் காட்டியது.

ஒரு சிறு காற்று

கிழக்கு அறை வழியே வீசியது.

என்னிடம்

ஒரு புல்லாங்குழல் இருந்தபோதும்

அதை இசைக்காத முழுச் சோம்பேறி நான்.

என்னிடம் பல புத்ததகங்கள்

இருந்தபோதும் அவையெல்லாம்

வாசிக்காது விடப்பட்டன.

ஒவ்வொரு நாளும்

எனக்கென்ற விருப்பங்களோ

கவலைகளோ ஏதுமின்றி

நான் வாழ்ந்தேன்.

வசிப்பதற்கு

இவ்வளவு பெரிய வீடு

யாருக்கு வேண்டும்?

தானியங்களைச் சேமிப்பது

பலனற்றதல்லவா?

வசிக்க ஒரு அறை

எனக்குப் போதும்.

ஓரளவு அரிசி என்னைப்

பலநாட்கள் காக்கும்.

இன்னும் கூட மாளிகையிலிருந்து

சம்பளம் பெற்று வந்தாலும்

எங்கள் மண்ணை உழுது சரிசெய்ய

தெரியாதிருக்கிறேன்.

நான் ஒரு மல்பெரியைக்கூட

பயிரிட்டதில்லை.

அல்லது ஒரு துண்டு நிலத்தில்

கூட உழைத்ததில்லை.

இருந்தும் தினமும்

என்னால் ஏற்கும் அளவு

சாப்பிடுகிறேன்.

வருடம் தோறும் விரும்புகிற

எல்லா ஆடைகளையும் அணிகிறேன்.

நான் இது பற்றி

ஆழமாக யோசிக்கும்போது

எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.

இருந்தாலும் அந்த வெட்கம்

எளிதில் த்ருப்தியாக

மாறிவிடுகிறது.

என் எழுத்துக்களைப் பாதுகாக்க உருவாக்கிய பெட்டி குறித்து-பை ஜுயி

சைப்ரஸ் மரத்தால்

நீண்ட நாட்களுக்குப்

பாதுகாப்பான வகையில்

ஒரு பெட்டி செய்தேன்.

எதற்காக?

அதில் பை-லெட்டியன்

என என் பெயர்

குறிக்கப்பட்டிருந்தது.

என் வாழ்நாள் முழுதும்

ஒரு எழுத்தாளனாகவே

இருந்துவிட்டேன்.

என் மூவாயிரம் கவிதைகளையும்

உரைநடையையும்

எழுபது பாகங்களாக

நான் சேகரித்துவைத்தேன்;

கடைசியில் அவை

அழிந்தும் தொலைந்தும்

போய்விடும் என்றெனக்குத் தெரியும்.

இருந்தும் அவை

வீசி எறியப்படக் கூடாது என்றே

விரும்பினேன்.

ஆக அவைகளைப் பூட்டி

என் கவனத்திலேயே வைத்திருப்பேன்.

எனக்கு மகன்களோ அல்லது

என் எழுத்துக்களின் மீது

கவனம் கொண்டவர்களோ இல்லை.

என்னால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம்

அவற்றை என் மகளிடம் கொடுத்து

என் பேரனிடம் ஒப்படைக்கச் செய்வதுதான்.

என்னைப் பற்றிய ஒரு கவிதை-பை ஜுயி

சிகப்புக் கன்னங்கள்.
நரைத்த தாடி.
வைன் குடித்த நான்.
கடைசியில்
வருஷங்கள் எல்லாம்
ஓடிக்கழிந்தபின்
இப்போது எல்லாம்
வெறுமையாகத் தோன்றுகின்றன.
வயோதிகனாக
நோயுற்றவனாக
ஒல்லியாய் இளைத்திருந்தாலும்
கவிதைகளின் மீதான காதல்
இன்னும் மீதமிருக்கிறது.
ப்ரியமான் ஒரு கனவான்
ஒரு கித்தானில்
என் உருவ ஓவியத்தை
வரைந்துவைத்திருக்கிறார்
என்றறிந்த போது
கொஞ்சம் சிரித்தேன்.

இரவில் வீடு திரும்புதல்-பை ஜுயி

இப்போது ஒரு நூறில்

பாதியை

அடைந்துவிட்டேன்.

ஆனால்

எனக்கென்று கொஞ்சநேரத்தை

எப்போது நான் பெறுவேன்?

காலையில்

மெழுகுவர்த்தியின் வெளிச்சத்தில்

வீட்டைவிட்டுக் கிளம்புகிறேன்.

சாயங்கால மத்தளம் முழங்கும்போது

வீடு திரும்புகிறேன்.

என்னுடைய வைன் ஜாடி காலியாகவோ

அல்ல்து

என் வீட்டுச்சுவரைத் தாண்டி

மலையின் காட்சி தெரியாமலோ இல்லை.

ஆனால்

இவற்றையெல்லாம் ரசிக்க

எனக்கு நேரமில்லை என்பதுதான் விஷயம்.

ஒவ்வொரு நாளும்

மிகுந்த களைப்போடு வீடு திரும்புகையில்

நேரே நான் படுக்கையில் விழுகிறேன்.

எனக்கு மட்டுமே கிட்டக்கூடிய

ஆனந்தம் இனி வருமா?

என் வசிப்பிடம்-பை ஜுயி.

நான் தலைநகரத்தில்
அலைய ஆரம்பித்து
இருபது வருடங்களாகிறது.
இன்னும் ஏழையாக-
இன்னும் வசதியான
வீடில்லாமல்.
எப்போதும்
தன் முதுகிலேயே
தன் வீட்டைச் சுமந்துபோகும்
நத்தையைப் பார்த்து
வியக்கிறேன்.
உண்மையிலேயே
தனக்கென ஒரு வளையை
வைத்துக்கொண்டிருக்கிற
எலியைக் காட்டிலும்
துரதிர்ஷ்டசாலியாக
இருக்கிறேன் நான்.
ஓரிடத்திலிருந்து
இன்னொரு இடத்திற்கு
ஒரு கைப்பாவையைப் போல
எப்போதும் மாற்றப்பட்டு
அலைவதை விட
ஒரு ஊசிமுனையளவு
கிடைத்தாலும் மகிழ்வேன் நான்.
எனக்கெனச் சொந்தமாய்
ஓரிடம். அது
சகதிக்குள்ளோ -
நெருக்கடி மிகுந்தோ-
அழுக்கான இடமோ-
கவலை இல்லை
அது பற்றி.

தாமரைகளைக் கொய்தபோது-பை ஜுயி.

நீர்த்தாவரங்களின்
இலைகள்
காற்றில் அசைகின்றன.
அடர்த்தியாய் வளர்ந்த
தாமரைகளின் நடுவே
படகு மிதந்து செல்கிறது.
பூக்களின் நடுவிலிருந்து
அவள் தன் காதலனைப்
பார்த்தாள்.
வெட்கத்தோடு
அவள் தலை குனியவும்
அவளின் அழகான சீப்பு
கீழே தண்ணீரில் வீழ்ந்தது.

தனிமையில் தூங்குதல்-ஒரு துக்கம்-பை ஜுயி

நள்ளிரவாகி விட்டது.
இன்னும் என்னால்
தூங்க முடியவில்லை.
படிக்கட்டுகளில்
உட்கார்ந்தபடி
வானத்தை
வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன்-
நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபடி.
கொஞ்ச நேரத்தில்
விடிந்துவிடும்.
கடந்த
பதினைந்து வருஷங்களாக
நான் தனியே கழிக்காத
பௌர்ணமி இருக்கமுடியுமா?

இரவு முழுதும் உட்கார்ந்திருந்தது-பை ஜுயி

ஒரு முழு நாளும்

என் வீட்டு வழிநடையில்

இருட்டும் வரையில்

காத்து நின்றிருந்தேன்;

பின் இரவு முழுவதும்

என்னறையில்

விடியும்வரை

உட்கார்ந்திருந்தேன்;

நான் எதுவும் சொல்லாமல்

இதற்கான காரணத்தை

நீ அறிய முடியாது.

இவை அனைத்தையும்

கவனித்திருந்தால்

நீ கேட்டிருக்கக்கூடும்

இரண்டு அல்லது மூன்று

பெருமூச்சுக்களை.

ஓய்வாக இருக்கையில்-பை ஜுயி

இப்போது சுவாசப்பை
தொந்தரவு கொடுப்பதால்
இனிமேல் நான்
குடிக்கமுடியாது.
மேலும்
என் கண்கள்
என்னுடன் ஒத்துழைக்க
மறுத்துவிட்டதால்
புத்தகங்களை
ஒதுக்கி வைத்துவிட்டேன்;
ஓய்வு நேரங்களில்
வெறுமனே மனமும் உடலும்
ஓய்வாக உட்கார்ந்திருக்கிறேன்;
வழிநடையில் அலைகிற
கோழிக்குஞ்சுகள்
கூடு திரும்புகையில்
சாயங்காலம் வந்துவிட்டதை
நான் அறிகிறேன்;
பனி விழுந்து இலை உதிர்ந்து
மரக்கிளைகள்
விட்டு விடுதலையாகி
நிற்கின்றன.
நான் என்னுடைய
மிக அமைதியான நிலையை
அடைந்து விட்டதாக
உணர்கிறேன்.
மலைகளில் போய்
அமைதியைத் தேட
அங்கே என்ன இருக்கிறது?

தூங்கிக்கொண்டிருத்தல்-பை ஜுயி(கி.பி.772_846)

என் தலையணையின்

மறுபக்கம் திரும்பி

மீண்டும்

தூக்கத்தைத் தொடர்ந்தேன்;

கடைசியில் நான்

திரும்பிப்

படுத்துக்கொண்டேன்;

தாளால் மறைக்கப்பட்ட

சாளரங்கள் ப்ரகாசமாய்

இருந்ததிலிருந்து

காலை உதயமானதை

அறிந்துகொண்டேன்;

இருந்தாலும் என்

படுக்கைவிரிப்பு

வசந்தத்தைப்போல

கதகதப்பாக இருந்ததால்

படுக்கையிலேயே இருந்தேன்;

நான் சோம்பேறியாய் இருப்பதைத்

தடுக்காதீர்கள்;

இதமான வார்த்தைகள் கூறி

என்னை இன்பப்படுத்துங்கள்;

வெளியே சேவல் கூவுகிறது.

என்றாலும் நான் தூங்குவதைத்

தொடர்கிறேன்-

சூரியனுக்கு முன் எழுந்து

தியான சாலைகளுக்குச்

சென்றிருப்பவர்களை

இனிமேலும்

வென்றுவிட விரும்பாமல்.