சுபாஷிதம் 20 - நிறைவுப் பகுதி

381.
நிரோதோத்பத்த்யணு ப்ருஹந் நாநாத்வம் தத்க்ருதாந் குணாந்
அந்த:ப்ரவிஷ்ட ஆதத்த ஏவம் தேஹகுணாந் பர:
-ஸ்ரீ உத்தவ கீதை - 10:9

அக்னி கட்டையோடு சம்பந்தப் பட்டு அதன் வடிவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது. கட்டை எரிந்த பின் நெருப்பு அணைந்து விடுகிறது. நெருப்பில் குஞ்சு, மூப்பென்ற வேற்றுமை கட்டையினாலேயே அன்றி நெருப்பினால் அல்ல. அதுபோல் உடலில் உறையும் ஆன்மாவும், உடலின் குணங்களை ஏற்றுக்கொண்டதாகிறது.

382.
ப்ரஹ்மாதி ஸ்தாவராந்தேஷு வைராக்யம் விஷயேஷ்வனு
யதைவ காகவிஷ்டாயாம் வைராக்யம் தத்தி நிர்மலம்
ஆதி சங்கரர் -அபரோக்ஷண அனுபூதி

பிரம்மா முதல் உலகத்தின் அசையாத பொருட்கள் வரை எல்லா விஷயங்களிலும் பற்றின்மை வைராக்யமாகும். காக்கையின் எச்சத்தின் மேல் இருக்கும் வெறுப்பு எல்லா விஷயங்களின் மேலும் இருப்பதே தூய வைராக்யம்.

383.
நோத்பததே வினா ஞானம் விசாரேணான்யஸாதனை:
யதா பதார்த்த பானம் ஹி ப்ரகாசேன வினா க்வசித்
அபரோக்ஷண அனுபூதி றை

ஒளியின்றி எப்படிப் பொருட்கள் பார்வைக்குப் புலப்படாதோ, அது போல ஆராய்ச்சியின்றி ஞானத்தை அடையமுடியாது.

384.
ஆத்மா நியாமத் ச்சாந்தர்தேஹோ நியம்ய பாஹ்யக:
தயோரைக்யம் ப்ரபச்யந்தி கிமஞானமத: பரம்
அபரோக்ஷண அனுபூதி

ஆத்மா ஏவுவது; உள்ளே இருப்பது. உடலோ ஏவப்படும் பொருள்; வெளியில் இருப்பது. இருந்தும் இவ்விரண்டையும் ஒன்றாகப் பார்ப்பதை விடப் பெரிய அஞ்ஞானம் வேறென்ன இருக்க முடியும்

385.
ஸுவர்ணாஜ்ஜாயமானஸ்ய ஸுவர்ணத்வம் ச சாச்வதம்
ப்ரஹ்மணோ ஜாயமானஸ்ய ப்ரஹ்மத்வம் ச ததா பவேத்
அபரோக்ஷண அனுபூதி

பொன்னால் உருவானது எப்படி எப்பொழுதும் பொன்னாகவே இருக்குமோ, அப்படியே ப்ரம்மத்தினிடமிருந்து உருவானது எப்பொழுதும் ப்ரஹ்மமாகவே இருக்கும்.

386.
யத்ராஞானாத்பவேத்த்வைதமிதரஸ்தத்ர பச்யதி
ஆத்மத்வேன யதா ஸர்வம் நேதரஸ்தத்ர சாண்வபி
அபரோக்ஷண அனுபூதி

எப்போது அறியாமையால் இருமை ஏற்படுமோ, அப்போது ஒன்றை மற்றது பார்க்கும்; எப்போது எல்லாமும் தன்மயமாகவே தோன்றுகிறதோ, அப்போது  பிறிதொன்று இருக்காது.

387.
ஸ்வப்னோ ஜாகரணே'லீக: ஸ்வப்னே'பி ந ஹி ஜாகர:
த்வயமேவ லயே நாஸ்தி லயோ'பி ஹ்யுபயோர்ன ச
அபரோக்ஷண அனுபூதி

விழிப்பு நிலையில் கனவு பொய்; கனவில் விழிப்பு நிலை பொய்; ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இரண்டுமே இல்லை; மற்ற இரு நிலைகளில் ஆழ்ந்த உறக்கமும் இல்லை.

388.
த்ரஷ்ட்ருதர்சனத்ருச்யானாம் விராமோ யத்ர வா பவேத்
த்ருஷ்டிஸ்தத்ரைவ கர்த்தவ்யா ந நாஸாக்ராவலோகனீ
அபரோக்ஷண அனுபூதி

பார்வை என்பது, பார்ப்பவன், பார்வை, பார்க்கப்படுவது என்ற இம்மூன்றும் இல்லாத நிலையை நோக்க வேண்டுமே அன்றி, மூக்கின் நுனியை அல்ல.

389.
ப்ரயாஸ வதாத் ஸஸ்யவத: முஷ்டிவதாத் பாபீயாந்
நிராஜீவத்வாத் வ்ருஷ்டிரதிவ்ருஷ்டிஷ்த இதி
-அர்த்தசாஸ்த்ரம்

உண்டாக்கப்பட்ட பயிரை நாசமாக்குவது, விதைகள் தூவாமல் போவதை விடக் கொடியது. அதிக மழையை விட, மழையே இல்லாமல் போவது கொடியது; அதனால் ஜீவனமே இல்லாமல் போய்விடும்.

390.
அபிஷக்யா கதிர்ஞாதும் பததாம் கே பதத்ரிணாம்
நது ப்ரச்சந்த பாவாநாம் யுக்தாநாம் சரதாம் கதி:
-அர்த்தசாஸ்த்ரம்

வானில் பறக்கும் பறவைகளின் வழியையாவது அறியலாம். ஆனால், வெளியில் எதுவும் தெரியாமல் வேலை செய்யும் அதிகாரிகள், எந்த வழியில் பணத்தை அபகரிக்கிறார்கள் என்பதை அறிய இயலாது.

391.
ஸதா திஷ்டதி கம்பீரோ ஞானி கேவலமாத்மனி
நாஸத்யம் சிந்தயேத்விச்வம் ந வா ஸ்வஸ்ய ததன்யதாம்
-ஸ்ரீ ரமண கீதா

ஞானி எக்காலத்திலும் ஆத்மாவிலேயே ஆழ்ந்து நிலைத்திருப்பான்; உலகைப் பொய்யெனக் கருத மாட்டான்; தன்னிலிருந்து வேறாகவும் கருத மாட்டான்.

392.
புவனம் மனஸோ நான்யதன்யன்ன ஹ்ருதயான்மன:
அசேஷா ஹ்ருதயே தஸ்மாத்கதா பரிஸமாப்யதே
 -ஸ்ரீ ரமண கீதா 

மனத்தினும் உலகு வேறானதன்று. இதயத்தினும் மனம் வேறானதன்று. ஆதலால் கதையனைத்தும் இதயத்திலேயே முற்றுப்பெறும்.

393.

ந ஸம்ஸித்திர்விஜிக்ஞாஸோ: கேவலம் சாஸ்த்ரசர்ச்சயா 

உபாஸனம் வினா ஸித்திர்னைவ ஸ்யாதிதி நிர்ணய:

 -ஸ்ரீ ரமண கீதா 

ஞானத்தை நாடுபவனுக்கு நூல்களை ஆராய்ச்சி செய்வதனால், காரியம் நிறைவேறி விடாது. வழிபாடின்றி ஞானம் கைகூடாது என்பது திண்ணம்.

394.

ஸர்வக்லேசநிவ்ருத்தி: ஸ்யாத்பலமாத்மவிசாரத:

பலானாமவதி: ஸோயமஸ்தி நேதோ'திகம் பலம் 

-ஸ்ரீ ரமண கீதா

துன்பம் அனைத்தும் ஒழிதலே ஆன்ம விசாரத்தின் பயன்; அனைத்துப் பலன்களின் எல்லையும் இதுவே; இதனை விடவும் சிறந்தது எதுவுமில்லை.

395.

சாலவனு கொம்பாக ஹாலோகருண்டந்தே 

சாலிகரு பண்டு எலெவாக 

கிப்பதிய கீலு முரிதந்தே சர்வஞ்யா 

-சர்வஞ்யா 

கடன் பெறும்போது அமிர்தமாய் ருசிக்கிறது. கடனளித்தவர் கொடுத்த கடனை திருப்பும்படிக் கேட்கையில்,  முதுகெலும்பு நொறுங்குவது போல் வலிக்கிறது.

396.

மூர்கநிகே புத்தியனு நூர்க்கால பேளிதறு 

கோர்க்கல்ல மேல் மள கரெதரே 

ஆ கல்லு நீரு குடிவுதே சர்வஞ்யா

-சர்வஞ்யா 

கல்லில் பெரு மழை பெய்வதற்கு ஒப்பானது ஒரு முட்டாளுக்கு நூறு வருடங்கள் அறிவுரை சொல்வது, ஒருபோதும் கல் நீரைப் பருகாது.

397.

சித்தாவு இல்லதே குடிய சுத்திதொடே பலவேனு 

எத்து கானவனு ஹொத்து தா 

நித்யதல்லி  சுத்திபந்தந்தே சர்வஞ்யா

-சர்வஞ்யா

மனம் வேறெங்கோ அலைபாய, கோயிலைச் சுற்றி வருவதில் என்ன பயன்? ஒரு காளை தினந்தோறும் செக்கைச் சுற்றி வருவது போலத்தான் அது.

398.

ஆடதெலெ கொடுவவனு ரூடியோலகுத்தமனு 

ஆடி கொடுவவனு மத்யமனு 

அதம தானாடி கொடதவனு சர்வஞ்யா

-சர்வஞ்யா  

வெளியே தெரியாமல் கொடுப்பவன் உயர்ந்தவன்; தான் கொடுப்பதை வெளியே சொல்லி, கொடுப்பவன் நடுத்தரமானவன். வெறும் வாய்ச்சொல்லோடு நிறுத்தி, எதுவும் கொடுக்காதவன் கீழானவன். 

399.

ஏகம் ஹந்யாந்ந வா ஹன்யாதிஷு: க்ஷிப்தோ தனுஷ்மதா 

பராக்ஞேந து மதி: க்ஷிப்தா ஹன்யாத்கர்பகதாநபி 

-அர்த்த சாஸ்த்ரம் 

வில்லாளி எய்த அம்பு, ஒருவனைக் கொல்லலாம்; கொல்லாது போகலாம். ஆனால் புத்திமானின் அறிவெனும் ஆயுதம், கருவில் இருக்கும் உயிரையும் கூட கொன்றுவிடும்.

400.

த்ருஷ்ட காரிதம் மானுஷம் தஸ்மிந்யோகக்ஷேம
நிஷ்பத்திர் நய: விபத்திர நய: தச்சிந்த்யம் அசிந்த்யம் தைவமிதி

-அர்த்த சாஸ்த்ரம்

தெய்வச் செயலால் நடப்பதும், மனித முயற்சியால் நடப்பதுமே உலகத்தை நடத்துகின்றன. மனிதச் செயலைப் பற்றி முன்கூட்டி யோசிக்கலாம்; தெய்வச் செயலுக்கு அது சாத்தியமில்லை.

சுபாஷிதம் - 19 - யோகி வேமனா

குமரகிரி வேம ரெட்டிதான் 'வேமனா' என்ற புகழ் பெற்ற, 14ல் இருந்து 17ம் நூற்றாண்டிற்குள் முடிவுக்கு வர இயலாத காலத்தைச் சேர்ந்த தெலுங்கு மஹாகவி.

சுமார் 800 ஆண்டுகளுக்கு முன் ரெட்டியார் குலத்தில் பிறந்த யோகி வேமனா ஏழாயிரம் பாடல்களுக்கு மேல் இயற்றியவர். எல்லோருக்கும் புரியும்படியான உவமை, எளிமையான மொழி, ஆழமான கருத்து இவைதான் வேமனாவின் ஆயுதங்கள். கொச்சையான, புரியும்படியான தெலுங்கில் இருப்பதால் லக்ஷோப லக்ஷம் தெலுங்கர்கள், படித்தவர்,  பாமரர் பேதமற்று அனைவரின் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் பழமொழியாக, வசனங்களாக, சொலவடைகளாகப் புழக்கத்தில் இருக்கின்றன வேமனாவின் எழுத்துக்கள்.

பெரும்பாலான செய்யுள்கள் இரட்டை வரிகளிலும், மற்றொரு பெருந்தொகுப்பு நான்கு வரிகளிலும் அமைந்திருக்கின்றன. 

சுவைக்கச் சில உதாரணங்கள்- 

"உன் இதயத்தில் உயிரோடு வசிப்பவனை,  எங்கோ சென்று கல்லில் தேடாதே. அவன் உயிரில் இல்லாமல் கல்லிலா இருக்க விரும்புவான்?"

"உள்ளே மண்டிக்கிடக்கும் அழுக்கை அகற்றாமல்,  உடலை வாட்டி வதைத்து யோகியாவது, பாம்பைக் கொல்லப் பயந்து அதன் புற்றைக் இடித்துக் கலைப்பதைப் போல."

"இறைவா, உன்னை தரிசிக்கையில் நான் தொலைகிறேன். என்னையே நினைக்கையில்  உன்னைத் தொலைக்கிறேன். ஆற்றில் ஒருகாலும், சேற்றில் ஒருகாலுமாக இன்றி, உன்னையும் என்னையும் ஒரு சேர நான் எப்போது காண்பேன்?"

"எவன் ஒருவன் மிகுந்த சிரமத்துடன் தானியத்தைப் பொறுக்கி வந்து, களைந்து, இடித்து, பொடித்து, சமைத்துப் பசியால் சோர்ந்தவனுக்கு சிறிதளவேனும் உணவளிக்கிறானோ, அவனைச் சிவன் என்றால் தவறா"?

19ம் நூற்றாண்டின் சி.பி. ப்ரௌன் என்னும் ப்ரிட்டிஷ் ஆராய்ச்சியாளரால் முழுமையாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உலகத்தின் கவனத்தை ஈர்த்தார்.

ஆயிரத்துக்கும் மேலான அவரின் சிந்தனைகளை http://www.sacred-texts.com/hin/vov/ என்னும் முகவரியில் ஆர்வமுள்ளோர் வாசிக்கலாம்.

அவரின் சிந்தனைகள், சுபாஷிதம் 19ஐ அலங்கரிக்கின்றன.

361.
உப்பு கப்புரம்பு நொக்க போலிக நுண்டு
சூட சூட ருசுலு ஜாட வேரு
புருஷுலண்டு புண்ய புருஷுலு வேரயா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

பார்வைக்கு உப்பும், கற்பூரமும் ஒன்றாய்த் தோன்றினாலும் சுவையில் அவை வெவ்வேறானவை. அதுபோலவே மக்கள் அனைவரும் ஒன்றாகவே கண்ணுக்குத் தெரிந்தாலும், தம் குணத்தால் சான்றோர் தனித்திருப்பர்.
   
362.
அனுவு கானி சோட அதிகுலமனராது
கொஞ்செமைன நதியு கொடுவ காது
கொண்ட யத்தமண்டு கொஞ்சமை யுண்டதா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

காலமும் இடமும் நம்முடையதாய் அல்லாத போது, அடையும் தோல்வியால் சிறுமை அடையத் தேவையில்லை. அது மலை கண்ணாடிக்குள் பிம்பமாய்ப் ப்ரதிபலித்தல் போலத்தான்.

363.
அனகனனக ராக மதிஷயில்லுச்சுனுண்டு
தினக தினக வேமு திய்யனுண்டு
சாதனமுன பனுலு சமகூரு தரலோன
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

பாடப் பாட ராகம் சிறக்கும்; தின்னத் தின்ன வேம்பும் இனிக்கும். பயிற்சியால் அனைத்தும் நேர்த்தியடைகின்றன.

364.
இனுமு விரிகெநேனி இருமாறு மும்மாரு
காச்சி யடகவச்சு க்ரமமு கானு
மனசு விரிகெநேனி மரி சேர்ச்சராதயா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

இரண்டு மூன்று முறை உடைந்தாலும் இரும்பை மீண்டும் இணைத்து விடலாம். ஒருமுறை உடைந்த மனதை மீண்டும் ஒட்ட வைக்க முடியாது.

365.
ஆத்மஷுத்தி லேனி ஆசாரமதி ஏலா
பாண்டஷுத்தி லேனி பாகமேலா
சித்தஷுத்தி லேனி ஷிவ பூஜலேலரா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

ஆன்மா தூய்மையாய் இன்றி சடங்குகளால் என்ன பயன்?தூய்மையற்ற பாத்திரங்களில் சமைக்கப்படும் உணவால் என்ன பயன்? சிந்தனை தூய்மையாய் இன்றி செய்யப்படும் சிவ பூஜையால் என்ன பயன்?

366.
கங்கி கோவு பாலு கரிடடைனனு சாலு
கடிவேடைனநேமி கரமு பாலு
பக்தி கலுகு கூடு பத்தெதைனனு சாலு
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

ஒரு பானை கழுதைப் பாலிருந்தும், ஒரு கரண்டி புனிதமான பசும் பால் மேலானது. அன்புடன் அளிக்கப்படும் சிற்றுண்டி நிறைவான விருந்துக்குச் சமம்.

367.
அல்புடெப்புடு பல்கு ஆடம்புரமு கானு
சஜ்ஜனுண்டு பல்கு சல்லகானு
கஞ்சு மோஹினட்லு கனகம்மு ம்ரோகுனா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

இரைந்த படாடோபப் பேச்சு கீழோருக்குரியது; மென்மையான பேச்சு மேலோருக்கானது. வெண்கலம் எழுப்பும் ஓசையைப் பொன் எழுப்புவதில்லை.

368.
ஆபதன வெளனரசி பந்துல சூடு
பயமுவெள ஜூடு பந்து ஜனமு
பீதவேள ஜூடு பென்ட்லமு குணமு
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

சோதனைக் காலத்தில் சுற்றத்தை அறியலாம்; ஆபத்துக் காலத்தில் படையின் குணமறியலாம்; வறுமையுற்ற காலத்தில் மனைவியின் குணத்தை அறியலாம்.

369.
சிப்பபத்த ஸ்வாதிசினுகு முத்யம்பய்யே
நீதபத்த சினுகு நீத களிசே
ப்ராப்தி கலுகு சூட பலமேல தப்புரா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

ஸ்வாதி நாளில் சிப்பியில் விழும் மழைத்துளி முத்தாகிறது; நீரில் விழும் மழைத்துளி நீரோடு கலக்கிறது; ஒருவனுக்கு எது கிடைக்க வேண்டிய பலனோ, அது கிடைக்காமல் போகாது.  

370.
வேஷபாஷலெரிகி காஷாயவஸ்த்ரமுல்
கட்டகானி முக்தி கலுகபோது
தலலு பொதுலின தலபுலு பொதுலா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

தோற்றத்தையும், மொழியையும் மாற்றிக் கொண்டு , காவியுடை தரிப்பதால் வீடுபேற்றை அடைய முடியாது. சிகையை மழிப்பதால் சிந்தனையை மழிக்க முடியாது.

371.
செப்புலோன ராயி செவிலோன ஜோரீக
கண்டிலோன நலுசு காலி முல்லு
இன்டிலோன போரு இன்டிண்ட காதயா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

காலணியில் அகப்பட்ட கல்; காதருகே ரீங்கரிக்கும் ஈ; கண்களில் தூசு; பாதத்தில் முள்; இல்லத்தின் சச்சரவு இவை அனைத்தும் வலி மிக்கவை.

372.
தப்புலென்னுவாரு தண்டோப தண்டம்பு
லுர்வி ஜனுலகெல்ல நுண்டு தப்பு
தப்பு லென்னுவாரு தமதப்பு லெருகரு
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

பிறரின் குற்றம் காண்பவர் அநேகருண்டு; இந்த உலகில் குறையற்றோர் யாருமிலர். பிறர் குற்றம் காண்பவர் தம் குற்றம் காண்பதில்லை.

373.
மேடி பண்டு சூட மேலிமையுண்டு  
பொட்ட விப்பி சூட புருகுலுண்டு
பிரிகி வானி மதினி பிங்கமீ லாகுரா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

வெளியே பார்க்க கவர்ச்சியாய் இருக்கும் அத்திப் பழம், உட்புறம் புழுவால் நிரம்பியிருக்கும். அதுபோலக் கோழைகளும் பார்க்க தைரியசாலி போல் ஆணவமாய்த் தோற்றமளிப்பர்.

374.
எலுகா தோலு தெச்சி ஏதாடி உதிகினா
நலுபு நலுபே காணி தெலுபு காது
கொய்ய பொம்ம தெச்சி கொட்டினா பலுகுமா
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

எலியின் தோலை எத்தனை முறை தோய்த்தாலும், கறுப்பு நிறத்தை வெளுப்பாக்க முடியாது. மரப்பாச்சி பொம்மையை எத்தனை முறை அடித்தாலும், அதைப் பேச வைக்க முடியாது.

375.
ராமுடொக்கடு புட்டி ரவிகுலமிதேர்சே
குருபதி ஜனியின்ச்சி குலமு ஜெரிசெ
இலனு புண்யபாப மீலாகு காடகோ
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

ராமனின் பிறப்பால் சூர்ய வம்சம் துலங்கியது; துரியோதனின் பிறப்பால் கௌரவர் வம்சம் அழிந்தது. நல்வினை, தீவினையின் பலன்கள் இவ்வகையானதுதான்.

376.
வேரு புருகு சேரி வ்ருக்க்ஷம்பு செரசுனு 
சீத புருகு சேரி செட்டு செரசு 
குட்சிதுண்டு சேரி குணவன்ட்டு செரசுரா 
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா

வேர்ப்புழு வேர்களை அரித்து முழு மரத்தையும் வீழ்த்துகிறது; கரையான் முழு மரத்தையும் அரித்துச் சாய்க்கிறது. அதுபோல தீய குணம் மிக்கவர்கள் நற்குணமுள்ளவர்களைக் கெடுக்கிறார்கள்.

377.
பாலுநீரு கலிபி பசிடி கம்முனருடு 
வாணி வேரு ஜேயு பக்ஷியொகடி 
அரய நருலுகன்ன நாஹம்ஸயேமின்ன
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா  

பாலில் நீரைக் கலந்து விற்றுத் தங்கமாக்குகிறான் மனிதன்; பாலில் இருந்து நீரைப் பிரிக்கும் பறவை ஒன்றுண்டு. மனிதனிலும் பார்க்க அன்னம் மேன்மையானது.

378.
நீள்ளலோன மீனு நிகிடி தூரமு பாரு 
பைட்ட மூரெதைன பாரலேது  
ஸ்தானபல்மிகானி தனபல்மி காடயா 
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா  

எத்தனை தொலைவானாலும் நீரில் மீன் விரைவாய் நீந்த இயலும். அதே மீனால் நிலத்தில் ஓரடி கூட நீந்த முடியாது. அது மீன் இருக்கும் இடத்தின் தன்மையால் அன்றி, மீனின் திறமையால் அல்ல.

379.
தனுவுலஸ்திரமனி தனமுலஸ்திரமனி 
தெலுபகலது தானு தெலியலேது 
செப்பவச்சு பனுலு சேயுடே தெலியலேது 
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா  

'உடல் நிலையற்றது; செல்வம் நிலையற்றது'; இதை உணராமல் உபதேசிப்பது மிக எளிது. உணர்ந்து பின்பற்றுதல் மிகக் கடினம்.

380.
வான குரியகுன்ன வச்சுனு க்ஷாமம்பு 
வானகுரிசெநேனி வரத பாரு 
வரத கரவு ரெண்டு வருசதோ நெருகுடீ 
விஷ்வதாபிராம வினுர வேமா  

மழை பொய்த்தால் பஞ்சம்; மழை மிகுந்தால் வெள்ளம். வெள்ளமும், பஞ்சமும் ஒன்றையொன்று தொடர்ந்தே வரும்.

[கேள்வி ஞானத்தாலும், உள்ளுணர்வாலும் தெலுங்கின் மூல செய்யுட்களை எழுதியிருக்கிறேன். குற்றம் இருப்பின் மன்னியுங்கள். திருத்திக் கொள்கிறேன்.]

சுபாஷிதம் - 18

341.

ந அன்னோதகஸமம் தானம் ந திதிர்த்வாதசீஸமா

ந காயத்ரயா: பரோ மந்த்ரோ ந மாது: பரதைவதம்

உணவும், நீரும் தானத்தில் சிறந்தவை; துவாதசி நாட்களில் சிறந்தது; மந்திரங்களில் சிறந்தது காயத்ரி; எல்லாக் கடவுள்களிலும் சிறந்தவர் தாய்.

342.

சித்தஸ்ய சுத்தயே கர்ம ந து  வஸ்தூபலப்தயே

வஸ்துஸித்திர்விசாரேண ந கிஞ்சித்கர்மேகோடிபி:

-விவேக சூடாமணி

மனதின் தூய்மைக்காகவே செயல்; மெய்ப்பொருளை அடைதற் பொருட்டன்று. மெய்ப்பொருளை ஆராய்ச்சியால் மட்டுமே அடையலாம்; கோடிக்கணக்கான கர்மங்களால் சிறிதும் சித்திக்காது.

343.

அம்ருதம் சைவ ம்ருத்யுச்ச த்வயம் தேஹப்ரதிஷ்டிதம்

மோஹாதாபகதே ம்ருத்யு: ஸத்யேநாபகதேம்ருதம்

-ஸ்ரீ சங்கராசார்ய

மரணமின்மை, சாவு இவை இரண்டும் உடலில்தான் உறைந்துள்ளன. சாவு சலனத்தால் உண்டாகிறது; மரணமின்மை வாய்மையால் உண்டாகிறது.

344.

கோ ந யாதி வசம் லோகே முகே பிண்டேன பூரித:

ம்ருதங்கோ முகலேபேன கரோதி மதுரத்வனிம்

வயிற்றுக்குச் சரியாய் ஈயப்பட்ட யாரைத்தான் வசப்படுத்த இயலாது போகும்? ரவை ஏற்றப்பட்ட மிருதங்கம்தான் இனிய ஒலி தருகிறது. 

345.

ஸர்வநாசே ஸமுத்பன்னே ஹ்யார்தம் த்யஜதி பண்டித:

அர்தேன குருதே கார்யம் ஸர்வநாசோ ஹி து:ஸஹ:

எல்லாம் அழிந்துபோகும் என்ற கட்டத்தில் ஒரு புத்திசாலி தன்னிடம் இருப்பவற்றில் பாதியை விட்டுக்கொடுக்கிறான். தேவையில் பாதி இருந்தாலும் ஒருவன்  வாழ்ந்துவிடலாம். அனைத்தையும் இழப்பதைச் சமாளிப்பதுதான் மிகக் கடினம்.

346
ந பிதா நாத்மஜோ நாத்மா ந மாதா ந ஸகீஜன:
இஹ பரேத்ய ச நாரீணாம் பதிரேகோ கதிஸ்ஸதா 
- ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் - அயோத்யா காண்டம் - 27.5

இகத்திலும், பரத்திலும் ஸ்த்ரீகளுக்குக் கணவன் ஒருவனே எப்போதும் கதி; தந்தையோ, தனயனோ, தானோ, தாயோ, தோழியோ அன்று.   

347.

ஸாஹித்யஸங்கீதகலாவிஹீன: ஸாக்ஷாத் பசு: புச்சவிஷாணஹீன:

த்ருணம் ந காதன்னபி ஜீவமான: தத்பாகதேயம் பரமம் பசூனாம்

-நீதிசதகம் 

இசைக்கோ கலைக்கோ இடம் கொடாத மனிதன் கொம்புகளும், வாலும் அற்ற ஒரு மிருகம். புற்களை உண்ணாது அவன் வாழ்வதொன்றே பிற மிருகங்களுக்கு அவனால் கிடைத்த மாபெரும் நற்செயல்.

348.

அஸப்தி: சபதேனோக்தம் ஜலே லிகிதமக்ஷரம்

ஸப்திஸ்து லீலயா ப்ரோக்தம் சிலாலிகிதமக்ஷரம்

நேர்மையற்றவனின் சபதம் நீர் மேல் எழுத்து; சான்றோன் உதிர்க்கும் சாதாரணச் சொற்கள் கூட கல்லில் செதுக்கிய சாசனம்.  

349.

ஆரோப்யதே சிலா சைலே பத்னேன மஹதா யதா

பாத்யதே து க்ஷணேநாதஸ்ததாத்மா குணதோஷயோ: 

ஒரு பாறையைச் சுமந்தபடி மலை உச்சியை அடைதல் கடினம்; அதே பாறையுடன் உச்சியிலிருந்து அடிவாரத்தை அடைதல் எளிது. அதுபோல 

நல்ல குணங்களை ஒருவன் மனதில் புகுத்துதல் கடினம்; துர்குணங்களைப் புகுத்துதல் எளிது.

350.
லுப்தமர்த்தேன க்ருஹணீயாத் க்ருத்தமஞ்சலிகர்மணா
மூர்க்கம் சந்தானு ருத்தயா ச தத்வார்த்தேன ச பண்டிதம்

பேராசைக்காரனை பணத்தாலும், முன்கோபியைப் பணிவாலும், மூடனை அவன் சொல்வதற்கெல்லாம் தலையாட்டியும், புத்திசாலியை ஞானத்தின் சாரத்தாலும் வசப்படுத்தலாம்.

351.
ஸுக-துக்கே பயக்ரோதௌ லாபலாபௌ பவாபவௌ 
யச்ச கிஞ்சித்தயாபூதம் நனு தைவஸ்ய கர்ம தத் 
- ஸ்ரீமத் வால்மீகி ராமாயணம் - அயோத்யா காண்டம் - 22.22

இன்ப துன்பத்திலும், அச்சம் சினத்திலும், லாப நஷ்டத்திலும், பிறப்பு இறப்பிலும் அதது நிகழ்வதற்கு அடிப்படைக் காரணம் எது ஒன்று விளக்க முடியாமல் உள்ளதோ அதுவே 'விதியின் செயல்' என்பது நிச்சயம்.

352.
வ்யாக்ரிவ திஷ்டதி ஜரா பரிதர்ஜயந்தி ரோகாச்ச சத்ரவ இவ ப்ரஹரந்தி தேகம் 
ஆயு: பரிஸ்த்ரவதி பீன் நகடாதிவாம்போ லோகஸ்ததாபயரிசரதீதி சித்ரம் 
-வைராக்ய சதகம் - 38

காத்திருக்கும் முதுமை புலியாய் அச்சுறுத்துகிறது; வியாதிகள் எதிரியாய் உடலைத் தாக்கக் காத்திருக்கிறது; ஓட்டைப் பாத்திரத்திலிருந்து கசியும் நீராய் வாழ்க்கை கரைகிறது; இருந்தும், மனிதன் செய்யும் கொடுஞ் செயல்களை நினைக்க வியப்பாய் இருக்கிறது.

353.
தத் கர்ம யத் ந பந்தாய ஸா வித்யா யா விமுக்தயே 
ஆயாஸாய அபரம் கர்ம வித்யா அன்யா சில்பநைபுணம் 
-விஷ்ணு புராண 

எந்தச் செயல் மீண்டும் பந்தச் சுழலுக்குள் ஆன்மாவைச் சிக்க வைக்காதோ அதுவே மெய்யான செயல்; எந்தக் கல்வி ஆன்மாவை வீடு பேற்றிற்கு இட்டுச் செல்லுமோ அதுவே கல்வி. ஏனைய செயல் எல்லாம் விழலுக்கு இரைத்த நீரே; ஏனைய கல்வி எல்லாம் தகவல் களஞ்சியமே. 

354.
அக்ஷரத்வயம் அப்யஸ்தம் நாஸ்தி நாஸ்தி இதி யத் புரா 
தத் இதம் தேஹி தேஹி இதி விபரீதம் உபஸ்திதம் 

செல்வச் செழிப்பில் புரளும்போது வறியோருக்கும், தேவையுள்ளோருக்கும் 'இல்லை, இல்லை' என்று மறுப்பவன், 'கொடு, கொடு' என்று கையேந்தும் விபரீதம் நிச்சயம் நாளை நிகழும்.

355.
அன்யக்ஷேத்ரே க்ருதம் பாபம் புண்யக்ஷேத்ரே விநச்யதி 
புண்யக்ஷேத்ரே க்ருதம் பாபம் வஜ்ரலேபோ பவிஷ்யதி 

பிற இடங்களில் இழைத்த பாபங்கள் புனித இடங்களைத் தொட்டதும் கரைந்து போய்விடும். புனிதமான இடங்களில் இழைக்கும் பாபங்கள் கல்லில் செதுக்கிய எழுத்தைப் போல் ஒருபோதும் மறையாது.

356.
அஸாரே கலு ஸம்ஸாரே ஸாரம் ச்வசுரமந்திரம் 
ஹரோ ஹிமாலயே சேதே ஹரி: சேதே மஹோததௌ 

பொருளற்ற இவ்வுலகில் நிம்மதிக்குரிய ஒரே இடம் மாமனாரின் இல்லம்தான். அதனால் தான் ஈசன் இமாலயத்திலும், திருமால் கடலிலும் எப்போதும் உறைகின்றனர்.

357.
சலந்து கிரய: காமம் யுகாந்தபவனாஹதா: 
க்ருச்ரேபி ந சலத்யேவ தீராணாம் நிச்சலம் மன: 

பிரளய கால ஊழியில் மாமலைகளும் அசையக் கூடும். தீரர்களின் மனம் அப்போதும் சலனம் அற்றிருக்கும்.

358.
மனஸ்யேகம் வசஸ்யேகம் கர்மண்யேகம் மஹாத்மனாம் 
மனஸ்யன்யத் வசஸ்யன்யத் கர்மண்யன்யத் துராத்மானாம் 

மஹா மனிதர்களின் மனம், சொல், செயல் இம்மூன்றும் ஒன்றாய் விளங்கும். தீயோரின் மனம், சொல், செயல் இம்மூன்றும் வெவ்வேறாய் இருக்கும்.

359.
தூரஸ்தா: பர்வதா: ரம்யா: வேச்யா: ச முகமண்டனே 
யுத்யஸ்ய து கதா ரம்யா த்ரீணி ரம்யாணி தூரத: 

தொலைதூர மலை; ஒப்பனையுடன் தாசி; போர்க் கதைகள் இம்மூன்றும் தொலைவில் இருந்து மட்டுமே ரசிப்பதற்கு உரியவை.

360.
ஆர்தா தேவான் நமஸ்யந்தி தப: குர்வந்தி ரோஹிண: 
நிர்தனா: தானம் இச்சந்தி வ்ருத்தா நாரீ பதிவ்ரதா

இடர் நேர்கையில் கடவுளிடம் பிரார்த்திக்கின்றனர்; நோயுரும் போது பத்தியம் கடைப் பிடிக்கின்றனர்; வறியோனாகையில் தானம் செய்ய ஆசை கொள்கின்றனர்; முதுமையில் பதிவிரதையாய் இருக்க விழைகின்றனர்.        

ஸ்ரீ அரவிந்தரின் அமுத மொழிகள் - சுபாஷிதம் 17.

கைக்கெட்டும் தொலைவில் இருந்த ஸ்ரீ. அரவிந்தரை நான் உணர இத்தனை நாட்கள் கடந்திருக்கின்றன.

போன வருடத்தின் ஆவணி மாத மழைநாளின் மங்கலான ஒரு முழு இரவு என்னுள் முழு நிலவு உதயமாகக் காரணமாக இருந்தது.

அரவிந்தரைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். நள்ளிரவு கடந்த நிசப்தத்தில் அரவிந்தர் என் அருகே அமர்ந்திருப்பதாய் உணர்ந்தேன். மொழியின் துணையால் சில இடங்களையும், ஆன்மாவின் துணையால் பல இடங்களையும் நதியில் மிதக்கும் கட்டுமரமாய்க் கடந்து கொண்டிருந்தேன்.

நான் தேடிக்கொண்டிருந்த பல கேள்விகளை எந்த நிரூபணங்களின் உதவியுமின்றித் தகர்ந்தெறிந்து கொண்டிருந்தது அந்த ஞானியின் வார்த்தைகள்.

இதற்கு முன் அரவிந்தரின் நூல்களைப் படிக்காதோருக்கு “மேற்கின் அழிபாடுகளில் இருந்து - இந்தியாவின் மறுபிறப்பு” என்ற நூலைச் சிபாரிசு செய்கிறேன். [ஆங்கிலத்தில் “Out of the ruins of the West" - Sri Aurobindo Published by Mira Aditi, Mysore] 

இன்றைக்கு "On Thoughts and Aphorisms" நூலில் இருந்து சில சிந்தனைகள்: தமிழில் திரு. ஜெகந்நாத் சிறப்பாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். சில இடங்களில் சின்னச் சின்ன திருத்தங்களைச் செய்தேன். 

விவேகானந்தர்  விட்டுச் சென்ற இடத்திலிருந்து அரவிந்தர் தொடர்வதாகவே நான் உணர்கிறேன். பளிச்சென்ற அந்த மொழிகள் உங்களுக்காக - சுபாஷிதம் 17ல். 

###################################

321.

Late, I learned that when reason died thenWisdom was born; before that liberation, I had only knowledge.

பகுத்தறிவு இறக்கும்போதுதான் ஞானம் பிறக்கிறது என்பதை நான் தாமதித்துத்தான் புரிந்து கொண்டேன். அம் முக்திக்கு முன் நான் அறிவினை மட்டுமே பெற்று இருந்தேன்.

322.What men call knowledge is the reasoned acceptance of false appearances.Wisdom looks behind the veil and sees.

அறிவு பொய்த் தோற்றங்களை ஆய்ந்து, அனுமானித்து ஏற்கிறது. ஞானமோ திரைக்குப்பின் நோக்கி, காட்சியைப் பெறுகிறது. 

323.
Reason divides, fixes details and contrasts them; Wisdom unifies, marries contrasts in a single harmony.

பகுத்தறிவு பிரிக்கின்றது. விவரங்களை வரையறுத்து அவற்றிடையே வேற்றுமையை நிறுவுகின்றது. ஞானமோ ஒன்றுபடுத்துகின்றது. வேற்றுமைகளை ஒரே இசைவினுள் இணைக்கின்றது.

324.

The sign of dawning Knowledge is to feel that as yet I know little or nothing; and yet, if I could only know my knowledge, I already possess everything.

இதுவரை நான் அறிந்துள்ளது சிறிதளவே அல்லது அதுவுமில்லை என்று நான் உணர்வதே என்னுள் உதிக்கும் ஞானத்தின் அறிகுறியாகும்; எனினும், அந்தச் சிறிதளவையும் நான் மெய்யாகவே அறிவேன் எனில், நான் அனைத்தையும் ஏற்கெனவே உடையவனாக இருப்பேன்.

325.
A thought is an arrow shot at the truth; it can hit a point, but not cover the whole target. But the archer is too well satisfied with his success to ask anything farther.

எண்ணம் என்பது உண்மையை நோக்கி எய்யப்படும் ஓர் அம்பு. தன் இலக்கின்  புள்ளியை மட்டுமே அதனால் தொட இயலும்; முழு இலக்கையும் அதனால் அடைய இயலாது. ஆனால் எய்தவனோ தான் வெற்றி  பெற்று விட்டதாய்க் கருதி, இன்னுமென்ன வேண்டும் என்ற பெருந் திருப்தியுடன் இருக்கிறான்.

326.
They proved to me by convincing reasons that God did not exist, and I believed them. Afterwards I saw God, for He came and embraced me. And now which am I to believe, the reasonings of others or my own experience?

உறுதியூட்டும் சான்றுகள் காட்டிக் கடவுள் இல்லையென்று எனக்கு நிரூபித்தனர். நானும் அவர்களை நம்பினேன். பின் நான் கடவுளைக் கண்டேன். அவர் வந்தென்னை அரவணைத்தார். இப்போது எதை நான் நம்புவது? பிறரின் வாதங்களையா? என் அனுபவத்தையா?

327.
Distrust the man who has never failed and suffered; follow not his fortunes, fight not under his banner.

துன்பத்தையோ, தோல்வியையோ கண்டிராதவனை நம்பாதே. அவன் விதியைப் பின்பற்றாதே. அவன் கொடியின் கீழ்ப் போரிடாதே.

328.
There are times when action is unwise or impossible; then go into 'Tapasya' in some physical solitude or in the retreats of thy soul and await whatever divine word or manifestation.

சமயங்களில் செயலாற்றுவது இயலாததாக, செயலாற்றாமல் இருப்பது விவேகமாக இருக்கலாம்; அப்போது ஆன்மாவின் தவத்தில் ஆழ்ந்து விடு. தெய்வத்தின் சொல்லை எதிர் நோக்கியிரு.

329.
The mediaeval ascetics hated women and thought they were created by God for the temptation of monks. One may be allowed to think more nobly both of God and of woman.

இடைக்காலத் துறவிகள் பெண்களை வெறுத்தனர்; துறவிகளைச் சோதிப்பதற்கே கடவுள் பெண்களைப் படைத்தார் என நினைத்தனர்; கடவுளையும், பெண்களையும் பற்றிய கருத்து இதை விடக் கண்ணியமாக இருந்திருக்கலாம்.

330.
If when thou sittest alone, still and voiceless on the mountain-top, thou canst perceive the revolutions thou art conducting, then hast thou the divine vision and art freed from appearances.

நீ மலையுச்சியில் தனித்து அசைவற்று மௌனமாக அமர்ந்திருக்கும் அதே சமயத்தில், நீ வழி நடத்தும் புரட்சிகளை உன்னால் காண முடிந்தால், நீ தோற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவனாவாய்; தெய்வீகப் பார்வை பெற்றவனாவாய்.

331.
Three times God laughed at Shankara, first, when he returned to burn the corpse of his mother, again, when he commented on the Isha Upanishad and the third time when he stormed about India preaching inaction.

இறைவன் மும்முறை சங்கரைப் பார்த்து நகைத்தான்; முதலில் தன தாயின் சடலத்தை எரிக்க வீடு திரும்பிய போது; இரண்டாவதாக ஈசா உபநிடதத்திற்கு உரை எழுதியபோது; மூன்றாம் முறை செயலின்மையைக் கற்பிக்க பாரதம் முழுமையையும் புயலாய் வலம் வந்த போது.

    

332.
Someone was laying down that God must be this or that or He would not be God. But it seemed to me that I can only know what God is and I do not see how I can tell Him what He ought to be. For what is the standard by which we can judge Him? These judgments are the

follies of our egoism.

இறைவன் இப்படியிருக்க வேண்டும், அப்படியிருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் அவன் இறைவன் அல்லன் என்று எவரோ விதி விதித்தார். ஆனால் எனக்கோ, 'இறைவன் எத்தகையவன் என்பதைத்தான் என்னால் அறிய முடியும். அவன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று எவ்வாறு நான் அவனுக்குக் கூற முடியும்?' என்றுதான் தோன்றியது. இறைவனை நாம் மதிப்பிடக் கூடிய அளவைதான் ஏது? இம் மதிப்பீடுகள் எல்லாம் நம் அகங்காரத்தின் மடமைகளே.      

333.
Science talks and behaves as if it had conquered all knowledge. Wisdom, as she walks, hears her solitary tread echoing on the margin of immeasurable Oceans.

எல்லா அறிவையும் தான் வெற்றி கொண்டு விட்டதைப் போல் விஞ்ஞானம் பேசுகிறது; நடந்து கொள்கின்றது. தனித்துச் செல்லும் விவேகமோ, அளவற்ற ஞானக் கடல்களின் விளிம்புகளில் எதிரொலிக்கும் தன் காலடியோசையைக் கேட்டவாறே நடையிடுகின்றாள்.

334.
Governments, societies, kings, police, judges, institutions, churches, laws, customs, armies are temporary necessities imposed on us for a few groups of centuries because God has concealed His face from us. When it appears to us again in its truth and beauty, then in that

light they will vanish.

அரசுகள், சமூகங்கள், அரசர்கள், காவலர், நீதிபதிகள், நிறுவனங்கள், கோயில்கள், சட்டங்கள், மரபுகள், ராணுவப் படைகள், இவையெல்லாம் சில நூற்றாண்டுக் காலங்களுக்கு நம் மீது சுமத்தப்படும் தற்காலிகத் தேவைகளே. இறைவன் நம்மிடமிருந்து தன் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டிருப்பதே இத் தேவைக்குக் காரணமாகும். அம்முகம் தன் எழிலிலும், மெய்ம்மையிலும் மீண்டும் நமக்குத் தெரியும் போது,  ஒளியில் இவையெல்லாம் மறைந்து போகும்.   

335.
Watch the too indignantly righteous. Before long you will find them committing or condoning the very offence which they have so fiercely censured.

தாம் ஒழுக்கசீலர் என்பதால் பிறர் மீது சீற்றமடையத் தமக்கு உரிமையுண்டு என்று கருதுவோரைக் கவனி. எந்தக் குற்றத்தைச் சீற்றத்துடன் கண்டனம் செய்தனரோ, அதே குற்றத்தைக் குறுகிய காலத்தினுள் அவர்களே செய்வதை அல்லது அனுமதிப்பதைக் காண்பாய்.

336.
When Wisdom comes, her first lesson is, “There is no such thing as knowledge; there are only aperçus of the Infinite Deity.”

ஞானம் நம்முள் அடியெடுத்து வைக்கும்போது அவள் அளிக்கும் முதற்பாடம் இதுவே- “ அறிவென்பது ஏதுமில்லை; வரம்பற்ற இறைவனைச் சுட்டிக்காட்டும் குறிப்புகள் மட்டுமே உண்டு”.

337.
I cannot give to the barbarous comfort and encumbered ostentation of European life the name of civilisation. Men who are not free in their souls and nobly rhythmical in their appointments are not civilised.

ஐரோப்பிய வாழ்வின் அநாகரிக சௌகரியங்களுக்கும் தளைப்படுத்தும் பகட்டுகளுக்கும் நாகரிகம் என்னும் பெயரைக் கொடுக்க என்னால் முடியாது. தம் அகத்தே சுதந்திரமாக இல்லாதோர், தம் செயல்களில் கண்ணியமான இசைவினைக் காணாதோர், நாகரிகமுடையவர் அல்லர்.

338.
The doctor aims a drug at a disease; sometimes it hits, sometimes misses. The misses are left out of account, the hits treasured up, reckoned and systematised into a science.

மருத்துவன் நோயைக் குணப்படுத்த ஒரு மருந்தைக் கொடுக்கிறான். சில சமயங்களில் பயன் கிட்டுகிறது. சில சமயங்களில் தவறுகிறது. தவறுதல்கள் கணக்கில் சேர்வதில்லை; குணமான தருணங்கள் போற்றிக் காக்கப்பட்டு, கணக்கிடப்பட்டு, ஒரு விஞ்ஞானமாக ஒழுங்கமைக்கப் படுகின்றன.

339.
Health protected by twenty thousand precautions is the gospel of the doctor; but it is not God’s evangel for the body, nor Nature’s.

இருபதாயிரம் முன்னெச்சரிக்கைகளால் காக்கப்படும் ஆரோக்கியமே நவீன மருத்துவன் நமக்களிக்கும் சாத்திரமாகும். ஆனால் நம் உடலைக் காக்கக் கடவுள் வழங்கியுள்ள சாத்திரம் இதுவன்று. இயற்கை வழங்கியுள்ள சாத்திரமும் இதுவன்று.

340.
To fear God really is to remove oneself to a distance from Him, but to fear Him in play gives an edge to utter delightfulness.

கடவுளுக்கு உண்மையாகவே அஞ்சுவது அவரிடமிருந்து நம்மைத் தொலைவு படுத்துகிறது. ஆனால் அவரிடம் விளையாட்டுத் தனத்துடன் அஞ்சுவது பரமானந்தத்துக்கு மேலும் சுவையூட்டுகிறது.

சுபாஷிதம் - 16

301.

ரவிரபி ந தஹதி தாத்ருக் யாத்ருக் ஸந்தஹதி வாலுகானிகர:

அன்யஸ்மால்லப்தபதோ நீச: ப்ராயேண து:ஸஹோ பவதி

பாலை மணல் நம் பாதங்களைப் பொசுக்குவது போல அதற்குக் காரணமான சூரியன் கூடப் பொசுக்குவதில்லை. அதுபோல் பிறரால் புகழடையும் கீழ்மக்களின் ஆரவாரங்களும் அப்படித்தான்.

302.

சோசந்தி ஜாமயோ யத்ர விநச்யத்யாசு தத்குலம்

யத்ரைதாஸ்த்து ந சோசந்தி வர்ததே தத்தி ஸர்வதா

பெண்கள் துயர் உற்றிருக்கும் குடும்பம்/வீடு சீக்கிரம் அழிவைச் சந்திக்கும். பெண்கள் மகிழ்ச்சியுற்றிருக்கும் குடும்பம் வளமுற்றிருக்கும்.

303.

அப்ரகடீக்ருதசக்தி: சக்தோபி ஜனஸ்திரஸ்க்ரியாம் லப்தே

நிவசன்னந்தர்தாருணி லங்க்யோ வநஹிர் ன து ஜ்வலித:

வலியவனின் வலிமை அறியாதோருக்கு வெளிப்படுத்தப்படாது போனால் அது மறக்கப்பட்டுவிடும். விறகில் மறைந்திருக்கும் சக்தியை, அது எரியாத வரை யாரும் லட்சியம் செய்வதில்லை. 

304.

யதா வாயும் ஸமாச்ரித்ய வர்த்தந்தே ஸர்வஜந்தவ: 

ததா க்ருஹஸ்தமாச்ரித்ய வர்த்தந்தே ஸர்வ ஆச்ரமா:

-மநு

உலகின் உயிரினங்கள் எல்லாம் எப்படிக் காற்றை நம்பி வாழ்கின்றனவோ, அதுபோல வாழ்வின் எல்லா தர்மங்களும் இல்லற தர்மத்தைச் சார்ந்தே அமைகின்றன.

305.

அதீத்ய சதுரோ வேதான் ஸர்வசாஸ்த்ராண்யநேகச:

ப்ரம்ஹதத்வம் ந ஜானாதி தர்வீ ஸூபரஸம் யதா

நான்கு வேதங்களையும், சகல சாத்திரங்களையும் திரும்பத் திரும்ப வாசிப்பதால் மெய்ஞானத்தை அடைய முடியாது. சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியாது.

306.

யஸ்ய சிந்தம் நிர்விஷயம் ஹ்ருதயம் யஸ்ய சீதளம்

தஸ்ய மித்ரம் ஜகத்ஸர்வம் தஸ்ய முக்தி: கரஸ்திதா

யாரின் சித்தம் விஷயப் பற்றற்று இருக்குமோ, மனம் தண்மையாய் இருக்குமோ, அவனுக்கு அகில உலகமும் நட்பு பாராட்டும். வீடுபேறு கை வசப்படும்.

307.

க்ஷமா சஸ்த்ரம் கரே யஸ்ய துர்ஜன: கிம் கரிஷ்யதி

அத்ருணே பதிதோ வன்ஹி: ஸ்வயமேவோபசாம்யதி

மன்னிப்பு என்னும் ஆயுதத்தின் முன்னே தீயோரால் என்ன செய்ய இயலும்? புற்களற்ற தரையில் நெருப்பு பரவாது.

308.

புதாக்ரே ந குணான் ப்ரூயாத் ஸாது வேத்தி யத: ஸ்வயம்

மூர்க்காக்ரேபி ச ந ப்ரூயாத் தத்ப்ரோக்தம் ந வேத்தி ஸ:  

உன் நற்குணத்தைச் சான்றோரிடம் சொல்லாதே; அவர்களே சுயமாய் அறிந்து கொள்வார்கள். மூர்க்கர்களிடம் சொல்லாதே; அவர்கள் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.

309.

ந காலோ தண்டமுதம்ய சிர: க்ருந்ததி கஸ்யசித்

காலஸ்ய பலமேதாவத் விபரீதார்த்ததர்சனம்

-மஹாபாரத்

காலம் ஒருவன் தலையை ஆயுதங்களால் கொய்வதில்லை; ஆனால் சிந்தையைக் கெடுத்து விபரீதமான முடிவுகளை எடுக்கச் செய்து தவறான பாதைக்குத் தள்ளுவது அதன் வலிமை.

310.

மாத்வீ வ மன்யதே பாலோ யாவத் பாபம் ந பச்யதே

யதா ச பச்யதே பாபம் துக்கம் சாத் நிகச்சதி

-தம்மபதம்

செய்த வினை பழுக்காத வரை அறியாத மூடனுக்குத் தேனாய் இனிக்கிறது. பழுத்த பின், அதன் கசப்பை அவன் சுவைக்கத்தான் வேண்டும்.

311.

தாவஜ்ஜிதேந்த்ரியோ ந ஸ்யாத் விஜிதான்யேந்த்ரிய: புமான்

ந ஜயேத் ரஸனம் யாவத் ஜிதம் ஸர்வம் ஜிதே ரஸே

ஸ்ரீமத் பாகவதம்

நாவடக்கம் இல்லாத ஒருவனைப் புலன்களை வென்றவனாகக் கருத முடியாது; உணவின் மீதான இச்சையற்றவனே எல்லாப் புலன்களையும் வென்றவனாகிறான்.  

312.

யோ யமர்த்தம் ப்ரார்த்தயதே யதர்த்தம் கடதேபி ச

அவச்யம் ததவாப்னோதி ந சேச்ச்ராந்தோ நிவர்த்ததே

ஏதொன்றையோ விரும்பும் ஒருவன், அதையடைய அயர்வின்றி விடாது முயல்வானேயானால் சந்தேகமின்றி அதை அடைவான்.

313.

யதர்ஜிதம் ப்ராணஹரை: பரிச்ரமை: ம்ருதஸ்ய தத் வை விபஜந்தி ரிக்தின:

க்ருதம் ச யத் துஷ்க்ருதமர்த்தலிப்ஸயா ததேவ தோஷாபகதஸ்ய கௌதுகம்

-கருடபுராண்

ஒருவன் கடும் உழைப்பினால் அடைந்த செல்வத்தை, இறந்த பின் அவன் சந்ததி பங்கிட்டுக் கொள்கிறது. செல்வத்தை அபகரிக்கச் செய்த தீவினைகளின் பயன்களை, இறந்தவன் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறான்.

314.

த்யஜேத் க்ஷுதார்த்தா ஜனனீ ஸ்வபுத்ரம்

காதேத் க்ஷுதார்த்தா புஜகீ ஸ்வமண்டம்

புபுக்ஷித: கிம் ந கரோதி பாபம்

க்ஷீணா ஜனா நிஷ்கருணா பவந்தி

-சாணக்ய

பஞ்சத்தில் வாடும் தாய் மகனையே கைவிட்டு விடுவாள்; கொடும் பட்டினியால் வாடும் பாம்பு தன் முட்டைகளையே உண்ணும்;

வாழ்வா சாவா எனும் விளிம்பு நிலையில், எந்தப் பாவத்தைத்தான் செய்ய மக்கள் தயங்குவார்கள்?

315.

யத்ர நார்ய: து பூஜ்யந்தே ரமந்தே தத்ர தேவதா:

யத்ர ஏதா: து ந பூஜ்யந்தே ஸர்வாஸ்தத்ர அ ஃ பலா: க்ரியா:

-மநு

எங்கு பெண்கள் போற்றுதலுக்கும், மரியாதைக்கும் உரியவர்களாய்க் கருதப் படுகிறார்களோ அங்கு இறைவன் உறைகிறான்; பெண்கள் போற்றப் படாத இடங்களில் எதுவும் உருப்படுவதில்லை.

316.

கதோதோ தோததே தாவதே பவன்னோதயதே சசீ

உதிதே து சஹஸ்ராம்சௌ ந கதோதோ ந சந்த்ரமா:

நிலவு மலராத இரவுகளில் மின்மினிப்பூச்சி ஒளிர்கிறது; ஆயிரம் கரங்களுடன் கதிரவன் உதயமான பின் மின்மினிப் பூச்சியோ, நிலவோ இருக்குமிடம் தெரிவதில்லை. 

317.

ஸ்வபாவம் ந ஜஹாத்யேவ ஸாதுராபத்கதோபி ஸன்

கற்பூர: பாவகஸ்ப்ருஷ்ட: ஸௌரபம் லப்தேதராம்

கற்பூரம் நெருப்பால் சுடப்படுகையிலும் நறுமணத்தையே உமிழ்வது போல்,

பேரிடர்களிலும் சான்றோர் தம் சுபாவத்திலிருந்து பிறழ்வதில்லை; 

318.

ச்ரமேண துக்கம் யத்கிஞ்சித்கார்யகாலேநுபூயதே

காலேன ஸ்மர்யமாணாம் தத் ப்ரமோத்

கடின உழைப்புக்கிடையே இடர்பாடுகளால் உண்டாகும் மனச் சோர்வுடன் முழுமையுற்ற செயலை, எதிர்காலத்தில் திரும்பிப் பார்க்கையில் மனநிறைவளிக்கும்.

319.

ஆஸ்தே பக ஆஸீனஸ்ய ஊர்த்வம் திஷ்டதி திஷ்டத:

சேதே நிஷதமானஸ்ய சரதி சரதோ பக:

அதிர்ஷ்டம் அமர்ந்திருப்பவனுடன் அமர்ந்தபடியும், நிற்பவனுடன் நின்று கொண்டும், உறங்குபவனுடன் உறங்கிக் கொண்டும், நடப்பவனுடன் நடந்த படியும் இருக்கிறது.

320.

யாவத் ப்ரியதே  ஜடரம் தாவத் ஸத்வம் ஹி தேஹீனாம்

அதிகம் யோபிமன்யேத ஸ ஸ்தேனோ தண்டமர்ஹதி

மஹாபாரத் / மநு

தன் தேவைகளுக்கேற்ப ஒருவன் செல்வத்தை ஆளலாம்; தேவைக்கு அதிகமாய் செல்வத்துக்கு உரிமை கொள்பவன் கள்வன்; தண்டனைக்குரியவன்.