ஓஷோவும், 159 புத்தகங்களும்

தனக்குப் பிடித்த புத்தகங்களைப் பற்றியும், எழுத்தாளர்களையும் பற்றித் தனிப்பட்ட முறையில் ஓஷோ பேசிய உரைகளின் தொகுப்பு இவை. 

”நான் நேசித்த புத்தகங்கள்” என்ற உரையை, தன் பற்களுக்கான சிகிச்சை அளிக்கப்படும்போது, ஒரு பல் சிகிச்சையாளியின் இருக்கையிலிருந்து 16 அமர்வுகளில் நிகழ்த்தினார் ஓஷோ. 

தேவகீத் என்ற பல் மருத்துவரும், அம்ரிதோ, மற்றும் ஒரு செவிலி - இவர்கள் மட்டுமே குறிப்பெடுத்தவர்கள் - எந்த ஒரு குறிப்பேடும் உபயோகிக்காமல். 

அம்மூவரையும் தாங்கள் கேட்டவற்றைத் தங்கள் நினைவிலிருந்து எழுதப் பணித்து, ஒருவர் எழுத மற்றவர்கள் திருத்தித் தொகுக்க, போன நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான இந்தப் புத்தகம் உருவானது. 

மேலே நீங்கள் பார்த்த/பார்க்கும் வீடியோ, இந்தப் புத்தகம் வெளிவந்த பின்னால் ஒரு தனி நேர்காணலாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. 

ஓஷோ வாழ்ந்த போது அவரால் பராமரிக்கப்பட்ட நூலகம் மிக ப்ரும்மாண்டமானது. அவர் அளவு புத்தகங்களை வாசித்தவர்களும், வாசித்தபின் - அவற்றின் ரசம் பருகி - அவற்றைத் துறந்தவர்களும் இல்லை.

#####

மிக அதிகமான புத்தகங்கள் எழுதி, ஆங்கிலம் உட்பட பரவலாகப் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இருந்தாலும் பலர் அறியாத ஆச்சர்யமான தகவல் நான் அடுத்துச் சொல்ல இருப்பது. 

இவை எதுவுமே அவர் எழுதியவை அல்ல. எல்லாமே அவர் உரைகளாகப் பேசியவைதான்.  ஒருவேளை அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட அவதூறுகளால் அவரைத் தவிர்த்துவிட்டவர்கள் தயவு செய்து அவரின் ஏதாவது ஒரு புத்தகத்தை வாசியுங்கள். அதன் பிறகு அவரை வாசிக்காது உங்களைத் தடுக்க எந்த ஒரு அவதூறாலும் முடியாது.

நமது ரிஷிகள் வாழ்ந்த காலத்தின் பாணியில் காதால் கேட்கப்பட்டுப் புத்தகங்களாய் வந்தவைதான் ஓஷோவின் எழுத்துக்கள். அவை உலகம் முழுவதும் இன்று கோடிக்கணக்கானவர்களால் வாசிக்கப்பட்டாலும், மிகச் சில ஆயிரம் பேர்களால் மட்டுமே புரிந்து கொள்ளவும் உணர்ந்து கொள்ளவும் படுபவை.

அவர் எழுதிய புத்தகங்களின் பட்டியலை இணைத்திருக்கிறேன்.
 http://www.osho.com/Main.cfm?Area=Shop&Sub1Menu=eBooks&Sub2Menu=eBooksTitles. 
அவரின் புத்தகங்கள் தமிழிலும் பெரும்பான்மையானவை மொழி பெயர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன. 

அவரின் புத்தகங்களில் எது சிறந்தது என்று சொல்வது கடினம். என் இருபதுகளில் ஓஷோ பகவான் ரஜ்னீஷ் என்று அறியப்பட்டு, அவரின் புத்தகங்கள் தடைக்குட்படுத்தப் பட்டிருந்த காலத்தில் என் கையில் கிடைத்த ”No Water; No Moon” தான் முதலில் நான் வாசித்தது.   Tao-The Golden Gate, பஜ கோவிந்தம், நிர்வாண உபநிஷத், A cup of Tea, Krishna: The Man and His philosophy வரை சென்று நீள்கிறது. தொடர்கிறது.

ஸோர்பா தி புத்தா என்றும், இறுதியில் ஓஷோவாகவும் தனக்குப் பெயர் சூட்டிக்கொண்டவர், தன்  புத்தகங்களுக்கும் சூட்டப்பட்ட பெயர்களின் தலைப்பில் இருந்தே நம்மை ஈர்க்கத் தொடங்குகிறார். 

அவரின் கவித்வமான, மிகத் தெளிவான மொழியின் தொனி நமக்கு சங்கரரையும், ஏசுவையும் நினைவு படுத்துகிறது. ரமண மகரிஷியையும், ஸ்ரீ அரவிந்தரையும் போலத் தனிமையின் ஏகாந்தத்தில் அவர் முக்குளிக்காவிட்டாலும், அவரின் வாழ்வின் காலம் பூராவும் தனிமையின் அருவி பாய்ந்தபடித்தான் இருந்தது. 

அந்தத் தனிமையே, அவருக்கு முன் பயணித்த யாரொருவரின் கருத்துக்களையும் சார்ந்த தாரதம்மியங்களின் மீது அக்கறை கொள்ளாமல், அவருக்கென்று ப்ரத்யேகமான கருத்துக்களை உருவாக்கிக் கொள்ளும் வலிமையைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

மௌனத்தின் பேரமைதியில் இருந்துதான் சொற்கள் உதிக்கின்றன. உறைந்த மௌனத்தின் துகிலால் போர்த்தப்பட்டிருக்கும் மனம், எத்தனைக்கெத்தனை ஆழமானதும், சலனமற்றதுமாக இருக்கிறதோ, அத்தனைக்கத்தனை சொற்களின் தேர்வும் இருக்கும். 

சில உதாரணங்கள்:

"Ramana’s whole teaching can be collected on a postcard, not even a full page will be needed. And if you want to make a collection of Aurobindo’s writings, they will fill a whole library". 

"Persons like Ramana are very rare – thousands of years pass, then sometimes that quality of being arises. Ramana is like a Buddha, a Jesus, or a Krishna – a very rare phenomenon. To get in tune with a Ramana means to drop your ego completely. Great courage is needed."

”When the sun rises, something rises in you. When the sun sets, something sets in you. When there is a moon, you are different. When there is no moon, you are different. Your body is in a constant, dynamic relationship with the whole.”

”God is not where we are going; God is from where we are coming. And our eyes are fixed on distant stars. We go on looking ahead. We are oriented towards the distant and faraway, and all those goals that we create are our own mind projections. The real goal is from where we are coming. It is in our very nature, it is in our very being, it is the very ground of our existence.”

எல்லா ஞானிகளையும் போலவே அவர் தன் காலத்துக்கு முன்பே தன் போதனைகளை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அவர் பேசியவற்றை மட்டும் படிக்கவே நமக்கு இந்த ஆயுள் போதாது என்பதே நிஜம்.  

ஓஷோவிடமும் நான் கண்ட ஆச்சர்யம் உலகத்தில் இத்தனை விரிவாக வாசித்த ஒரு ஞானியின் பார்வையில் ரமண மகரிஷியைத் தவிர தமிழின் எந்த எழுத்தும் படாமல் இருந்தமைதான்.

இனி அவர் நேசித்த 159 புத்தகங்களின் பட்டியல் இது. ஒவ்வொரு புத்தகத்துக்கும் ஒரு சுவாரஸ்யமான குறிப்புத் தருகிறார். புத்தக வெறியர்களுக்கு 250 பக்கங்களுக்குள் இருக்கும் அந்தப் புத்தகம் ஒரு கொடை. 

1 "Thus Spake Zarathustra" - Friedrich Nietzsche

2 "Brothers Karamazov" - Fyodor Dostoevsky
3 "The Book of Mirdad"
4 "Jonathan Livingston Seagull" - Richard Bach
5 "Tao Te Ching" - Lao Tzu
6 "The Parables of Chuang Tzu"
7 "The Sermon on the Mount"
8 "Bhagavad Gita"
9 "Gitanjali" - Rabindranath Tagore
10 "The One Thousand Songs of Milarepa"

1 "The Book" (of the Sufis)
2 "The Prophet" - Kahlil Gibran
3 "The Book of Lieh Tzu"
4 "Dialogue on Socrates" - Plato
5 "The Notes of the Disciples of Bodhidarma"
6 "The Rubaiyat" - Omar Khayyam
7 "Masnavi" - Jalaluddin Rumi
8 "The Isa Upanishad"
9 "All and Everything" - George Gurdjieff
10"In Search of the Miraculous" - P. D. Ouspensky
11 "Leaves of Grass" - Walt Whitman 

1 "The Art of Living" - Lin Yutang
2 "The Wisdom of China" - Lin Yutang
3 "The Talmud"
4 "Shunya Svabhava" - Taran Taran
5 "Siddhi Svabhava" - Taran Taran
6 "Notes from the Underground" - Fyodor Dostoevsky 
7 "Philosophical Investigations" - Ludwig Wittgenstein
8 "Psychosynthesis" - Assagioli
9 "Prose Poems" - Kahlil Gibran
10"Thoughts and Meditations" - Kahlil Gibran

1 "The Fragments of Heraclitus"
2 "The Golden Verses of Pythagoras"
3 "The Royal Song of Saraha"
4 Tilopa's "Song of Mahamudra"
5 "Zen and Japanese Culture" - D. T. Suzuki
6 "Let Go" - Hubert Benoit
7 "Ramakrishna's Parables"
8 "The Fables of Aesop"
9 Nagarjuna's "Mula Madhyamika Karika"
10 "The Book of Marpa"

1 "Brahma Sutras" - Badrayana
2 "Bhakti Sutras" by Narada
3 "Yoga Sutras" - Patanjali
4 "The Songs of Kabir"
5 "The Secret Doctrine" - Madame Blavatsky 
6 "The Songs of Meera"
7 "The Songs of Sahajo"
8 "The Book of Rabiya-al-Adabiya"
9 "The Songs of Nanak"
10 "Viveka Chudamani" by Shankaracharya
11 "The Koran" - Hazrat Mohammed

1 "The Dhammapada" - Gautam the Buddha
2 "Jaina Sutras" - Mahavira
3 "Zorba the Greek" - Nikos Kazantzakis
4 "The Declarations of Al-Hillaj Mansoor"
5 "The Fragments of Mahakashyapa"
6 "Siddhartha" - Hermann Hesse
7 "The Stories of Baal Shem"
8 "The Songs of Farid"
9 "Vigyana Bhairava Tantra" - Shiva
10 "Tatva Sutra" - Uma Swati
11 "The Songs of Naropa"

1 "The Poetry of Malukdas"
2 "Guru Grantha Sahib" (the book of the Sikhs)
3 "The Light on the Path" - Mabel Collins
4 "The Songs of Lalla"
5 "The Verses of the mystic Gorakh-Nath"
6 "The Supreme Doctrine" - Hubert Benoit
7 "Shiva Sutra"
8 "The Songs of Gaurang"
9 "The Songs of Dadu"
10 "The Statements of Sarmad"

1 "The Will to Power" - Friedrich Nietzsche
2 "A New Model of the Universe" - P. D. Ouspensky
3 "The Statements of Sanai"
4 "The Fragments of Dionysius"
5 "At the Feet of the Master" - J. Krishnamurti
6 "The Fragments of Junnaid"
7 "God Speaks" - Meher Baba
8 "Maxims for a Revolutionary" - George Bernard Shaw
9 "The Teachings of Hui Neng"
10 "The Jokes of Mulla Nasruddin"

1 "The Destiny of the Mind" - Haas
2 "The Sayings of Eckhart"
3 "The Sayings of Boehme" 
4 "The Sufis" - Idries Shah 
5 "The Way of Zen" - Alan Watts 
6 "The Sayings of Rinzai"
7 "The Lectures of Hazrat Inayat Khan" 
8 "All of the books of Hazrat Ali Khan"
9 "Jesus, the Son of Man" - Kahlil Gibran
10 "The Madman" - Kahlil Gibran

1 "Being and Nothingness" - Jean Paul Sartre
2 "Time and Being" - Martin Heidegger
3 "Tractatus Logico Philisophicus" - Ludwig Wittgenstein
4 "Vimalakirti Nirdesh Sutra"
5 "Commentaries on Living" - J. Krishnamurti
6 "Commentaries" - Maurice Nicoll
7 "Our Life with Gurdjieff" - Hartmann
8 "Shree Pasha" - Ramanuja
9 "The Future Psychology of Man" - P.D. Ouspensky
10 "The Book of Bahauddin"

1 "The Outsider" - Colin Wilson
2 "The Analects" - Confusius
3 "The Garden of the Prophet" - Kahlil Gibran
4 "The Voice of the Master" - Kahlil Gibran
5 "Who am I?" - Maharshi Ramana 
6 "The Mind of India" - Moorehead and Radhakrishnan
7 "Alice in Wonderland" - Lewis Carroll
8 "Alice through the Looking Glass" - Lewis Carroll
9 "The Wanderer" - Kahlil Gibran
10 "The Spiritual Sayings" - Kahlil Gibran
11 "Waiting for Godot" - Samuel Beckett

1 "Tales of Hassidism" - Martin Buber
2 "I and Thou" - Martin Buber
3 "Das Kapital" - Karl Marx (Osho: "Do not read it.")
4 "Lectures on Psychoanalysis" - Sigmund Freud
5 "Meetings with Remarkable Men" - Gurdjieff
6 "The Grantha" (written by an anonymous disciple of Kabir)
7 "The Communist Manifesto" - Karl Marx and Friedrich Engels
8 "The Myth of Sisyphus" - Marcel
9 "The History of Western Philosophy" - Bertrand Russell
10 "The Songs of Dayabai"

1 "Lust for Life" - Irving Stone
2 "The Agony and the Ecstasy" - Irving Stone
3 "Resurrection" - Leo Tolstoy 
4 "Notes on Jesus" - Thomas
5 "War and Peace" - Leo Tolstoy
6 "The Mother" - Maxim Gorky 
7 "Fathers and Sons" - Turgenev 
8 "The Phoenix" - D.H. Lawrence
9 "Psychoanalysis and the Unconscious" - D.H. Lawrence
10 "Light of Asia" - Arnold
11 "Bijak - Kabir's selected songs"
12 One Dimensional Man by Herbert Marcuse
13 "The I Ching"
14 "Nadi Ke Dvip" - Sachidanand Vatsyayan

1 "My Experiments with Truth" - Mahatma Gandhi
2 "Confessions" - Saint Augustine
3 "Anna Karenina" - Leo Tolstoy 
4 "The Art of Tantra" - Ajit Mukherjee
5 "The Tantra Paintings" - Ajit Mukherjee
6 "Bhaja Govindam" - Adi Shankaracharya
7 "Philosophical Papers" - Ludwig Wittgenstein
8 "Zen Flesh Zen Bones" - Paul Reps 
9 "Zen Buddhism" - Christmas Humphries
10 "The Songs of Chandidas"

1 "Shiva Puri Baba" - Bennett
2 "Listen Little Man" - Wilhelm Reich
3 "Principia Mathematica" - Bertrand Russell and Whitehead
4 "Poetics" - Aristotle
5 "Three Pillars of Zen" - Ross
6 "The Gospel of Ramakrishna" - M
7 "The collected works of Ramatirtha"
8 "Principa Ethica" - G.E. Moore
9 "The Songs of Rahim" (Rahim Khan Khana)
10 "Divan" - Mirza Ghalib
11 "The Book" - Alan Watts

சில விளம்பரங்கள்.

வருத்தப்பட்டு பாரம் சுமப்பவர்களே! என்னிடம் வாருங்கள். தோராயமாகப் பதினைந்து நிமிடம் செலவழியுங்கள். உங்கள் உற்சாகத்துக்கும், இளமைக்கும் நான் கியாரண்டி.

சில விளம்பரங்கள் நம் பாரத்தைக் குறைப்பதாய் இருக்கின்றன.
பல விளம்பரங்கள் நம் மீது பாரத்தை ஏற்றுகின்றன என்றுதானே எழுதப்போகிறேன் என்று நினைத்தீர்கள்.
அதுதான் இல்லை. ஆயுளையே குறைக்கின்றன.

இதற்கு முன் என் பதிவுகளில் பலமுறை தாய்லந்து விளம்பரங்களின் மேன்மை பற்றி என் நடுவிரலும், சுட்டுவிரலும் தேய எழுதியாயிற்று.

பயப்பட வேண்டாம். அதன் முந்தைய சுட்டிகளை இணைக்கப்போவதில்லை இப்போது. (நீங்களே லேபிளில் தேடிப் பார்க்கவும் என்று அர்த்தம்.) இந்த முறை பூராவும் இந்தியாவின் சமீபத்தைய விளம்பரங்கள் பற்றித்தான்.

ஒரு விளம்பரம் பார்க்கும்போது நம்மை அறியாமலே, அதனுடன் சேர்ந்து ஒரு துணுக்கு சிரிப்பை அல்லது கண்ணீரை அல்லது நெகிழ்வை வரவழைத்துவிட்டால் அது சாதனை.

விளம்பரப் படங்களின் வாழ்நாள் குறுகியது. ஆனால் அது அந்தக் குறுகிய நேரத்தில் ரசிகனை அசைத்துவிட்டால் காலகாலத்துக்கும் அதன் நினைவு மக்காது.

பார்த்தவர்கள் மீண்டும் ஒரு முறையும், இதற்கு முன் பார்த்திராதவர்கள் இருமுறையும் பார்க்கவும்.

நம் பாரத்தைக் குறைக்கும் கட்சியிடம் நாம் போவோம்.

எளிமையிலும், அறியாமையிலும்தான் நிறைந்திருக்கிறது வாழ்வின் பேரானந்தம். 

நீர்ப் பறவைகள் - காதம்பரி

சின்ன வயதிலிருந்தே எனக்கு விளையாட்டுக்களில் எந்தவிதமான ஈடுபாடும் இருந்ததில்லை. மற்ற சிறுவர்கள் சடுகுடு, கிட்டிப்புள், பாண்டி, கால்பந்து முதலிய விளையாட்டுக்களில் மெய்மறந்து முனைந்திருக்கும்போது நான் தனியாக உட்கார்ந்து ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருப்பேன்.

வீட்டுக்குள் அமர்ந்தபடி விளையாடக்கூடிய தாயம், ஆடுபுலி ஆட்டம், பல்லாங்குழி, சீட்டாட்டம், செஸ் இவைகளிலும் எனக்கு ஆர்வம் இருந்ததில்லை. ‘பிறரோடு கூட்டுச் சேர்ந்து விளையாடாமல் தனியே இருக்கும் குழந்தைகள், பிற்காலத்தில் மிகவும் துன்பப் படுவார்கள்’ என்று தற்காலத்தில் உளவியல் அறிஞர்கள் முழங்குகிறார்கள். அது உண்மைதான் என்பது அனுபவத்திலிருந்து தெரிகிறது.

தெருவில் உள்ள பிள்ளைகளுடன் கூடிக் கும்மாளம் அடித்து விளையாடாவிட்டாலும் பாதகமில்லை. பள்ளிக்கூடத்தில் வகுப்பு மாணவர்கள் விளையாடும் ஆட்டங்களில் இருந்து ஒதுங்கி இருப்பது எப்படி சாத்தியம் என்று நீங்கள் கேட்பது என் செவிகளில் விழாமல் இல்லை.

நான் படித்த தேசிய உயர்நிலைப் பள்ளியில் விளையாட்டுக்களுக்கு அவ்வளவாக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படவில்லை. பாடங்களில் நிறைய மதிப்பெண்கள் பெறுவதையே பெரிய சாதனையாக மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும் கருதினார்கள்.

விளையாட்டு மைதானம் இருந்தது. விளையாட்டு ஆசிரியரும் இருந்தார். கட்டாய விளையாட்டுக்கான வகுப்புகளும் இருந்தன. இருந்தபோதிலும் பெரும்பாலான மாணாக்கர்கள் புத்தகங்களைக் கட்டிக்கொண்டுதான் அழுதோம்.

உயர்நிலைப் பள்ளிகளுக்கிடையே ஆண்டுதோறும் நடக்கும் போட்டிப் பந்தயங்களில் எங்கள் பள்ளி மாணவர்கள் எப்போதும் தோற்றுத்தான் போவார்கள். எந்தப் பரிசும், கேடயமும் வாங்கியதே இல்லை. அப்போதெல்லாம் அவமானமாக இருக்கும்.

ஆனால் பள்ளி இறுதித் தேர்வில், நாங்கள் நூறு சத விகிதம் தேறிச் சாதனை படைப்போம். மதிப்பெண்கள் பெறுவதில் முன்னணியில் நிற்போம். ஐந்நூறுக்கு முந்நூற்றறுபது வாங்கிய நான், சராசரி மாணவனாகத்தான் கருதப்பட்டேன் என்றால் நீங்களே பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

இப்போதெல்லாம் போல ஆயிரத்து இருநூற்றுக்கு ஆயிரத்து நூற்று எண்பது மார்க் வாங்குவது எல்லாம் அப்போது நடக்காது. சாட்சாத் ஸாமுவேல் ஜான்சனே எழுதினால் கூட இங்கிலீஷ் வாத்தியார் எழுபதுக்கு மேல் போடமாட்டார். கவிச்சக்ரவர்த்தி கம்பனே எழுதினால் கூட தமிழ்ப்பண்டிதர் கோபால கிருஷ்ணபிள்ளை எழுபதுக்கு மேல் கொடுக்கமாட்டார். கணிதத்தில் சுளையாகஎண்பதிலிருந்து நூறு வரை வாக்குவோம். பொது விஞ்ஞானம், சமூகவியல் இவைகளில் எண்பதுக்குக் குறையாமல் வாங்கமுடியும். கல்விக் கடவுள் கலைமகளே எழுதினால் கூட எங்கள் பள்ளியில் நானூறு மார்க் வாங்குவது சந்தேகம்தான்!

எதிர்கால இந்தியாவுக்குத் தேவையான குமாஸ்தாக்களையும், வாத்தியார்களையும், அதிகாரிகளையும் எங்கள் புத்தகத் தொழிற்சாலை கூட்டம் கூட்டமாக உற்பத்தி செய்து வந்தது. அதில் சம்பந்தப்பட்ட எல்லோருக்குமே பெருமை வேறு!

கட்டாய விளையாட்டுக்குரிய வேலையாட்களில் ஒருவனாக மைதானத்துக்கு நாலு மணிக்கே நானும் சென்று விடுவேன். கையில் ஈயம் பூசப்பட்ட பித்தளை டிஃபன் பாக்ஸ் ஒன்று ஆடிக்கொண்டிருக்கும். வயிற்றைப் பசி கிள்ளும். மதியம் சாப்பிட்ட தயிர்சாதம் எப்போதோ ஜீரணம் ஆகி, வயிறு காலியாகத்தான் இருக்கும். விளையாட விருப்பம் இருந்தால் கூட விளையாட முடியாது.

களைத்துப்போய் புளியமர நிழலில் சோர்ந்து உட்கார்ந்த வண்ணம் வேடிக்கை பார்ப்பேன். சில நாட்களில் நூல் நிலையத்திலிருந்து வாங்கிவந்த நாவல்களைப் படிப்பதுண்டு. சில மாணவர்கள் நேரத்தை வீணாக்காமல் மறுநாளுக்குரிய வீட்டுப்பாடத்தை எழுதிக்கொண்டிருப்பார்கள். விளையாடுபவர்கள் மிகச் சிலர்தான்.

ட்ரில் மாஸ்டர் ஜஸ்டின் கனகராஜ் ஸார் ரொம்பக் கறார் பேர்வழி. ராணுவத்திலிருந்து பணிஓய்வு பெற்றவர். கட்டுப்பாடும், மிடுக்கும் நிறைந்தவர். இருந்தபோதிலும் இதயமும் உள்ளவர்.

எல்லோரும் விளையாடும்போது, புளியமரத்தடியில் சாய்ந்துகொண்டு சரத்சந்திரர் நாவல்களையும், காண்டேகர் நாவல்களையும் படிக்கும் என்னை வினோதமாகப் பார்ப்பார் கனகராஜ் ஸார்.

”நீ ஏன் விளையாடுவதில்லை?” என்று கேட்டார் ஒருமுறை.

நான் பணிவுடன், “இரண்டு காரணங்கள் சார்! விளையாடுவதற்குத் தெம்பு இல்லை. மேலும் விளையாட விருப்பமும் இல்லை” என்று பதில் கூறினேன்.

”அப்போ வீட்டுப்பாடத்தையாவது படி அல்லது எழுது. கோமளம் குமரி ஆன கதை எல்லாம் படித்து என்ன செய்யப் போகிறாய்?” என்று அக்கறையுடன் கேட்டார்.

“ஸார்! நான் எழுத்தாளனாகப் போகிறேன். அதனால் பெரிய எழுத்தாளர்களுடைய நூல்களைப் படிக்கிறேன்” என்று பவ்யமாகப் பதிலளித்தேன். அவரும் சிரித்துக்கொண்டே போய்விட்டார்.

விளையாட்டு வாத்தியாரின் மறைமுகமான ஆதரவுடன் நிறைய நாவல்களை மாலை நேரங்களில் படித்துத் தள்ளினேன்.

இன்னொரு நாள் கனகராஜ் ஸார் என்னிடம் வந்தார்.

”ஏம்ப்பா! நீ எங்கேருந்து வரே?” என்று விசாரித்தார்.

“சேந்தங்குடி அக்ரஹாரத்திலேருந்து வரேன்” என்றேன்.

“அது எங்கே இருக்கு?”

”காவேரிக்கு முக்கால் மைல் வடக்கிலே இருக்கு ஸார்! நம்ம ஸ்கூல்லேருந்து ஒண்ணரை மைல் இருக்கும்”

‘உங்க தெருப்பக்கம் குளம் ஏதாவது இருக்கா?”

“ஏன் ஸார் கேக்கறீங்க? ரெண்டு குளம் இருக்கு ஸார்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னேன்.

“அப்படியா? தண்ணி நெறைய இருக்குமா?  நல்லாக் குளிச்சிட்டுத் துணிகளுக்கு சவுக்காரம் போடலாமா? என்று கேட்டார் ஆவலுடன்.

“ஜோராக் குளிக்கலாம் ஸார். ஆனா சவுக்காரம் போட்டுத் துணி துவைக்க முடியாதுங்க. காவல்காரன் ரத்தினம் கன்னாபின்னான்னு வைவான். வாயில வந்தபடியெல்லாம் திட்டுவான் ஸார்! எண்ணெய் தேச்சும் குளிக்க முடியாது” என்றேன் பரபரப்புடன்.

“அப்ப சவுக்காரம் போட முடியாதுங்கறே?” என்று இழுத்தார் ஏமாற்றத்துடன்.

“இல்லே சார். நான் சொன்னது கோவில் திருக்குளம். இன்னொரு பெரிய குளமும் இருக்கு. அதுக்குப் பேரு கிள்ளைக் குளம். அங்கே நிறையப் பேரு துணி தோய்ப்பாங்க. எண்ணெய் தேய்ச்சும் குளிக்கலாம்” என்றேன்.

“சரி. வர்ற ஞாயிற்றுக் கிழமை ஒங்க வீட்டுக்கு வரேன். குளங்களை எல்லாம் காட்டறயா?” என்று கேட்டார்.

நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன், “வாங்க ஸார். எங்கப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் ரொம்ப சந்தோஷப்படுவாங்க!” என்று மொழிந்தேன்.

எங்கள் ஊர்க் குளங்களைப் பற்றிக் கொஞ்சம் நான் சொல்ல வேண்டும்.

சிவன் கோயிலுக்கு எதிரே உள்ள குளம் குப்பன்குளம் என்றழைக்கப்படும் திருக்குளம் எப்போதும் தண்ணீர் நிரம்பி ஓரளவு சுத்தமாக இருக்கும். நிறைய மீன்கள் வளர்க்கப்படுவதால் தண்ணீரின் தூய்மை பராமரிக்கப்பட்டது. அழகிய சிமெண்ட் படித்துறைகள் இரண்டு நன்றாக தனித்தனியாகக் குளிக்க வசதியாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன.

குளத்தில் ஆங்காங்கே அல்லி பூத்துக் குலுங்கும். பச்சைப்பசேல் என்ற வட்டமான இலைகளுடன் அல்லிக்கொடிகள் முக்கால் பகுதிக்கு மேல் படர்ந்திருந்தன. பல வண்ணங்களில் தும்பிகள் இங்குமங்கும் பறந்து அல்லி மலர்களில் அமரும் அழகை நான் இமை கொட்டாது பார்த்து ரசிப்பேன்.

முழுநிலாக் காயும் பௌர்ணமி இரவுகளில் சிவன் கோயில் வாயிற்படிகளில் மௌனமாக அமர்ந்து நெடுநேரம் குளத்தின் மேற்பரப்பைப் பார்த்தபடி கனவுலகில் சஞ்சரிப்பது உண்டு. பொன்முலாம் பூசிய அந்தத் திருக்குளம் என்னை என்னவெல்லாமோ செய்யும். மனனோகனக் கற்பனைகள் அடிமனதில் தோன்றி என்னைப் பாடாய்ப் படுத்தும்.

இன்னொரு குளமாகிய கிள்ளைக்குளம் நூறு மீட்டர் தொலைவில்தான் இருந்தது. அளவில் இன்னும் பெரியது. அதிக ஆழம் இல்லாதது. குளத்தைச் சுற்றிலும் பாறாங்கற்கள் இங்கும் அங்குமாகக் கிடக்கும். மயிலாடுதுறை வாழ் சலவைத் தொழிலாளர்கள் தமது அழுக்கு மூட்டைகளை அங்கேதான் தோய்த்துச் சுத்தம் செய்வார்கள். அவர்கள் கருங்கல்லிலே துணிகளை ஓங்கி அடித்துத் தூய்மைப் படுத்தும் சத்தத்திலே நான் ஆதி தாளம், திஸ்ர ஏக தாளம், இத்தனை லயக் கோலங்களையும் கேட்டு ரசிப்பேன்.

போதும் போதாத்தற்குக் கிள்ளைக் குளம் முழுவதும் கொக்குகளும், மடையான்களும் கோரைப் புற்களின் இடையிடையே அமர்ந்து மீன் பிடிக்கத் தவம் செய்யும்.

வானத்தில் உலவும் மஞ்சுத் திரள்கள் திட்டுத் திட்டாகக் குளத்தின் மேற்பரப்பில் பிரதிபலிக்கும். குளத்தின் வடமேற்கு மூலையில் இருந்த ஒரு மணல் மேட்டில் நெடிதுயர்ந்து நின்ற பனைமரங்களின் சொற்ப நிழலில் அமர்ந்த வண்ணம் கூட்டமாய்ப் பறக்கும் மடையான்களைப் பார்த்துப் பரவசமடைவேன்.

ஓ! அது சொர்க்கலோகத்தின் ஆசார வாசல்; சௌந்தர்யபுரத்தின் சோபனவாசல்!

அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை கனகராஜ் ஸார் தனது புத்தம்புது ராலே சைக்கிளில் ஏறிக்கொண்டு என் இல்லத்துக்கு மாலை மூன்று மணிக்கு வந்தார்.

எனது அப்பா அவரை அன்புடனும், மரியாதையுடனும் வரவேற்றார். திண்ணையில் அமர்ந்த அவருக்குச் சூடான வாழைக்காய் பஜ்ஜியும், சுவையான நரசுஸ் காஃபியும் தந்து நாங்கள் உபசரித்து மகிழ்ந்தோம்.

“ஒங்க பையன் கெட்டிக்காரன்தான். ஆனா எப்பப் பார்த்தாலும் படிச்சுக்கிட்டே இருக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லுங்க. விளையாடவே மாட்டேங்கிறான்” என்றார் சிரித்துக்கொண்டே.

“காலையிலே சாப்பிடறதோட சரி. மத்தியானம் டிஃபன் போதலை. சாயந்திரம் களைச்சுப் போயிடறதுன்னு சொல்றான். வெளையாட முடியலை, நீங்க பெருந்தன்மையா விட்டுடறீங்கன்னு சொல்லி நெகிழ்ந்து போறான்” என்றார் அப்பா.

“ஏதோ நம்மாலே முடிஞ்ச சின்ன உதவி. அப்ப வரட்டுங்களா?” என்று கனகராஜ் ஸார் கிளம்பிவிட்டார். நான் சைக்கிளின் பின் ஸீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

முதலில் குப்பன் குளத்துக்கு அழைத்துக் கொண்டு போனேன். அல்லிகள் அழகு செய்த அத்தடாகத்தைக் கண்டு ஆசிரியர் பிரமித்து நின்றார். “இன்னொரு சமயம் வந்து குளிக்கறேன்” என்றார்.

அதன் பிறகு குளத்தின் கிழக்குக் கரை வழியாகப் போனோம். பிரும்மாண்டமான இரண்டு ஆலமரங்கள் அங்கே உண்டு. அவற்றின் நிழலில் மாட்டுக்கிடையைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான பசுங்கன்றுகளும், இளம் பசுக்களும், எருது காளைகளும் படுத்துக்கொண்டு நிதானமாக அசை போட்டன. அவற்றின் இடையே வளைந்தும், நெளிந்தும் சைக்கிள் சென்றது. கனகராஜ் ஸார் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டே கவனமாகச் சைக்கிளை ஓட்டினார்.

”ஒங்க ஊர்ல இது மாதிரி குளம் உண்டா ஸார்?” என்று ஆவலுடன் விசாரித்தேன்.

“எனக்கு ராமநாதபுரம் ஜில்லாப்பா. தண்ணி இல்லாத காடு. எங்கே பார்த்தாலும் ஒரே வறட்சியா இருக்கும்” என்று ஏக்கத்துடன் சொன்னார்.

பிறகு, “இன்னொரு குளம் சொன்னாயே? எங்கே இருக்கு அது?” என்று அக்கறையுடன் கேட்டார்.

“அதுதான் ஸார் கிள்ளைக்குளம். அங்கேதான் இப்போ போறோம்” என்றேன்.

விரைவில் அங்கே போய் இறங்கினோம்.

“அட! மடையான், நீர்க்காக்கா எல்லாம் கூட இருக்குதே” என்றார் உற்சாகத்துடன்.

“ஆமாம் ஸார். வானத்திலே மப்பும் மந்தாரமுமா இருள் சூழ்ந்து மழை வரமாதிரி இருக்கும் போது, இந்த மடையான் எல்லாம் சாரி சாரியா, வெள்ளை வெளேர்னு விமானப்படை விமானங்க மாதிரிப் பறக்கும். அதைக் காணக் கண்கோடி வேணும் ஸார்” என்று பெருமிதத்துடன் சொன்னேன்.

“ஆமாம். ரொம்ப நல்லாத்தான் இருக்கும்” என்று இழுத்தார் கனகராஜ் ஸார்.

பத்து நிமிஷம் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு புத்துணர்ச்சியுடன் திரும்பி விட்டோம். நான் வீட்டுக்குப் போய் நடந்ததைச் சொன்னேன்.

“ராமநாதபுரம் பக்கமெல்லாம் எப்பவும் பஞ்சம்தான். அவாளுக்குத் தஞ்சாவூர் ஜில்லாக் காவேரிக்கரைப் பச்சையைக் கண்டா ஆச்சர்யமாகத்தான் இருக்கும்” என்றார் என் அப்பா.

ஒரு வாரம் சென்றது.

அன்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைதான். நான் கல்கியின் சிவகாமியின் சபதத்தின் நான்காவது பாகத்தை அனுபவித்துப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டுக்காரரின் ரேடியோவிலிருந்து மைசூர் சௌடையாவின் வயலின் தேனிசையாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று டமார் டமார் என்று வேட்டுச் சத்தம் தொடர்ந்து ஏழெட்டு முறை கேட்டது. சில விநாடிகள் கழித்து எங்கள் வீட்டுக்கு எதிரே இருந்த குளத்தங்கரை வாதா மரத்தின் கிளைகளில் ஒவ்வொன்றாக மடையான்கள் வந்திறங்கின. என்ன இது? என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த சமயம் மறுபடியும் தொடர் வேட்டுச் ச்த்தங்கள் செவிப்பறையைப் பிளந்தன.

தெருவோடு போன பைத்தியம் நாணா,”கொக்கு சுடறான் கிள்ளைக் குளத்திலே” என்று தனக்குத் தானே பேசியபடி சென்றான்.

வெறிபிடித்தவன் போலக் கிள்ளைக் குளத்துக்கு ஓடினேன். கால் முழுவதும் நெருஞ்சி முட்கள் குத்தி ரத்தம் வடிந்ததைப் பொருட்படுத்தாமல் ஓடினேன்.

குளத்தங்கரையில் ஒரு கல்யாண முருங்கை மரத்தின் அடியில் ட்ரில் மாஸ்டரும், இன்னும் சில நபர்களும் வேட்டைத் துப்பாக்கிகளுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். மாயூரம் நகர் கூறை நாட்டைச் சேர்ந்த எங்கள் பள்ளி மாணவர்கள் சிலர், குளத்தில் இறங்கி நடந்து கோரைப் புற்களின் நடுநடுவே குற்றுயிரும், குலையுயிருமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்த நீர்ப்பறவைகளைத் தலைகீழாகப் பிடித்துத் தூக்கி வந்தார்கள். அவற்றின் வெள்ளை நிற உடல்களில் இருந்து உதிரம் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. ட்ரில் மாஸ்டரின் காலடியில் ஒரு கோணிப்பை கிடந்தது. அதிலிருந்தும் ரத்தம் வடிந்தது. என் இதயத்திலிருந்தும் ரத்தம் வடிந்ததை உணர்ந்தேன்.

”ஸார்! நீங்க செய்யறது அநியாயம். மகாப் பாவம்” என்று வெறியுடன் கத்தினேன். கனகராஜ் ஸாரும், மற்றவர்களும் சிரித்தார்கள். அத்தனை பேரையும் கொன்று குவித்துவிட வேண்டும் போல் தோன்றியது எனக்கு.

அந்த நீர்ப்பறவைகளின் சாவுக்கு நான்தான் மறைமுகமான காரணம் என்று இப்போதும் குற்ற உணர்வு என் நெஞ்சைச் சுடுகிறது.

ரசிகன் ரங்கமணி - காதம்பரி

கும்பகோணத்தில் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் ஹிந்தி வகுப்புக்கள் நடத்தும் என் நண்பர் ஒருவர், கல்வி நிலைய மாணவ மாணவிகளுக்காக காந்தி ஜயந்தியன்று எனது சொற்பொழிவுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார். பொருள்: “ருஷ்ய மஹாகவி புஷ்கினின் வாழ்க்கை வரலாறு”. மகிழ்வுடன் அந்த நிகழ்ச்சிக்குச் சம்மதித்தேன்.

மாலை ஆறு மணிக்குத்தான் கூட்டம் துவங்குவதாக நிச்சயிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் தஞ்சாவூரிலிருந்து பிற்பகல் ஒரு மணிக்கே புறப்பட்டு விட்டேன். எனது நண்பரும், கலை விமர்சகருமான தேநுகாவை அவர் பணி புரிந்த ஸ்டேட் பாங்க் அலுவலகத்தில் சந்தித்து சற்று நேரம் பேசலாம் என்ற எண்ணமிருந்தது.

முதுபெரும் எழுத்தாளர் எம்.வி.வெங்கட்ராம் அவர்களைத் தோப்புத் தெருவில் அவரது இல்லத்தில் சந்தித்துப் பேசவும் விழைந்தேன். ஆனால் விதி வேறு விதமாக இருந்தது.

ஆதி கும்பேஸ்வரர் கோயிலில் தெற்கு வாசலருகே இறங்கி விட்டேன். கோயிலுக்குள் புகுந்து மூடப்பட்டிருந்த சந்நிதிக்கு வெளியே பயபக்தியுடன் கண்களை மூடி தியானம் செய்து, தரிசித்து வணங்கினேன். கீழ சந்நிதி வழியாக நான் வந்து கொண்டிருந்தபோது எதிரில் திடீரென்று கோவில் யானை வந்தது,

திடுக்கிட்ட நான் கொஞ்சம் பயத்துடன் ஒதுங்கி நின்றேன். யானை துதிக்கையை இப்படியும், அப்படியும் ஆட்டவே வேறு வழியின்றி பக்கத்திலிருந்த ஒரு சிறிய கடையில் ஏறிவிட்டேன். கொஞ்சம் அஜாக்கிரதையாக இருந்திருந்தால் பாரதியார் கதை ஆகியிருக்கும். இதயம் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது.

கடைக்குள் இருந்து ரங்கமணி வெளியே வந்தான். என்னைக் கண்டதும் வியப்பு மேலிட்ட குரலில், “ஜவுளிக்கடை கோபாலய்யர் பிள்ளை மணிதானே?” என்று கேட்டான். எனக்கு அவனை நன்றாக நினைவிலிருந்தது. அவனுக்கு என்னை ஞாபகம் இருக்குமோ? இருக்காதோ? என்று முதலில் தயங்கினேன். அவனே என்னை விசாரித்ததும் எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது.

”திருவிழந்தூர் ரங்கமணிதானே? சௌக்கியமா இருக்கியா? இப்போ எங்கே இருக்கே? என்ன பண்றே?,” என்று படபடவெனக் கேட்டேன்.

“ வா. டிஃபன் சாப்டுண்டே பேசலாம். அடேயப்பா! எத்தனை வருஷமாச்சு? ஐம்பது வருஷத்துக்கு மேலே இருக்குமே,” என்று கையைப் பிடித்து இழுத்தான் அவன்.

“ இருக்கும். இருக்கும். கடசியா ஒன்ன எங்க பாத்தேன் தெரியுமா? சீர்காழி மதனகோபால் நாயுடு சத்திரத்துலே சூலமங்கலம் சிஸ்டர்ஸ் கச்சேரியிலே 1954லே பாத்ததுதான்,” என்றேன். எனக்கு ஒரு சாபக்கேடு. எதுவுமே மறப்பதில்லை.

கோயில் வாசலுக்கு வந்தோம். “ இங்கே ஆராதனான்னு ஒரு ஓட்டல் தெறந்திருக்கான். வா சாப்பிடலாம்,” என்றான் ரங்கமணி.

இருவரும் அங்கே போய் எதிரும், புதிருமாக உட்கார்ந்தோம்.

“ ஊம். அப்புறம்? ஒன்னப் பத்தி விஜாரிச்சேன். பதிலே சொல்லலியே?,” என்று தொடர்ந்தேன்.

“ என்னத்தச் சொல்றது போ. கழுத கெட்டா குட்டிச் சொவரு. இந்த ஊர்லதான் இருக்கேன். இப்ப வயத்துப் பொழப்புக்கு சுண்டல், காராச்சேவு, பகோடா பொட்லம் போட்டு விக்கறேன். லோலோன்னு நாயலச்சல். நூறு ரூவா சம்பாதிக்கறதுக்குப் பன்னண்டு மணி ஒழைக்க வேண்டீருக்கு,” என்று அலுத்துக் கொண்டான் ரங்கமணி.

எனக்கு என்னவோ போலிருந்தது.

” சரி. என்ன சாப்பிடறே சொல்லு. ரொம்ப வருஷங் கழிச்சுப் பாக்கறோம். எதாவது ஸ்வீட் சாப்பிடலாம்,” என்றேன்.

ரங்கமணி சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தான்.

பிறகு, “ ஒன்ன என்னால மறக்கவே முடியாதுப்பா. காவேரி மணல்ல ஒக்காந்து சிவகாமியின் சபதம் கதைய நாலு மணி நேரம் சொன்னியே! அப்படியே சினிமா பாக்கற மாதிரி இருந்தது. அதுக்கப்புறம் நாம எல்லாரும் எட்டுத் திக்குலயும் பிரிஞ்சு போயுட்டோம்,” என்றான் வருத்தம் தோய்ந்த குரலில்.  

“ சரி ரங்கமணி. இப்பல்லாம் கச்சேரிக்குப் போறதுண்டா? ஒனக்குப் பாட்டுன்னா உசுராச்சே?” என்றேன் சிரித்துக்கொண்டே.

“ அட! ஞாபகம் வெச்சுண்டிருக்கியே!” என்று என்னைத் தட்டிய ரங்கமணி,  “போன மாசங்கூட சுதா ரகுநாதன் கச்சேரி நடந்துது. அதுக்கு முன்னாடி நித்யஸ்ரீ கச்சேரி கேட்டேன்,” என்றான் தொடர்ந்து.

சிற்றுண்டியைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டே பேச்சைத் தொடர்ந்தோம்.

“ ஒரு தடவை ஏ.கே.சி. நடராஜன் க்ளாரினெட் கேக்கறதுக்காக நீ சிதம்பரம் வந்தபோது, நாம கீழ வீதீல பாத்துண்டோம். ஆனா நீ கலகலப்பாப் பேசல. என்ன காரணம்னு அப்பறம் விஜாரிச்சுத் தெரிஞ்சுண்டேன். நீ கச்சேரி கச்சேரின்னு அடிக்கடி லீவு போட்டதால உங்க மொதலாளி வேலைய விட்டு நீக்கிட்டார். சரிதானா?”

“ ஆமாம். என்னால எங்கியுமே ரெண்டு வருஷங் கூடத் தொடந்தாப்ல இருக்க முடியல. சங்கீதக் கச்சேரிகளைக் கேக்காமலும் இருக்க முடியல. அப்ப மாயவரத்துல வேலை பாத்தேன். ஏ.கே.சி. கச்சேரி ரொம்பப் பிடிக்கும். அதனாலதான் சிதம்பரம் வந்தேன். இதுவரைக்கும் பத்துப் பதினஞ்சு ஓட்டல்ல வேலை பாத்துட்டேன். எந்த மொதலாளிக்கும் என்னப் பிடிக்கல. கச்சேரிக்காக லீவு எடுத்தா டிஸ்மிஸ்தான்,” என்று துயரம் நிறைந்த குரலில் மொழிந்தான் ரங்கமணி.

“ தஞ்சாவூர்ல வேலை பாத்தியா?” என்று ஆவலுடன் கேட்டேன்.

“ பாக்காம என்ன? கௌரி பவன்னு தெக்கு வீதீல இருக்கே அங்கே ஒரு வருஷம் இருந்தேன். நன்னாத்தான் போயிண்டிருந்தது. நாலு கால் மண்டபம் ஆஞ்சநேயர் கோயில்ல உத்ஸவம். கத்ரி கோபால்நாத் கச்சேரி. ராத்திரி ஒம்பது மணிக்கு ஆரம்பிச்சு ஒரு மணி வரைக்கும் நடந்துது. தெருவுல ஒக்காந்துண்டு பூராவுங் கேட்டேன். விடிஞ்சா ஜொரம் வந்துடுத்து. பயங்கரமான தலவலி. எழுந்திருக்கவே முடியல. ஓட்டல் மாடீலதான் படுத்திண்டிருந்தேன்.

விடிகாலம்பற நாலு மணிக்கு எழுந்து வேல செஞ்சு பழக்கம். அன்னிக்கு முடியல. அன்னிக்கின்னு பாத்துக் காலம்பற ஏகப்பட்ட கூட்டம் ஓட்டல்ல.  என்னால தலயே தூக்க முடியல. மொதலாளி பயங்கரமா சத்தம் போட்டார். ஜாதியச் சொல்லிக் கன்னாப் பின்னான்னு திட்டினார். என்னால தாங்கிக்க முடியல. போடா நீயும் ஒன் ஓட்டலும்ன்னு கத்திட்டுக் கும்மோணம் வந்து சேந்தேன்,” என்றான் ரங்கமணி வெறுப்புடன்.

“ கேக்கறதுக்கு வருத்தமா இருக்கு ரங்கமணி. ஒன்னோட ரசிகத் தன்மையைப் புரிஞ்சுண்டு ஒன்னப் பாராட்றவங்க யாருமே இல்லியா?” என்று அனுதாபம் பொங்கும் குரலில் வினவினேன்.

” இல்லாம என்ன? அத்தி பூத்தாப்ல யாரேனும் ஒரு மொதலாளி அமையறதுண்டு. கடலூர்ல ஒரு ஓட்டல்ல இருந்தேன். அங்க ஆஞ்சநேயர் கோவில்ல வருஷப் பிறப்பன்னிக்கு லக்ஷதீபம் உண்டு. மதுரை சேதுராமன் பொன்னுசாமி நாயனம்னு கேழ்விப்பட்டேன். எப்பன்னு விஜாரிச்சேன்.

ராத்திரி ஸ்வாமி உலா பொறப்படும். பத்து மணிக்கு ஆரம்பிச்சு விடிகாலம்பற மூணு மணி வரைக்கும் கச்சேரி உண்டுன்னு ஒரு ராயர் சொன்னார். மொதலாளிகிட்ட போய் விஷயத்தச் சொன்னேன். அவரு வலது காது கொஞ்சம் செவிடு. ஆனாலும் விஷயத்தப் புரிஞ்சுண்டர். சரி! நாளக்கிக் கார்த்தால நீ வேலைக்கி வர வேணாம். சாயந்தரம் வந்தாப் போறும். ஆஞ்சநேயர் உண்டியல்ல போடுன்னு பத்து ரூவா பணங் கொடுத்தார்,” என்று விவரித்தான் ரங்கமணி.

” கல்யாண வேலைக்கிப் போறதுண்டா?” என்று அக்கறையுடன் விசாரித்தேன்.

“ ஊம். போகாம என்ன? குத்தாலம் பாலாஜி க்ரூப்ல எட்டு மாசம் வேலை பாத்தேன். சிதம்பரம் தெக்கு வீதீல ஒரு செட்டியார் சத்திரத்துல ஒரு பிள்ளைமார் வீட்டுக் கல்யாணம். பெரிய திட்டம். ஏகப்பட்ட கூட்டம். தெருவெல்லாங் காரா நிக்கறது. திருநெல்வேலிச் சுப்பையா நாதஸ்வரம். அவரப் பத்தி முன்னால ஒண்ணுங் கேள்விப்பட்டதில்ல. யாரோ புதுசு போல்ருக்குன்னு அலக்ஷியமா இருந்துட்டேன்.

திடீர்னு சாருமதில ஆலாபனை பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டார். என்ன கீர்த்தனைன்னு சரியா ஞாபகம் இல்ல. மோக்ஷமுகலதாவா? சரியா நினைவில் இல்ல. உள்ள பெரிய மனுஷா பந்தியில பாயசம் போட்டுண்டு இருந்தேன். பொண்ணுக்கு மாமாவாம். பெரிய மிராசாம். இன்னொரு கரண்டி போட்டுட்டு உள்ள போய் கொஞ்சம் வெந்நீர் எடுத்துண்டு வாய்யான்னு உத்தரவு போட்டார். சாதாரண நாளா இருந்தா உத்தரவுன்னு சொல்லிப்ட்டு பவ்யமா கொண்டுவந்து கொடுத்திருப்பேன். ஒரு ப்ரச்சினையும் இருந்திருக்காது. நல்ல பேரோட ஊருக்கு வந்திருக்கலாம்,” என்று ரங்கமணி மூச்சுவிட்டான்.

“ ஏன் என்ன ஆச்சு?” என்று ஆர்வத்துடன் விசாரித்தேன்.

“ அங்கே சுப்பையா தேனாப் பொழியரார். கச்சேரில முன்வரிசை ஓரமா ஒக்காந்துண்டு அனுபவிச்சுக் கேக்கணும்னு தோணித்து. ஒடனே வர்றது வரட்டும்னு போயிட்டேன். கால்மணி கழிச்சுத் திரும்பி வந்தேன் பரிமாற. ஒரே ரகளை. மாஸ்டர் குக் பாலாஜி ஐயர் பயங்கரக் கோவத்துல இருக்கார்.

’எலே! என்ன நெனச்சுண்டிருக்க ஒம் மனசுல? தென்பாதி பிள்ளைவாள் வெந்நீர் கேட்டாராம். நீ பாட்டுக்குக் காதுல வாங்காம அலக்ஷியமாப் போயிட்டியாமே? என்ன திமிரு ஒனக்கு? ஒரு பரிஜாரகனுக்கு இவ்வளவு திமிரு இருந்தா ஐநூறு காணி மிராசுதாருக்கு எவ்வளவு இருக்கும்? கொத்துச்சட்டியைக் கீழே வைய்டா. வைய்டா சொல்றேன். ஏம் மொகத்துல முழிக்காத. எங்கியானும் ஒழிஞ்சு போ’ன்னு காட்டுக்கத்தலாக் கத்தினார்.  அவமானமா இருந்துது. மாயவரத்துக்குத் திரும்பி வந்தேன்,” என்றான் ரங்கமணி.

சற்று நேரம் மௌனமாகக் கழிந்தது. ஹோட்டலில் பில்லுக்குரிய பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, உள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தோம்.

“ ஏன் ரங்கமணி? ஓட்டல்லயும் ஒன்னால ஒழுங்கா வேலை பாக்க முடியல்ல. கல்யாண சமையல் பார்ட்டிலயும் இருக்க முடியல. அப்பறம் ஜீவனத்துக்கு என்னதான் வழி?” என்று உண்மையான கரிசனத்துடன் விசாரித்தேன்.

அவன் தலையைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டான்.

” பொண்டாட்டி புள்ளைகளைக் காப்பாத்தறது ஒன்னோட கடமை இல்லியா? இப்படி அடிக்கடி வேலையை விட்டுட்டு நின்னா, குடும்பத்தோட கதி என்ன? அவங்கள்ளாம் சாப்பாடு, துணி மணிக்கெல்லாம் எங்கே போவாங்க? அந்தக் காலத்துல சரியாப் படிக்கமுடியாமத்தான் உன் வாழ்க்கை வீணாப் போச்சு. கோவில்ல பரிஜாரகரா இருந்த ஒங்கப்பா எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஒன்னப் படிக்க வெச்சார்? எஸ்.எஸ்.எல்.சி.ல மூணு தடவை கணக்குல ஃபெய்ல் ஆனதுனால் எந்த உத்யோகத்துக்கும் போக முடியாமப் போயிடுத்து. ஒன்னப் பாத்தா எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருக்கு,” என்று கடிந்துகொண்டேன்.

” நல்ல வேளையா நா ஒரு முட்டாத்தனம் பண்ணாம இருந்தேன். நல்லதோ கெட்டதோ என்னோட போச்சு. நீங்கள்ளாம் கல்யாணத்தப் பண்ணிண்டு என்ன சொகத்தக் கண்டேள்? ஓயாத குடும்பக் கவலை. பணக் கவலை. உத்யோகத்தப் பத்தின கவலை. ஒரு நிமிஷமாவது மன நிம்மதியோட இருந்ததாச் சொல்ல முடியுமா?” என்றான் ரங்கமணி கம்பீரமாக.

“ அப்படியா? ரொம்ப சந்தோஷம். அப்ப ஒரு கவலையும் இல்லாம நீ இருக்கேன்னு சொல்ற,” என்றேன் குழப்பத்துடன்.

“ சந்தேகமில்லாம. நா நிம்மதியா இருக்கேன். பணக் கஷ்டமிருக்கு. நடுநடூல ஒடம்பு சரியில்லாம தொந்தரவு பண்றது. அதெல்லாம் உண்மைதான். இல்லேங்கல. டாட்டா பிர்லாவுக்குக் கூடத்தாம் பனக் கஷ்டமிருக்கு. யாருக்குத்தான் இல்ல? ஆனா மனக் கவலை இல்லாம என்னால இருக்க முடியறது. அது ஒரு அதிசயமில்லியா?

எனக்குப் பிடிச்சது கர்நாடக சங்கீதம். அதுல என்ன இழந்துடறேன். எதிர்காலத்தப் பத்திக் கவலையில்லை. நா சின்ன வயசுலேர்ந்து கேட்ட கச்சேரிகளெல்லாம் என் காதுல கேட்டபடியிருக்கு. இதுவரைலயும் அங்கே இங்கேன்னு ஓடி ஓடிக் கேட்டிண்டு இருந்தேன். இப்ப வயசாயிடுத்து. முன்னப்போல இஷ்டப்படி அலைய முடியல. அதுனால என்ன?

ஒரு ஃபிலிப்ஸ் டூ.இன்.ஒண்ணும் நூறு காஸெட்டுந்தான் என் சொத்து. அந்தக் காலத்து முசிறி சுப்ரமண்ய ஐயர்லேர்ந்து நேத்திக்கு வந்த உன்னிக்ருஷ்ணன் வரைக்கும் வெச்சுருக்கேன். ராத்திரி பன்னெண்டு வரையிலும் இஷ்டப்பட்டதைப் போட்டுக் கேட்பேன். அப்பிடியே ஒருநாள் போயிட்டாலும் கவலையில்ல. நிதிசால சுகமான்னு கேட்டார் தியாகய்யர். நாம என்ன தியாகப் பிரம்மத்த விடக் கெட்டிக்காராளா?” என்று படபடவென்று பொரிந்தான் ரங்கமணி.  

நான் வாயடைத்து நின்றேன்.

( நன்றி: முகப்பு ஓவியம் - ஆதித்ய பாண்ட்யா)

காவேரி தீர ரசிகன் - காதம்பரி

புழுதி படிந்த அந்தக் குறுகலான சாலையில் பஸ் திரும்பி ஒரு சிற்றுண்டிச் சாலைக்கு எதிரே நின்றது. நாலைந்து பேர்கள் இறங்கினோம். பஸ்ஸில் யாரும் ஏறவில்லை. கண்டக்டரிடம் திரும்பி “ உங்க பஸ் எப்போ இங்கே வரும்?” என்று கேட்டேன். “இப்ப மணி பத்து. மாயவரம் போயிட்டுத் திரும்பி வருவோம். ஒரு மணிக்கு எதிர்பார்க்கலாம்” என்றார் அவர். “மூணு மணி நேரம் இருக்கு. அவசரப்படாம, சாவதானமா பெருமாளை தரிசனம் பண்ணிட்டு வரலாம்” என்றார்  என் நண்பர் நீடாமங்கலம் சம்பத் அய்யங்கார்.

சாலையில் இடதுபுறமாக சிறிய வாய்க்கால் ஒன்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதில் கிராமத்துச் சிறுவர்கள் சிலரும், சிறுமியர் சிலரும் குதித்து நீந்தி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

“ என்ன ஓய்! காப்பி சாப்பிட்டுட்டுப் போகலாமா? தலைவலி மண்டையைப் பிளக்கிறது” என்றார் சம்பத். அவரும் என்னைப் போல் காபிப் பிரியர். இருவரும் எதிரில் இருந்த சிற்றுண்டி சாலைக்குள் நுழைந்தோம். “ ஸ்ரீ ராமவிலாஸ் பிராமணாள் காபி கிளப்” என்று எழுதப்பட்ட சாயம்போன, துருப்பிடித்த பழைய போர்டு ஒன்று கோணல் மாணலாக வெளியே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

தரையெல்லாம் ஒரே மணற்புழுதி. கை கால்கள் முறிந்த சில மர நாற்காலிகளும், பெஞ்சுகளும் இங்கும், அங்கும் கிடந்தன. உடையாத ஒரு இரும்பு நாற்காலியில் ஒருவர் உட்கார்ந்திருந்தார். இடுப்பில் அழுக்கு வேட்டி. தோளில் சிவப்புக் கலர் காசித் துண்டு, மூக்குப்பொடியின் நெடி. “வாங்கோ! ஸாருக்கு என்ன வேணும்னு கேளுடா” என்று அதட்டலாகச் சொன்னார் அவர். முதலாளிக்கு உரிய மிடுக்கு இருந்தது.

சம்பத்தும் நானும் அதிகமாக ஆடாத ஒரு பெஞ்சில் போய் அருகருகே அமர்ந்தோம். என் பார்வையைச் சுழல விட்டேன். சுவர்களில் வரிசையாக அந்தக் காலத்துப் படங்கள் - காந்தி, நேரு, திலகர், படேல், ராஜாஜி, நேதாஜி, ராஜா ரவிவர்மாவின் தெய்வீகக் களை ததும்பும் படங்கள். லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, ராஜராஜேச்வரி, ராம பட்டாபிஷேகம், கிருஷ்ணனுடன் ருக்மணி சத்யபாமா, கணபதி, முருகன், யாரோ ஒரு சாமியாரின் படம். எல்லாவற்றின் மேலும் காய்ந்து, உலர்ந்த செம்பருத்திப் பூக்கள். மேலே அங்கும் இங்கும் ஒட்டடை. ஆதிகாலத்து ராட்சச ஃபேன் ஒன்று தந்தக் கலரில் பயங்கர சத்தத்துடன் ஓடத் தொடங்கியது.

முதலாளியின் பின்னே இருந்த மர பீரோ ஒன்றின் மீது ஆதிகாலத்து ஜி.இ.ஸி. ரேடியோ ஒன்று வீற்றிருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் சுதந்திரம் வந்தபோது தஞ்சாவூர் மாவட்டச் சிற்றூர்கள் எப்படி இருந்தனவோ அப்படியே ஒரு காட்சி கி.பி. இரண்டாயிரத்து ஐந்திலும்!

“ ஏன் சுவாமி! ரேடியோ இப்பவும் ஒர்க் பண்ணுகிறதா?” என்று ஆவலுடன் கேட்டேன்.

“ நடுநடுவிலே கொரரகொரன்னு சத்தம் போடும். இருந்தாலும் பாதகம் இல்லே. இப்ப போடறேன் பாருங்கோ” என்று சொன்ன முதலாளி ரேடியோவின் குமிழைத் திருகினார். ஏதோ ஒரு ரேடியோ நிலையத்திலிருந்து அரியக்குடி ராமானுஜ அய்யங்காரின் பாட்டுக் கேட்டது. 

சம்பத் காதைத் தீட்டிக்கொண்டு கேட்டார். சியாமா சாஸ்திரியின் “மரிவேர” என்று தொடங்கும் ஆனந்தபைரவி ராகக் கீர்த்தனை. மிச்ரசாபு தாளம். நானும் ரசித்துக் கேட்டேன். 

இருந்தபோதிலும் சம்பத் அய்யங்காரைச் சீண்டுவதற்காக, “ இதே கீர்த்தனையை வேதாரண்யம் வேதமூர்த்தி வாசிக்கணும்; நாம கேக்கணும்” என்று சொன்னேன்.

”ஏன்யா? இது வாய்ப்பாட்டு. வேதமூர்த்தி நாயனம். இதையும், அதையும் கம்ப்பேர் பண்ணாதீரும்” என்று சம்பத் பொய்க் கோபத்துடன் சொன்னார்.

இதற்குள் முதலாளி எங்களிடம் நெருங்கி வந்து “ ஒங்களுக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லவே இல்லையே?“ என்று சிரித்த முகத்துடன் கேட்டார்.

”எங்களை யாரும் கேக்கவே இல்லையே” என்றேன் நான் குறும்பாக.

“ஸ்ட்ராங் காபி. வேற ஒண்ணும் வேணாம்” என்றார் சம்பத்.

”எனக்கும் காபிதான். பில்டர் காபிதானே? ப்ரூ, நெஸ் கஃபே இதெல்லாம் வேண்டாம்” என்றேன் கண்டிப்புடன்.

“நீங்க கேட்டாலும் அதெல்லாம் கெடையாது இங்கே! சுத்தமான டிகாக்‌ஷன். சிக்கரி கூடப் போடறது இல்லே” என்றார் முதலாளி.

“நீங்க போய் கவுண்டர்லே ஒக்காருங்கோ. சர்வர் வந்து காபி கொடுக்கட்டும்” என்றார் சம்பத் அக்கறையுடன். வயது முதிர்ந்த முதலாளியை வேலை வாங்க இஷ்டமின்றி.

“நல்ல சமயம் பாத்து எங்கயோ போய்த் தொலைஞ்சுட்டான் இந்தப் பய. கோவிலுக்கு யாரானும் வெளியூர்லேருந்து லேடீஸ் வந்தா போய் பல்லை இளிச்சுண்டு நிப்பான்” என்று முதலாளி கடிந்து கொண்டார்.

சர்வர் என்று யாருமே இருக்க மாட்டார்கள் என்றும், போலிக் கௌரவத்துக்காகக் கிழவர் பொய் சொல்கிறார் எனவும் எனக்குத் தோன்றியது.

இதற்குள் அரியக்குடியின் ஆனந்தபைரவி முடிந்தது. கானடா ராகத்தை ஆலாபனை செய்யத் துவங்கினார் அந்த மாபெரும் கலைஞர். என்ன கீர்த்தனை என்று கவனித்தோம். “ஸ்ரீ நாரத” என்ற தியாகராஜர் கிருதி வெகு சுகமாக இருந்தது. சங்கதிகள் அனாயாசமாக விழுந்தன. கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த நாத வைபவத்தில் திளைத்தோம்.

அரியக்குடியின் பாட்டு முடிவதற்கும், முதலாளி காபி கொண்டு வந்து வைப்பதற்கும் சரியாயிருந்தது.

“ நீங்க வெளியூர்காரான்னு தெரியறது. எந்த ஊர்னு தெரிஞ்சுக்கலாமோ?” என்று வினயமாகக் கேட்டார் முதலாளி.

“எனக்குத் தஞ்சாவூர். இவருக்குக் கடலூர்” என்றேன்.

“பூர்வீகம் தஞ்சாவூரா?” கிழவரின் கேள்வி.

“இல்லையில்லை; எனக்கு மாயவரம். இவருக்கு நீடாமங்கலம்.”

“அங்கே என்ன உத்யோகம்?” கிழவர் விடுவதாக இல்லை.

“நான் டிரஷரிலே வேலை பாக்கறேன். இவர் டெபுடி கலெக்டர் ரிடையர்டு” என்றேன்.

நாகப்பட்டினம் பஸ்லே வந்தேளே, நாகப்பட்டினத்திலேதான் வேலை பாக்கறேளா?”. கிழவர் துளைத்தெடுத்தார்.

“அது போகட்டும். கமலநயனப் பெருமாள் கோவில் இங்கேருந்து எவ்வளவு தூரம் இருக்கும்? அதைச் சொல்லும்” என்றார் சம்பத். அவருக்கு அதிகார தோரணையில் பேசியே பழக்கம்!

“ ஓஹோ! பெருமாள் கோவிலுக்குத்தான் போறேளா? அரை மைல் இருக்கும். காலை வீசி நடந்தே போயிடலாம். கால் மணி இல்லேன்னா இருபது நிமிஷம்தான் ஆகும்” என்றார் கிழவர்.

“இப்ப பத்தரை மணி ஆயிட்டுதே; கோவில் திறந்திருக்குமா? பட்டாச்சாரியார் இருப்பாரா?” என்று விசாரித்தேன்.

“தெறந்திருக்கும். பக்கத்திலேயேதான் பட்டாச்சாரியார் வீடு. போய்க் கூப்பிட்டா வருவார். அந்தப் பையனுக்கும் கொஞ்சம் சித்தப் பிரமை மாதிரி இருக்கு பாவம்” என்றார் கிழவர்.

பில்லுக்குரிய பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு நாங்கள் கிளம்பினோம்.

சாலையின் இடதுபுறத்தில் ஒரு பெரிய அலங்கார வளைவு காணப்பட்டது. அருள்மிகு கமலநயனப் பெருமாள் ஆலயம் - திருநாராயணபுரம் என்று எழுதியிருந்தது, வெள்ளை நிறத்தில்.

வளைவுக்குள் புகுந்து நடந்தோம். இருமருங்கும் தென்னை மரங்கள் வரிசையாக நின்றன. சிறிது தூரம் சென்றதும் வலது புறத்தில் ஒரு சின்னஞ்சிறிய தடாகம். ‘தாமரை பூத்த தடாகமடி’ என்று தண்டபாணி தேசிகர் பாடினாரே! அந்தப் பொய்கையில் செந்தாமரை மொட்டுக்கள் நூற்றுக்கணக்கில் காணப்பட்டன. இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக ஐந்தாறு தாமரை மலர்களும் பூத்துக் கிடந்தன.

தண்ணீரின் மேற்பரப்பை மூடி மறைத்துக் கொண்டு பச்சைப் பசேல் என்று தாமரை இலைகள் வெள்ளி மணிகள் போல் இலைகளின் மீது ஒட்டாமல், நீர்த்துளிகள் இங்குமங்கும் உருண்டன. கம்பர் பாடிய ‘தண்டலை மயில்களாட’ என்னும் மருத நில வர்ணனை நினைவுக்கு வந்தது. குளத்தின் ஓரத்தில் போய் நின்று குளிர்ந்த தண்ணீரை இரு கைகளாலும் எடுத்து, முகத்தில் தெளித்துக் கொண்டேன். தண்ணீர்ப்பாம்பு ஒன்று நெளிந்து சென்றது.

பேசாமல் மறுபடியும் நடந்தோம். எங்களைக் கடந்து ஒருவர் சைக்கிளில் போனார். சம்பத் அய்யங்காருக்கு மூட்டு அலி. நெடுந்தூரம் நடக்க இயலாமல் சிரமப்படுவது போல் தோன்றிற்று. “இன்னும் எவ்வளவு தூரம் இருக்கும் பெருமாள் கோவில்?” என்று கேட்டார் சைக்கிள்காரரை. அவர் உடனே சைக்கிளை விட்டு இறங்கினார்.

“ கொஞ்ச தூரம்தான். இன்னும் பத்து நிமிஷத்துக்குள் போயிடலாம்” என்றார் அவர்.

நான் அவரைப் பார்த்து, “ கோயில் வாசல்லே அர்ச்சனைத் தட்டு கிடைக்குமா?” என்று விசாரித்தேன்.

“ஊஹூம். அங்கே கடை ஒண்ணும் கெடயாது. பட்டாச்சாரியார் துளசியினாலே அர்ச்சனை பண்ணி, கல்கண்டை நிவேதனம் பண்ணிடுவார். நீங்க வற்புறுத்தினா ஒரு தேங்காயை எடுத்து ஒடப்பார்” என்றார் சைக்கிள் பேர்வழி.

“யாருக்கோ சித்தப்பிரமைன்னாரே ஓட்டல்காரர்! யார் அது?” என்று சம்பத் கேட்டார்.

“அதை ஏன் கேக்கறேள் போங்கோ! பெரிய பட்டாசாரியார் திருமலாச்சாரி அம்பது வருஷமா கோவிலைப் பாத்துக்கறார். அவருக்கு இப்ப வயசாயிட்டது. எழுபத்தஞ்சுக்கு மேல இருக்கும். அவரால ஒண்ணும் முடியாது. ஞாபக மறதி, தள்ளாட்டம் எல்லாம் வந்துட்டுது. அவருக்கு ஒரே பிள்ளை. பார்த்தசாரதின்னு பேரு. நாங்கள்லாம் பாச்சா, பாச்சான்னு கூப்பிடுவோம். அவனுக்குத்தான் சித்தப்பிரமை மாதிரி இருக்கு. ரொம்ப வயித்தெரிச்சல் கேஸ்” என்றார் சைக்கிள்காரர்.

” எதனால அப்படி ஆச்சுன்னு ஒங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று ஆவலுடன் வினவினேன்.

“ யாரு கண்டா? பாச்சா அமெரிக்காவிலே பெரிய வேலையிலே இருந்தான். லட்சக் கணக்கிலே சம்பாதிச்சான். பத்து வருஷத்துக்கு மேலே அமெரிக்காவிலேதான் இருந்தான். பெருமாள் கோயில் திருப்பணிக்கு இருபது லட்சம் ரூபாய் கொடுத்தான். திடீர்னு ஒருநாள் திரும்பி வந்துட்டான். ‘பெருமாளுக்குக் கைங்கர்யம் பண்ணப்போறேன். இனிமே அமெரிக்காவுக்குத் திரும்பிப் போக மாட்டேன்’ அப்படின்னு சொல்றான். மெண்டல் ஆயிட்டான். மாசம் லட்சரூபா சம்பாதிச்சவன், இங்கே மணியடிச்சுண்டு எட்டணாவுக்கும் ஒரு ரூபாய்க்கும் மன்னாடிண்டு இருக்கறதைப் பாத்தா வயித்தெரிச்சலா இருக்கு ஸார்” என்றார் சைக்கிள்காரர். இதற்குள் கோபுரம் தெரிந்தது.

“அமெரிக்காவிலே என்ன வேலை பார்த்தார்?” என்று கேட்டேன்.

“ அணுமின்சார தொழிற்சாலையிலே அட்லாண்டாங்கிற ஊர்லே வேலை பார்த்தான். அங்கே பெரிய பங்களா, ரெண்டு, மூணு கார் எல்லாம் வாங்கினான். அவன் சம்சாரமும் எம்.எஸ்.ஸி., பி.எச்.டி., படிச்சவதான். அவளும் அமெரிக்காவிலே வேலை பார்க்கறா. மணி மணியா ரெண்டு குழந்தைகள் வேற இருக்கு. எல்லாத்தையும் விட்டுட்டுத் திரும்பி வந்துட்டான். பெரியவர் திருமலாச்சாரிக்கு பெரிய அதிர்ச்சியாப் போயிட்டுது. இங்கே குணசீலம் பெருமாள் கோவிலுக்கு அழைச்சிட்டுப் போய் அபிஷேகம் எல்லாம் பண்ணினார். ஒண்ணும் குணமாகல்லே! மனோதத்துவம் படிச்ச பெரிய டாக்டர்கள்கிட்டே காட்டி வைத்தியம் பண்ணினார். ஒண்ணும் பிரயோஜனம் இல்லே. கடைசியிலே வேற வழியில்லாம பெருமாளுக்குக் கைங்கர்யம் பண்ணட்டும்னு விட்டுட்டார். வேற என்ன செய்யறது?” என்று ஆதங்கத்துடன் சொல்லி முடித்தார் சைக்கிள்காரர்.

நாங்கள் கோவிலை நெருங்கினோம். சின்னக் கோவில்தான். கோவில் திறந்திருந்தது. வாசலில் தூணில் சாய்ந்து கொண்டு, முப்பந்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர் ஏதோ ஒரு ஆங்கிலப் புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். தலையில் கட்டுக்குடுமி. நெற்றியில் பளிச்சென்று திருமண். கழுத்தில் துளசி மாலை. தங்க ஃப்ரேம் போட்ட கண்ணாடி. முகத்தில் தெய்வீகமான பொலிவு இருந்தது. இரு காதுகளிலும் கடுக்கன் மின்னின. எங்களைப் பார்த்ததும் புத்தகத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு “ வாங்கோ! பெருமாளைச் சேவிக்க வந்தேளா?” என்று கேட்டார். நாங்கள் மௌனமாகத் தலையசைத்தோம்.

சன்னதிக்குள் சென்றோம். கச்சிதமான சின்னக் கோவில். பெருமாள் கம்பீரமாக சிரித்த முகத்துடன் காணப்பட்டார். இருபுறமும் ஸ்ரீதேவி, பூதேவி விக்கிரகங்கள்.

“ அர்ச்சனைத் தட்டு கொண்டு வரல்லியா?” என்று கேட்டார்.

“வெறுமனே கற்பூர ஆரத்தி செய்தாப் போதும்” என்றார் சம்பத் அய்யங்கார். அவர் எப்போதுமே சிக்கனம்.

“இருக்கட்டும். பெருமாளைத் தரிசனம் பண்ணனும்னு இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கேள். நான் அஷ்டோத்தர அர்ச்சனை பண்ணறேன். ஆனந்தமாச் சேவிச்சுட்டு ஊருக்குப் போகலாம்” என்று மலர்ந்த முகத்துடன் சொன்னார் சின்ன பட்டாச்சாரியார்.

நாங்கள் மௌனமாக நின்றோம். உடனே அர்ச்சனை துவங்கியது. கணீரென்ற வெண்கலக் குரல்.

ஓம் கமலநயனப் பிரபுவே நமஹ:

ஓம் கந்தர்வ ஸேவிதாயை நமஹ:

ஓம் கமலா மனோஹராயை நமஹ:

ஓம் காவேரி தீர ரஸிகாயை நமஹா:

அவர் நிதானமாக நூற்றெட்டு போற்றிகளையும் கம்பீரமாக முழங்கியபோது, என் மனம் “ காவேரி தீர ரஸிகாயை நமஹ” என்ற நாமாவளியிலேயே லயித்திருந்தது. எவ்வளவு அழகான, அர்த்தச் செறிவுள்ள திருநாமம்?

நம்மைப் போன்ற சாதாரண மக்கள் காவேரியின் அழகையும், அதன் கிளை நதிகளின் எழிலையும், அதன் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை தெரியும் நெல் வயல்களின் பசுமையையும், தோப்பு, துரவு, தோட்டங்களின் வளமையையும் கண்டு ரசிப்பதை யாரும் ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.

ஆனால், சகல உலகங்களையும் காத்து ரட்சிக்கும் வல்லமை படைத்த நாராயணனாகிய முழுமுதற் கடவுள், காவேரி தீரத்தை ரசிப்பதாகப் பாராட்டிச் சொல்வது, எவ்வளவு உயர்ந்த, ரசமான கற்பனை என்று எண்ணிப் பார்த்தேன். என் உள்ளம் பெருமிதத்தினால் பூரித்தது. இந்தக் காவேரியின் கரையில் பிறந்து, தவழ்ந்து, வளர்ந்து, இந்தப் பகுதியிலேயே வாழ்வின் பெரும் பகுதியைக் கழித்து, காவேரிக்கரை நாகரீகத்தைச் சுவைக்கும் என் போன்ற எளியவர்கள் எவ்வளவு பேறு பெற்றவர்கள்!

அர்ச்சனை முடிந்தது. துளசி தீர்த்தப் பிரசாதம் வழங்கினார். ‘காவேரி தீர ரஸிகாயை நமஹ’ங்கிற நாமாவளி எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு என்றேன் நான்.

“எனக்கும் பிடிச்சதனாலேதான் அமெரிக்காவிலேருந்து வேலையை விட்டுட்டு ஓடி வந்துட்டேன்” என்றார் பார்த்தசாரதி பட்டாச்சாரியார்.

“நாங்க இப்போதான் கேள்விப்பட்டோம்” என்றார் சம்பத் அய்யங்கார் சாமர்த்தியமாக.

“ஒக்காருங்கோ, சொல்றேன். இந்தக் கமல நயனப் பெருமாள் லேசுப்பட்டவரில்லை. சின்ன வயசிலேருந்து இவர் சன்னதிலே வளர்ந்தவன் நான். அப்போதெல்லாம் மனசுக்குள்ளே நெனச்சுப்பேன் ‘ பெருமாளே! ஒங்க திருவடியை நித்யம் சேவிக்கணும்னு’. எனக்கு லௌகீகமான ஆசைகள் அதிகம் இல்லை. நான் படிச்சுப் பட்டம் வாங்கினதும் அப்பாவுக்கு நான் நிறைய சம்பாதிக்கணும்னு ஆசை வந்துட்டுது. என்னைப் போட்டுத் துளைச்சு எடுத்தார். அமெரிக்காவுக்குப் போயி நெறைய சம்பாதின்னு! அவர் பிடுங்கல் தாங்க முடியாமதான் நான் ஸ்டேட்ஸுக்குப் போனேன்”.

சம்பத் அய்யங்கார் குறுக்கிட்டு, “அங்க நல்ல வேலைல இருந்தேளாமே?” என்று வினவினார்.

“ஆமாம். ஆமாம். அட்லாண்டா சிட்டிக்கு அனல் மின்சாரம் சப்ளை செய்யற அடாமிக் ரியாக்டர்ல வேலை பார்த்தேன். நல்ல சம்பளம் கொடுத்தான். அப்போதான் எனக்குக் கல்யாணமும் ஆச்சு. இங்கே பக்கத்திலே திருச்சேறைங்கிற ஊர்ல என்னோட மாமா வாத்தியாரா இருந்தார். கடைசிப் பொண் கனகாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு என் எண்ணம். ஆனா எங்கப்பாவுக்கு ஏழைன்னாலே பிடிக்காது. பணக்காரனைக் கண்டா பரவசமாயிடுவார். ஜபல்பூர்ல இன்கம்டாக்ஸ் ஆஃபீசரா இருந்த ஜகந்நாதன் தன்னோட ஒரே பொண் ஜானாவை எனக்குக் கொடுக்கறேன்னார். ஏராளமான வரதட்சிணை, சீர் எல்லாம் தரேன்னார். எங்கப்பா ஒத்தைக்கால்ல நின்னு அவளை என் தலையில கட்டி வைச்சார். எனக்குக் கொஞ்சங் கூட இஷ்டமில்லாம அந்தக் கல்யாணம் பம்பாயில நடந்தது”.

த்சொ...த்சொ...என்று அனுதாபம் தெரிவித்தார் சம்பத் அய்யங்கார்.

“ஜானாவோட பேராசைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாம நான் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டேன். ராப்பகலா உழைச்சேன். பெரிய பங்களா, ரெண்டு மூணு கார் எல்லாம் வாங்கினேன். ரெண்டு குழந்தைகளும் பொறந்து வளர்ந்தது. எனக்கு அந்த வாழ்க்கை புடிக்கவே இல்லை. கமலநயனப் பெருமாளை மனமுருகி வேண்டிண்டேன். பெருமாள் லேசுப்பட்டவர் இல்லைன்னு முன்னமேயே சொல்லியிருக்கேன். அவர் கருணையால எனக்கு லூகமியான்னு ஒரு வியாதி வந்தது. அடாமிக் ரேடியேஷன்தான் காரனம்னு சொன்னான். ரத்தத்திலே வெள்ளை அணுக்கள் கொஞ்சங் கொஞ்சமா செத்துப்போச்சு. சிவப்பு அணுக்கள் தாறுமாறாப் பெருகிடுத்து. உடம்பு சோகை புடிச்சு ஊதிப் போச்சு. ரெண்டு மாசத்திலே போயிடுவேன்னான் டாக்டர் கோல்ட்மான். பொண்டாட்டி ஜானா எல்லாப் ப்ராபர்ட்டியையும் தன் பேர்ல எழுதி வாங்கிண்டா. நான் இந்தியாவிலே போய்ச் செத்துப் போறேன்னேன். சரின்னு ப்ளேன்ல ஏத்திவிட்டுட்டா. நான் மட்டும் தனியா வந்து சேர்ந்தேன்”.

“வியாதி எப்படி சொஸ்தமாச்சு?” என்று ஆவலுடன் விசாரித்தேன் நான்.

“கமலநயனப் பெருமாள் சன்னதிலே ஒக்காந்து நாராயணா நாராயணான்னு ஓயாம ஜபம் பண்ணினேன். வியாதி போன இடம் தெரியல்லே. பெருமாள் லேசுப்பட்டவர் இல்லே. ஆனா நான் திரும்பவும் அமெரிக்காவுக்குப் போயி பழையபடி நிறைய சம்பாதிப்பேன்னு எங்கப்பா நெனச்சார். நான் பிடிவாதமா மாட்டேன்னுட்டேன். கமலநயனப் பெருமாளை பூஜை பண்ணிண்டு நிம்மதியா இருக்கப் போறேன்னு அடிச்சுச் சொல்லிட்டேன். எங்கப்பாவுக்கு பெரிய ஷாக்! என்னைக் குணசீலம் பெருமாள் கோவிலுக்கு இழுத்துண்டு போனார் மூளைக் கோளாறுன்னு சந்தேகப்பட்டு! வேலூருக்கும், மெட்ராஸுக்கும் இழுத்துண்டு போயி கண்ட கண்ட ஊசி, மாத்திரை, எலெக்ட்ரிக் ஷாக் எல்லாம் கொடுத்து இம்சை செய்தார். நான் மன உறுதியோட பிரகலாதன் மாதிரி அஷ்டாக்ஷர மஹாமந்திரத்தை ஜபம் பண்ணிண்டே இருந்தேன். விடுங்கோ! கமலநயனப் பெருமாள் என்னை ஆட்கொண்டு தனக்குத் தொண்டு செய்யும்படியா ஏற்பாடு பண்ணி என்னைக் காப்பாத்திட்டார்” என்று முடித்தார் பார்த்தசாரதி பட்டாச்சாரியார்.

“Inscrutable are the ways of the Lord அப்படின்னு சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணன் எழுதியிருக்கார். பகவானுடைய லீலைகளை நாம புரிஞ்சுக்கவே முடியாதாம்” என்று சம்பத் அய்யங்கார் சொன்னார், உணர்ச்சிவசப்பட்டு.

“ ‘கோணை பெரிதுடைத்து எம்பெருமானைக் கூறுதலே’ அப்படீன்னார் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியிலே! பகவானது விளையாட்டை முற்றும் அறிதல் நம்மைப் போல சாதாரண ஜீவன்களுக்கு இயலாது” என்று சிரித்தார் சின்ன பட்டாச்சாரியார்.

நாங்கள் அவரை வணங்கிவிட்டுப் புறப்பட்டோம். எதிரில் எண்பது வயது மதிக்கத்தக்க கிழவர் ஒருவர் தள்ளாடியபடியே வந்தார். அவர்தான் திருமலாச்சாரி பட்டாச்சாரியார் என்று உடனே புரிந்துகொண்டு விட்டோம்.

“எங்க பாச்சா அமெரிக்காவிலே இருக்கான். மாசம் லட்ச ரூபா சம்பளம்” என்றார் கிழவர்.

(நன்றி- ரசனை - செப்டெம்பர் 2005)

[என் அப்பாவின் வயது காதம்பரிக்கு. 74. இவருடன் எனக்குக் கிடைத்த 25 வருடத்துக்கு முந்தைய அறிமுகம் என்னைச் செழுமைப் படுத்தியது. லூயி புனுவல் பற்றி கணையாழியில் 1986ல் இவர் எழுதிய கட்டுரை இவரிடம் என்னை ஈர்த்தது.உலக இலக்கியங்களில் மட்டுமல்ல. இந்திய இலக்கியத்திலும் அபாரமான வாசிப்பும், ரசனையும் கொண்டவர். உலக சாஸ்த்ரீய சங்கீதங்களில் இவருக்குள்ள ஈடுபாடும் இவர் எழுத்தின் செழுமைக்குக் காரணம். அற்புதமான உரையாடல்களை நிகழ்த்துபவர். 

ஒருமுறை பேசியது மறுமுறை பேசத் தேவையற்ற அளவுக்கு ஆழம். என் ஆதர்சங்களில் ஒருவர். எனக்குத் தெரிந்து தமிழகத்தில் க.நா.சு.வுக்குச் சமமான அளவு பரந்த வாசிப்புள்ளவர். இவரைப் போல் (Auto) Biography களை வாசித்தவர்கள் வெகு சிலரே. இந்தச் செடி நடப்பட்டதில் இருந்து கவனித்துவருபவர்களில் இவர் முக்கியமானவர். இன்றைக்கும்  தஞ்சாவூர் போனால் நான் காணத் தவறாத இரு விஷயங்கள்:  காதம்பரி, பெரிய கோவில்.

”கலை கலைஞன் காலம்” என்ற தலைப்பில் இரு பாகங்களில் இவருடைய படைப்புகள் வெளிவந்திருக்கின்றன. திரிசக்தி பதிப்பகம். மிக முக்கியமான எழுத்து. பல்வேறு எழுத்தாளர்களுடன் தொடர்பில் இருப்பவர். பல பத்திரிகைகளில் இவர் எழுத்துக்கள் வந்திருந்தாலும்,  மரபின்மைந்தன் முத்தையாவின் ”ரசனை” சஞ்சிகையில் தொடர்ந்து வெளியான இவர் எழுத்துக்கள் அற்புதமானவை. 

என் தளத்தில் அவரின் இந்தச் சிறுகதையை வெளியிடும் இந்தத் தருணம் மிக விசேஷமானதும், பெருமைக்குரியதும்.] 

முகப்பு ஓவியம்: ராஜராஜன்.                                                       நன்றி ராஜராஜன்.

விவேகபோதினி விளம்பரங்கள்.

இவை கிட்டத்தட்ட நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னால் தினசரிகளில் வெளியான விளம்பரங்களின் உதாரணங்கள். அநேகமாக ஒரு மரத்தடியில் பெட்றோமக்ஸ் விளக்கு வெளிச்சத்தில் உடும்புத் தைலமும், சிட்டுக்குருவி லேகியமும் விற்றிருக்கிறார்கள்.

இவற்றில் சில முழுப் பக்க விளம்பரங்கள். ஒவ்வொரு விளம்பரமும், அதில் மக்களைக் கவர எழுதப்பட்ட வாசகங்களும் வேடிக்கையாய் இருக்கின்றன.

பொய்யின் கலப்பு அளவுக்கு அதிகமாய் இருந்தாலும், நிச்சயம் இத்தனை ஸ்வாரஸ்யமான விளம்பரங்கள் இப்போது வருவதில்லைதான். அத்தனையும் பொக்கிஷங்கள்.

விவேகபோதினியில் வெளிவந்திருந்த இந்த விளம்பரங்கள் பற்றி பாரதியார் தான் வாழ்ந்த சமகாலத்தில் என்ன நினைத்திருப்பாரோ தெரியவில்லை. அதைப் பற்றி அவர் எதுவும் எழுதவில்லை.

ஆனால் இப்படியொரு பித்தலாட்ட வாசகங்கள் எழுதப்பட்ட ஒரு பக்கத்தைப் பார்த்த பின்புதான்  “ ஐயோ! இவ்வளவு காயிதத்தில் எத்தனையோ ஆச்சர்யங்களும், எத்தனையோ சந்தோஷங்களும் எழுதலாமே”- என்ற அவரின் மிகப் ப்ரபலமான வரியை எழுதியிருப்பார் என நினைக்க வைக்கின்றன இவ் விளம்பரங்கள்.

இவை மோசமாய் எழுதப்பட்டிருக்கின்றனவோ இல்லையோ, மிக மோசமாய்ச் சிரிக்கவைக்கின்றன.

கடந்த காலத்தின் விளம்பர வாசகங்களின் தொனியிலிருந்து நாம் வெகு தொலைவுக்கு வந்துவிட்டோமா, இல்லையா என்பதை 2140ல் வேறு யாராவது சொல்லட்டும்.

பின் குறிப்பு: விளம்பர வாஸகங்களிலே யாதொரு சந்தேகமுமிருந்தால் எம்மிடம் நிவர்த்தி பண்ணிக் கொள்ளத் தவறாதேயுங்கள். ஜவாபு கியாரண்டி.

கதிர்பாரதியின் ’என் தெய்வமே தேவதையே மோகினியே’

சமீபத்தில் என்னை அயர அடித்த அபாரமான கவிதை இது.

இந்த ஒரு வாரத்தில் திரும்பத் திரும்ப பலமுறை வாசித்து விட்டேன்.

ஒருவேளை நான் எழுதியிருக்கவேண்டிய கவிதையோ என்று பொறாமையுடன் என்னை மோகிக்க வைத்த கவிதை.

இந்த வருடத்தில் தொடர்ந்து பல அற்புதமான கவிதைகளை எழுதி வாசிப்பனுபவத்தைக் கிள்ர்ச்சியுர வைக்கும் கதிர்பாரதிக்கு என் அன்பு முத்தங்கள்.

கதிர்பாரதியின் வலைப்பூ: http://yavvanam.blogspot.in/2012/10/blog-post.html

என் தெய்வமே... தேவதையே... மோகினியே

என் மோகினிக்குப் பித்தவெடிப்புகள் மலர்ந்திருக்கின்றன

அதிலென் கனவினை இட்டு நிரப்புகிறேன்.

ஏனெனில் அவற்றிலிருந்து கவிதைகள் முளைக்கின்றன.

வழியும் மூன்றே மூன்று நரைமுடிகளில் 

பால் பௌர்ணமி இறங்கி வருகிறது

அதை வணங்கி ஆராதனை செய்கிறேன்.

ஏனெனில் அவற்றில் வெளிச்சம் பெறுகின்றன கண்கள்.

காற்றுக்கு அசையும் கூந்தல் கீற்றுகள் முன்

முழந்தாழிடுகிறேன்

அவைதாம் மனதை மேலெழும்பச் செய்கின்றன.

சரியும் சதையமுதங்களுக்கு என் இளமை சமர்ப்பணங்கள்

ஏனெனில் அவை குழந்தையாக்கி உறங்க வைக்கின்றன.

அவளருகே முத்தமாகிக் கிடந்த நான்

சுழன்றடிக்கும் அவள் வாசனையைப் பூசிக்கொண்டு

ருத்ரமூர்த்தியாக ஆடுகிறேன்.

என்னோடு சேர்ந்தாடுகிறது காதல்.

அவள் வதனத்தில் அரும்பியிருக்கும் பருவின் கூர்முனை ஏறி

உயிரைப் பலிபொருளாக்குகிறேன்.

அப்போது என் தெய்வமாகத் தரிசனமாகிறாள்.

என் தெய்வமே

என் தேவதையே

என் மோகினியே