11. ஈஸ்வர - தக்ஷிணாயனம்

பொன் கிரீடம் தரித்த வருண தேவனைச் சரணடைகிறேன். வேண்டப்படுகிற எனக்கு தீர்த்தங்களின் பலனை நீ அருள்வாய்.  ஏனெனில் தீயவர்களின் பொருளை நான் அனுபவித்துள்ளேன்.  தீயவர்களிடமிருந்து பரிசையும் பெற்றுள்ளேன். 

மனத்தாலும், பேச்சாலும், செயலாலும், என்னாலோ, என்னைச் சேர்ந்தவர்களாலோ எந்தப் பாவச் செயல்கள் செய்யப்பட்டதோ, அந்தப் பாவத்தை இந்திரனும், வருணனும் ப்ருகஸ்பதியும் சூரியனும் முற்றிலுமாக தூய்மையாக்குவார்களாக. 

நீரில மறைந்திருக்கும் நெருப்பிற்கும் இந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் வருணனின் மனைவியாகிய வாருணிக்கும் தண்ணீரின் தேவதைகளுக்கும் வணக்கம்.

துன்பம் தருவதாக, தூய்மையற்றதாக, அமைதியைக் குலைப்பதாக தண்ணீரில் உள்ள அனைத்தும் விலகட்டும். 

அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணுதல், அளவுக்கு அதிகமாகப் பருகுதல், தீயவர்களிடமிருந்து பரிசுகளை ஏற்றுகொள்ளல் இவை மூலமாக எந்தப் பாவங்கள் எனதாக உள்ளனவோ, அவற்றை அரசனாகிய வருணன் சொந்தக் கைகளாலேயே துடைத்து விடுவாராக.

(அகமர்ஷண ஸூக்தம்)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

’சிலிகுரி மண்ண மிதிச்ச அண்ணைலேருந்துதான் நீயி இப்பிடிக் கோட்டி பிடிச்சுத் திரியுதலா’ன்னு என்ன பேசுதோம்னு வெளங்காம பேசிட்டு வண்டீல டுர்ருன்னு எரும கணக்கா உறுமிட்டுப்  போரான்லா அவந்தாம்டே என்னோட வூட்டு ஆம்பள. அந்தாளு ஏசுன ஏச்சுல எத்தன எளுத்துன்னு உன்னால எண்ணீற முடியும்ல மக்கா. ஏம் மனசுக்குள்ள வெந்துட்டுக் கெடக்குல்லா அந்த நோவு அதுக்கு எத்தன எளுத்துன்னு ஒன்னால எண்ணவே முடியாதுடே. 

சுவாதீனமா பொங்கிப் போட்டு புள்ள பெத்து வீட்டுக்குள்ளாறயே அடஞ்சி கெடக்கேம்லா வக்கத்த ஒரு தெரு நாயி கணக்கா, என்னப் பாத்துக் கோட்டிக்காரின்னு நாக்கு மேல பல்லுப் போட்டுப் பேசுதாம்லா அவந்தாங் கோட்டிக்காரப் பயலுக்குப் பொறந்த பயன்னு சொல்லுதக்கு எனக்கு எத்தன தேரம்டே புடிக்கும். பொளச்சுப் போலே பொச கெட்ட மூதி.

இருக்கது ஒரு மண்ணுக்கும் தேராத ஊரு. எப்பப் பாரு எளவு வூடு கணக்கா ஒரு சனியம் புடிச்ச குளுரு. நம்மூர்ல மார்களி பொறந்தாக்க ஒரு குளுரு குளுரும்லா அது கணக்கா இருக்குலா சித்திர மாசத்து வெய்யிலு. எங்கன கண்டாலும் மசமசன்னு கண்ணுல ஆமணக்கெண்ணய ஊத்துனாக்குல. தோலு பொசுங்குனாக்குல ஒரு வெயிலு உண்டுமா? ஏ வெயிலுகந்தா! நீதாம்லே கண்ணத் தொறக்கணுஞ் சாமி. ஒரு கோயிலு கொளம் உண்டுமா? பொங்கலத்தாம் பொங்க ஒரு கொட உண்டுமா? ஒரு கண்றாவியுங் கெடயாது.

ஓலப் பாயில நாயி மோண்டது கணக்கா இவா என்னடா பேசிக்கிட்டே கெடக்கான்னு நெனக்காதடே. ஒரு தேரிக் காட்டுல பனயேறிக் குடும்பத்துல பொரண்டுட்டு கெடந்த பொட்டச்சிக்குத் தோலு கொஞ்சம் செவப்பா இருந்து தொலைச்சிட்டு. அதுக்க நான் என்னலே சேயுது? வெளயாட்டும் படிப்பும் நல்லா வந்திட்டு.  ஒம்பதாப்புல பஸ்ட் ரேங்குலா நானு. 

ஒரு பொட்டப்புள்ள ஃபுட்பால் ஆடிப் பாத்திருக்கீராவே பாட்டா! நா ஒதச்ச பந்தத் தடுக்க பயலுகளுக்கே தெயிரியம் கெடயாதுல்லா.  பந்து எங் கால்ல வுளுந்து அக்கா ஒதச்சிறாதக்கான்னு கெஞ்சும் பாரும். அதப் பாத்தப் பொறவு சொல்லும்  பாட்டா நானு யாருன்னு. பயலுவ என்கிட்ட நின்னு பேசுதக்கோ  பல்லக் காட்டுதக்கோ பயந்து களிவானுங்கேம். பொறம்போக்கு.

வூட்டுல அய்யாவோ அம்மயோ ஆயியோ எதுக்கும் என்கிட்ட நின்னு பேச அப்பிடி ஒரு பயம். பேசாதுவோ. தெரட்டிய எடுத்துக்கிட்டு அம்மாக்காரி ஒரு தெசக்கி ஆடுகளப் பத்திக்கிட்டுக் கெளம்பீருவா. அய்யன் பொளுதுக்கே பன ஏறப் போய் பனங்காட்டுல கெறங்கிக் கெடப்பாரு. ஆயிதாங் குடிக்கதுக்குத் தோதா கஞ்சித் தண்ணியுங் காணத் தொவலயலுங் கொணாந்து கொடுக்கும். 

அதயும் பாக்கப் பாவமாத்தான் இருக்கும். சத்தங்காட்டாம சாணிய சொவத்துல தட்ட ஆரம்பிக்கையிலே, எங்கேருந்தோ கெக்க்கெக்கெந்னு பொட்டயத் தொரத்திக்கிட்டு வர்ற சேவலப் பாக்குங்காட்டியும் வருமே ஒரு கோவம். கையில கெடக்குத விட்டெறிஞ்சு சனியம்புடிச்ச நாயேன்னு வெரட்டிட்டுத்தா ஒக்காருவேன். நாய சனியம் புடிக்குமா என்ன? சொல்லு மக்கா!    

~~~~~   

பயலுவோளுக்கு அப்பக் கண்ணு பொடதீல பொறண்டு கெடந்துச்சா என்னன்னு தெரியல. ஒருத்தனாட்டும் எனக்கு லவ்வு லெட்டர் கிட்டரு கொடுக்கத் துணிஞ்சதுல்ல. அப்படி ஒரு வெறப்பு எனக்கும் புடிச்சுக் கெடந்தது. ஆனாக்க பாரு மக்கா, எனக்கு இந்தப் பயலுவள ஓட ஓடத் தொறத்துன காலம் போயி நம்ம பின்னாடி எவனாச்சும் நாக்கத் தொங்கப்போட்டுக்கிட்டு அலய மாட்டானானு ஏக்கம் வந்துட்டுலே. 

ஆனா எவனுக்கும் என்ன நெருங்குதக்கு ஒரு துணிச்சல் வேணும்லா. அது எவங்கிட்ட இருக்கு? எல்லாப் பயலுவளும் செத்தவங் கையில வெத்லாக்கு கொடுத்தாக் கணக்கா திரியுதானுவோ. பாத்தியா எனக்கு ஆம்பளப் பயகளயும் வேண்டிருக்கு. ’எவன்ல என்ன நெருங்கற தெயிரியம் புடிச்சவங்’கற மண்டக் கனமும் வேண்டிருக்கு. கருமம் அத என்னனு சொல்லுது?

அப்பத்தாண்டே இந்த புல்லட் பாண்டி வந்து சேந்தான். இந்தப் பயல இதுக்கு முன்னக்க எங்க வெச்சுப் பாத்ததாயும் ஓர்மயில்ல. அந்த பைக்கோட ரெண்டு கைப்பிடிலயும் ரெண்டு கையவும் வெறப்பா நிறுத்தி மார்க்கூட்ட முன்னுக்கத்  தள்ளி தோள நிமித்தி மொரட்டுத் தனமா சூரிக்கத்திய வீசுனா மாதிரி பார்வையோட இந்தப் பயலப் பாத்த நிமிசமே நாங் கவுந்துட்டேம்டே. அவுங்களுக்கு எங்கியோ தாதங்கொளமாம்ல. அதுக்குப் பக்கத்துலருந்து ரொம்ப நாளக்கிப் பொறவு இங்க வந்துருக்காவளாம். பொறந்து பத்து வருசத்துல இந்த ஊர வுட்டுப் போயிட்டாஹளாம். 

அந்த புல்லட் பாண்டி பேரு பாண்டிராஜ். பேரும் நல்லாத்தாம்டே இருக்கு. அவன ஏதோ புடிச்சுப் போச்சு. அப்புறமாட்டு அதுக்கு என்ன பேரு வெச்சா என்ன கொற கண்டுபுடிச்சுறப் போறேன்? புல்லட்டுல தொர வர்றயில களுத்துல கெடக்குற செயினப் பல்லால போட்டுக் கடிச்சுக்கிட்டு ஒரு ஓரப் பார்வ பாக்காம போவ முடியாதோ? 

அப்புடி பாத்துக்கிட்டே போயி ஒரு நாளக்கி எரும மாட்டு மேல வண்டிய வுட்டுட்டுக் கவுந்தாம்பாரு சிரிப்பாணிய அடக்க முடியலடே. முட்டில காயம் பட்டு வண்டியப் பொறக்கிக்கிட்டு என்னப் பாத்து எல்லா சனத்து முன்னாலயும் வெக்கங் கெட்டு வெரல ஆட்டிக்கிட்டு ஏதோ சொன்னாம் பாருடே, அன்னக்கித் தாம் மக்கா என் சீவன்லயே வெக்கம்ன்னா என்னான்னு ஒணந்தேன்.

பாண்டியோட அப்பா நெஞ்சு வலி வந்து செத்துச் சுண்ணாம்பானதயும் அவங்க அம்மாக்காரி அடுத்த வருசத்துலயே மண்டையப் போட்டதயும் சொன்னாத்தானடே என்னோட கதய நாஞ் சொல்ல முடியும். ஒனக்கு வெளங்குதுல்லா நா என்ன சொல்ல வாரேன்னு. இப்புடி அப்புடின்னு வரேலயும் போவேலேயும் வெத்துப் பார்வ பாத்துக்கிட்ருந்த பய திடீர்னு எங்கப்பங் குதுர்ல இல்லன்ற கதையா லவ்வு லெட்டர எளுதி அதுக்குள்ளாற கல்ல மடிச்சு எம்மேல வீச அது பக்கத்துல வந்துக்கிட்டிருந்த டீச்சர் மார் கையில கெடச்சி அது ஒரு கூத்தாயிட்டு. பொறகு வூட்ல டீச்சருங்க கோள் சொல்ல படிப்பு அம்புட்டுத்தான். நின்னு போச்சு பாண்டி தயவுல.

பொறவு ஆயி சொல்லு கேட்டு எங்கப்பனும், அம்மையும் நாலு பேர வெசாரிச்சு பாண்டியும் நல்ல புத்தியுள்ள பயதாம். அவங்கப்பா செத்த பின்ன ரயில்வேலய அவனுக்கு வாரிசு மொறைல வேல போட்டுக் கொடுத்து நல்லாக் கை நெறைய சம்பளம் வாங்குதாம். புள்ளய வெச்சுக் காப்பாத்துவான்னு தெரிஞ்சு ஒரு நாளக்கி வூட்டுக்கு வரச் சொல்ல, இந்தப் பூனயும் பாலக் குடிக்குமான்னு ஒரு பார்வ பாத்தாம் பாருடே. அசந்தே போயிட்டேன் அட கள்ளப் பயலேன்னு.

கட்டிக் கொடுத்தாப் போதும். வேறெதும் வேண்டாம்னு பாண்டி கண்டிசனா சொன்ன சொல்லு மாறாம கொல சாமி கோயில்ல வெச்சு தாலி கட்ட குடும்பத்தத் தொடங்குனேஞ் சாமி. கலியாணங் களிஞ்ச நிமிசத்துலயே கெளவி கணக்கா ஓம் பேச்சு மாறிப் போச்சுலாங்கா ஆயிக்காரி. அப்பிடியா மாறும் ஒருத்தி பேச்சு! என்ன எளவோ போ! 

இப்பத்தாம் பொறந்து ஓடி ஆடி வயக்காட்டுல திரிஞ்சு பொறண்டு மரத்துல ஏறிக் குதிச்சு மளைல நனஞ்சு வெயில்ல காஞ்சு ஊர்க்கொடைல ராட்டினத்துல ஏறி, கலர் சருப்பத் குடிச்சு, மலக்கிப் போயி சாமி கும்புட்டு, இஸ்கோலுக்குப் போயி, பயலுவள மெரட்டி, ஆடு மாடு மேச்சு, சேவக்கோளிய தொரத்தின்னு சந்தோசமா இருந்த என்னோட பாதையில இந்தப் பாண்டிப் பய எதுக்குத்தா வந்தானோ தெரியலியே ஆயி! 

ஒரு பக்கம் சந்தோசம் மறு பக்கம் துக்கந் தொண்டைய அடக்கி. கண்ணுல தண்ணி பொங்கி வருது. மாரெல்லாம் அடக்கி. இது என்ன வேதனடா சாமி! என்ன ஏண்டே பொண்ணாப் படச்சேன்னு ஒரு பொண்ணு இப்பத்தாங் கேக்கணும் மக்கா! நேத்து மட்டும் எனக்குத்தா எல்லாந் தெரியும்னு இருந்தேன். பொளுது விடிஞ்சு பாத்தாக்குல, எனக்கு எதுவுந் தெரியாத ஒரு நடுக்காட்டுல நிக்காக்குல நடுங்குதேன். 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

காலைல போனாம்னா அதோட சரி. வூட்டுல தெசக்கி ஒண்ணா நாலு நாயி. நாலு பூன. நாயும் பூனையும் ஒண்ணா வளருமான்னு ஆன்னு வாயப் பொளக்கியடே. நானும் பாண்டியும் கட்டிக் குடுத்தனம் பண்ணாமல கொளந்த பெக்காமலா இருந்தோம். ஆனா பொறந்த ரெண்டும் ஒரே வருசத்துல வைசூரி போட்டு போய்ச் சேந்துருச்சுங்க. எனக்கு ரெண்டும் போனதுலருந்து எல்லாமே போனா மாதிரி போயிருச்சு. 

அம்மயும், அப்பனும் ஒரே வாட்டி வந்துட்டு பேயடிச்சாக்குல முளிச்சுதுங்க. அவுகள இருங்க சித்த நாளக்கி தொணயாங்கேன். இந்த ஊரு புடிக்கலளா! நீ எப்பிடித்தா இருக்கியோ மக்கா! அவருகிட்ட சொல்லி ஊருப் பக்கமா வந்து சேந்துருலான்னுட்டு போனவஹதான். இந்தப் பக்கமே தல வெச்சிப் படுக்கல. வருசத்துக்கு எப்பவாச்சும் ஒரு கடுதாசு. அத்தோட சரி. இது என்னடா வாள்க்கைன்னு சீயின்னு ஆயிப் போச்சு.

பாண்டிக்கும் புள்ளங்க செத்ததுலருந்து மனசு வுட்டுப் பேசுறது நின்னு போயி எப்பவும் ரயில் ஆப்பீஸே கதீன்னு போயிடுச்சி. எனக்குந்தான் யாருமில்லா இப்புடித் தனீமரமா ஆயிட்டேனேன்னு அளுது தீப்பேன். யாருக்க போயி எங் கொறைய சொல்லி எறக்கி வெக்கன்னு தோணாம நாயிங்களயும், பூனங்களயும் அப்பப்ப கொஞ்சி அதுங்க கத்துதப் பாக்கயில சந்தோசமா இருக்கும். ஊருல பேசுன அதே பேச்சை மாத்தாமப் பேசுதது இந்த நாயும், பூனங்களுந்தான். கொஞ்சங் கொஞ்சமா நாயி பூன மாதிரியே பேசக் கத்துக்கிட்டேன். அதுங்களுக்கு இப்பல்லாம் எல்லா நேரமும் எங்கிட்ட எதாவது கொற சொல்லிக்கிட்டு திரியறதுதாம் பொளுதுபோக்கு. நாயப் பத்திப் பூனங்க. பூனயப் பத்தி நாயிங்க. 

இதப் பாத்துட்டுத்தாம் பாண்டி என்னக் கோட்டீன்னு ஏசுதாம்னு உங்களுக்குப் புரிஞ்சு போச்சோடே! நீயுஞ் சொன்னாச் சொல்லிக்க நல்லாக் கோட்டிக் காரீ! கோட்டிக்குப் பொறந்தவான்னு!  

பாண்டி பாண்டி! இன்னக்கி வாசல்ல சிட்டுக் குருவி வித்துக்கிட்டுப் போனாம்யா ஒரு பயபுள்ள! நாயி பேசுறது வெளங்குது. அந்தக் கூமுட்டை என்ன கேட்டாலும் பூம்பூம் மாடு கணக்கா ஒண்ணையேதாஞ் சொல்லுதா! ஒண்ணூம் வெளங்கல்ல. போங்கடா போக்கத்தவனுங்களான்னு தொரத்தியடிச்சுட்டேம்டே! நீ கண்ணுல கண்டாக்கி அதுங்க ஒரு நால கூண்டுல கட்டி மாட்டுடே. தொணக்கி ஆவும்னு சொன்னதுக்கு, ’மனுசனுக்கு ஆயிரஞ் சோலி கெடக்கியில குருவிக்காரனத் தொரத்திக்கிட்டு அலயுததுதாஞ் சோலின்னு நெனக்கியாடி’ன்னு உருமிக்கிட்டு போய்த் தொலைஞ்சு போனாம் மவராசன்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

வெளிய எட்டிப் பாத்து மள கிள வருதா பாருடே பாண்டி கருக்கலுக்கு கல்கத்தாவுக்கு ரயில்ல கூட்டிட்டுப் போறேண்டினு சொல்லிருக்கான். நெசமாட்டும் இன்னும் நமபத்தாம் முடியல. நானும் இங்கன வந்த நாள் தொடக்கம் எங்கேயும் போக வாய்க்கல.

ரயில்ல சாப்புடுதக்கு பணியாரம் முறுக்கு இட்டிலி வட எல்லாம் சுட்டு வெக்கட்டாங்கேன். ம்ம்ம். ஏதாச்சும் செய்யி. அதுக்கொண்டு சட்டி பானயெல்லாம் தூக்க வெச்சுப்புடாதலா. சாப்புடவா ஊரச் சுத்திப் பாக்கவான்னு சிரிச்சுக் கிட்டே சொல்லுதாம் பய. என்னமோ ஆகிப் போச்சு அவனுக்குள்ளாற. பாண்டி எத்தன நாளாச்சிலே நீ சிரிச்சுப் பேசி? பொறந்தது ரெண்டும் போயே போச்சி. அதுக்கு நானும் நீயும் என்னடே செய்ய?ன்னு நெனச்சிக்கிட்டே சட்டி பானயப் போட்டு உருட்டுதேன். பாண்டியும் நா வந்துருதேன் பொழுதுக்கா. இன்னக்கி சாப்பாடு வெக்காத. ஆபீசுல எதோ விசேசம் அங்கயே சாப்பிட்டுக்கிடுதேன்னுட்டு போயிட்டான்.

ஆட்டொரல்ல அரிசியப் போட்டு அரைக்க ஒக்காருதேன். திடீர்னு ஒரு கொரலு அம்மானு. தூக்கி வாரிப் போடுது. இப்புடி ஒரு கொரல இது வரைக்கும் நான் கேட்டதில்ல சாமி. குருத்தெலும்ப ஆட்டுனா மாதிரிக்கி. திரும்பிப் பாக்கேன். ஒன்னுத்தையும் காங்கல. சரி எதாட்டும் பெரமயாட்டு இருக்கும்னு ஆட்டொரல ஆட்டுதேன்.

நம்ப மாட்ட மக்கா. சித்த நேரங் களிச்சு என்ன ஏந்த்தா பொதச்சுட்டுப் போயிட்ட பசியால பாலுக்குத் துடிக்கேனே ஒங் கண்ணுக்குத் தெரியலாங்கு அதே கொரலு. பூனக்கும் நாயுக்கும் ஊத்துத செரட்டையில எனக்கும் கொஞ்சம் ஊத்தக் கூடாதாங்கு கொரலு. 

நான் சொவத்தோட சாஞ்சு ஒக்காந்து கவனிச்சுக் கேக்கேன். எனக்கெதுர பொக மாதிரி ஒரு உருவந் தெரியுது. அது மொகத்த உத்துப் பாக்கைல செத்துப் போன ஆயி போலயுந் தெரியுது. எம் புள்ளங்க மொகமாயுந் தெரியுது. ஏஞ் சீவனே அத்துப் போனது போல நெஞ்ச அடக்கி. மனசுல கெடக்க பாரமெல்லாத்தயும் கொக்கி போட்டு இளுக்கு அந்தக் கொரலு. அம்மா அம்மான்னு கூப்புடுதக்கு இந்தச் சண்டாளிக்கு ஆரு இருக்கா இந்த அநாத மண்ணுலன்னு அப்புடியே போட்டது போட்டது கணக்கா கெடக்க மல்லாந்து மயங்கிக் கெடக்கேன்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ஏதோ ஒடங்காடு கணக்கா ஒரே பொதரு. அதுங்கள இங்கனக்குள்ளாறதான பொதச்சதாச் சொன்னாரு. எங்கன போச்சு நடுகல்லு? யாரப் போயி இதக் கேக்க? ஒரு பன மரத்து மூட்டுல ஒக்காந்து யோசிக்கேன். ஆமா இங்கன எங்கனக்குள்ள பன மூடு? இந்த ஊரப் பாக்கையில நாம் பொறந்த ஊரு கணக்கால இருக்கேடேன்னு மலங்க மலங்கப் பாக்கேன். தெரிஞ்ச மொகம் எதும் கண்ணுல படுதான்னு பாக்க வெள்ளச் சீல உடுத்தியிருக்க ஆயி அன்னா மொனகிக்கிட்டே இங்க என்ன செய்யுதான்னு நெத்தி மேட்டுல கையக் குவிச்சுப் பாக்கேன் கெளவி சுள்ளி பெறக்குதா. அவ தலக்கி மேல ஒரு ஓலக் கூட வெச்சுருக்கா. என்னான்னு எட்டிப் பாக்கேன். எம் புள்ளங்க ரெண்டும் உள்ள படுத்துக் கெடக்கு.

கதவத் தட்டுதாக்குல இருக்கு. யாரா இருக்கும்? நாம் பொதச்சுங்கதாம் பால் கேட்டு வந்துருச்சோன்னு பதக்குனு இருக்கு. சோறு தண்ணி எறங்கல. தலயெல்லாங் கெறங்குது. பைய சொவரப் புடிச்சு எந்திரிச்சுப் போயி தொரக்கேன் கதவ. யாரயுங் காங்கல. எனக்கொண்ணுமே வெளங்கல. ஆட்டொரலச் சுத்தி எறும்புக சார சாரயா மொய்க்குது. எல்லாம் எறும்புங்கதானா இல்ல என் வவுத்துல பொறந்ததுங்களான்னு குனிஞ்சு உத்துப் பாக்கேன். கண்டுபுடிக்கத் தெரியல.

வெளக்கப் பொருத்துதேன். யாராச்சும் ஏதாச்சுங் குடிக்கக் கொடுத்தா நல்லாருக்கும் போல ஒரு ஒடம்பெல்லாம் முறுக்கிப் போட்டாக்குல ஒரு நோவு. இந்தா இதக்குடிங்கா ஆயிக்காரி. மவராசி நல்லா இருப்ப நீன்னு சொல்லிட்டுக் குடிக்கேன் மடக்கு மடக்குன்னு. சோத்துக் கஞ்சி உப்புச் சேத்து நல்ல சூடா குடிக்கத் தோதா இருக்கு. வெஞ்சனம் எதுவுமில்லயா ஆயிங்கேன். புள்ளக் கறிதான் இருக்குங்கா பாதகத்தி. பகீருங்கு. குடிச்ச கஞ்சியெல்லாம் வெளீல வாரது கணக்கா என்ன வார்த்த சொல்லிப்புட்டா? ஓங்கிட்டப் போயி கேட்டேனேன்னு கோபம் பொத்துக்கிட்டு வருது. எடத்தக் காலி பண்ணு கெளவின்னு அவளத் தொரத்தப் பாக்கேன். ஓலக் கூடயத் தூக்கிட்டு அதுக்கு முன்னாடியே கெளம்பிட்டா கெளவி.

பொதச்சு பாலூத்தி மூடி நடுகல்லு நாட்டுன அன்னக்கி இவளும் இங்க வந்திருப்பா போல. தோண்டி எடுத்துக் கூடைல போட்டுக்கிட்டு இப்படி ஊர் ஊர் ஊராத் திரியுதா பாரேன்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

பாண்டிக்குப் பக்கத்துல இருக்குத அந்த டாக்டரப் பாத்தா எம்ஜிஆரோட எப்பப் பாத்தாலும் வாள்ச் சண்ட போடுவாம்ல நம்பியாரு அச்சசலு அப்படியே உரிச்சு வெச்சுருக்கான். பக்கத்துல ஒரு பைலருந்து ஏதோ மருந்தெடுக்கான். என்ன உத்துப் பாத்துட்டு பாண்டி கைல கொடுத்து தலைய ஆட்டி ஆட்டி ஏதோ வெளங்காத வெவரஞ் சொல்லுதான். பைக்குள்ளாற எங்கியுங் கத்தி கித்தி வெச்சுருப்பானோ எனக்கொரு சந்தேகம். பையவே உத்துப் பாக்கேன். குனிஞ்சு பைய எடுத்துக் கிட்டுக் கெளம்பிட்டான்.

ஏட்டி ஒன்ன கல்கத்தா போவணுன்னு சொன்னேன்லா. போவோமாங்கான் பாண்டி.

நானும் யோசிச்சுப் பாக்கேன். பக்கத்துல நாயிங்க ரெண்டும் வந்து பாக்குதுங்க. அதுங்க கிட்ட முக்கியமா ஒரு சோலி வந்துருக்கு. போயிட்டு வந்துருதேங்கேன். ரெண்டும் தலைய ஆட்டிட்டுப் போயிட்டு வாங்கு.

வாசல்ல ஏதோ சத்தங் கேக்கு. உள்ளூரு நாவிதப் பய வந்துருக்கான். எதுக்குன்னு கேக்கேம் . ஒனக்கு மொட்ட போடச் சொல்லி அந்த டாக்டரு சொல்லுதான். அப்பத்தான் கல்கத்தா போவ ரயில்ல ஏத்துவாங்கன்னு ஏதோ சம்பந்தமில்லாம ஒளறுதாம் பாண்டி. எனக்கும் மொட்ட போட ரொம்ப ஆசதான். முப்பந்தல்ல முத்தாரம்மங் கோயில்ல காது குத்தி நாஞ் சின்னதா இருக்கும்போது போட்ட மொட்ட நெனப்புக்கு வருது. சந்தனமுந் தடவணுங்கேன். தடவுனாப் போச்சுங்கான்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ரயிலு இந்த ஊருல வேற மாதிரியா இருக்கு. இதுல போறவங்களும் வேற சனங்களாட்டுத்தான் இருக்காங்க. டடக் டடக்குனு அது பேசுற பாச மட்டும் எனக்கு மட்டும் புரியுது. நாயி பூனங்க குருவிங்க பேசுற மாதிரி. நம்பூருல போர ரயிலு இங்க வராதா பாண்டிங்கேன். அதெல்லாம் வராது. பேசாட்டு வாங்கான். நானும் மெல்லக் கண்ண மூடுதேன். என்னென்னமோ சத்தங் கேக்குது. தலைக்குப் பூ வெச்சேனாங்கா மாதிரி பின்னந்தலயத் தொட்டுப் பாக்கேன் மொட்ட போட்டது மறந்து போயி. சிரிச்சுக்கிடுதேன். தலமுடி பறக்காம தூங்குததுக்கு நல்லா சொகமா இருக்கு. பாண்டியப் பாத்து யாரோ சலூட் அடிக்காங்க. அவனும் பதிலுக்கு சலூட் வெக்கான்.

எப்பத் தூங்குனேன்னு தெரியல. எப்ப எறங்குனேன்னு புரியல. ஏதோ ஊரு மாதிரி இருக்கி. ரயிலயுங் காணும். பாண்டியயுங் காணும். ஊரு பேரு என்னான்னு படிக்கேன். நக்சல்பாரின்னு எளுதிருக்கு.  

தல வலிக்கு. பசி எடுக்கு. பாண்டி எங்கடே போன? எப்படே வருவ?

(தொடரும்)

10. தாது - தக்ஷிணாயனம்

குருர் ந ஸ ஸ்யாத் ஸ்வஜனோ ந ஸ ஸ்யாத்

பிதா ந ஸ ஸ்யாத் ஜனனீ ந ஸா ஸ்யாத்

தைவம் ந தத் ஸ்யாத் ந பதிச்ச ஸ ஸ்யாத்

த மோசயேத் ய: ஸமுபேதம்ருத்யும்.                   

(பாகவதம் 5.5.18)

தாயானாலும், தந்தையானாலும், குருவானாலும் யாரானாலும் கடவுளிடமிருந்து நம்மை விலக்குபவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு அதன்படி நடக்கக் கூடாது.

அதனால்தான் ப்ரஹ்லாதன் தந்தை சொன்னதையும், மாபலி குரு சொன்னதையும், விபீஷணன் தன் தமையன் சொன்னதையும் கேட்கவில்லை.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

மொத்தம் எட்டுப் பேர் உட்கார்ந்திருந்த அந்தத் திண்ணையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்த காதம்பரி பேசத் தொடங்கினார்:

எனக்கு அப்போது பதினைந்து வயது. என் நினைவு சரியாய் இருக்குமானால் ஒரு வௌவால் என் நினைவுக்கும் கனவுக்கும் நடுவே பறந்து கொண்டிருந்த அன்று தெருவே கோலாஹலமாய் இருந்தது. காஞ்சி மஹாப் பெரியவர் அந்தத் தெருவின் அக்ரஹாரத்துக்கு வர இருக்கிறார். எல்லா ப்ராமணர்களும் பஞ்சக் கச்சமும், ஸ்த்ரீகள் மடிசார் புடவையும் அணிந்தும், வீடுகளின் வாசலில் மாவிலைத் தோரணமும், செம்மண் இடப்பட்ட மணக்கோலங்களும் கல்யாணக் களையுடன் ஜொலிக்கின்றன.

தெருமுனையில் நாதஸ்வர ஓசையும் மேளதாளங்களும் ஒலிக்க தெருவுக்குள் நுழைந்தார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் பாதபூஜை, நமஸ்கரித்தல், தர்சனம், ஆசீர்வாதம் என்று முடித்து என் வீட்டை நெருங்கும்போது என் அப்பா என்னை நெட்டித் தள்ளுகிறார். ’குளிக்கலேன்னாலும் பரவாயில்லை. பெரியவா காலில் விழுந்து ஆசி வாங்கிக்கோடா வெங்குட்டு’.

எனக்கு இதில் துளியும் இஷ்டமில்லை. அந்த ஆளும் நம்மைப் போல ஒரு மனுஷன்தானே? அவருக்கு மட்டுமென்ன இத்தனை ஆரவாரம்-உபசாரம்? நான் இன்றைக்குக் குளிக்க மாட்டேன். அவருக்கு நமஸ்காரம் பண்ண மாட்டேன் என்று சொன்னதில் என் அப்பாவின் முகமும், பெரியப்பாவின் முகமும் கடுகடு.

நான் கொஞ்சமும் மசியவில்லை. பெரியவர் என் வீட்டு வாசலுக்கே வந்து நிற்கிறார். என் வீட்டிலுள்ள அத்தனை பேரும் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டு ஜய ஜய சங்கர, ஹரஹர சங்கர என்று கோஷித்தபடி கண்மூடி கன்னத்தில் போட்டபடி அவரை வணங்கி மருகுகிறார்கள். எனக்குத் துளியும் இந்த கபட நாடகத்தில் இஷ்டமில்லை. சட்டென்று என் பெரியப்பா என் பின்னந்தலையில் கைவைத்துத் தள்ளினார். ’பெரியவாளை நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோடா படவா’ என்று.

நான் விரைத்து நிமிர பெரியவர் என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார். நான் இன்னமும் இறுக்கமாக இருக்கிறேன். அங்கிருந்த படியே ஆசிர்வதிப்பது போல என்னைப் பார்த்துக் கையசைத்து விட்டு, ”அந்தக் குழந்தையைக் கட்டாயப் படுத்த வேண்டாம். பிஞ்சிலேயே பழுத்த அவன் ஒரு ஞானி. ஒரு நாள் என்னைத் தேடி வருவான்.” என்று சொல்லியபடியே நகர்ந்து போனார்.

மறுபடியும் அந்த வௌவால் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஒரு தடவை பறந்து மறைந்து போனது.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
காதம்பரி தொடர்ந்தார்.

அப்போ நான் நிதித்துறையில் ஒரு குமாஸ்தா. சிதம்பரத்தில் வேலை.சிதம்பரத்திலிருந்து சென்னைக்கு ரயிலில் 5 ரூபாய். எனக்குக் கல்யாணம் ஆகியிருக்கவில்லை. மாதத்துக்கு ரெண்டு தடவை மெட்ராஸுக்கு வந்து விடுவேன். வெள்ளிக்கிழமை ராத்திரி ரயில் ஏறினால் சனிக்கிழமையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் சென்னையில்தான் என் வாசம்.

நேரே ராயப்பேட்டை அஜந்தா லாட்ஜில் ஜாகை. அந்த இரண்டு நாட்களில் ஒரு நாள் காலை முழுவதும் மூர்மார்க்கெட்தான் என் கதி. அக்குவேறு ஆணி வேறாகப் புரட்டி எடுத்து எனக்கு வேண்டிய புஸ்தகங்களை எல்லாம் பேரம் பேசி வாங்கி, துணியால் ஒரு பெரிய கட்டுக்கட்டி ரிக்‌ஷாவில் ஏற்றிக்கொண்டு வந்துசேர்வேன்.

ஒரு மாலை கேசினோ அல்லது கெயிட்டியில் ஏதாவது நல்ல இக்ங்லீஷ் சினிமா. அப்புறம் ரசிக ரஞ்சனி சபாவில் ஒரு சங்கீதக் கச்சேரி. மறுநாள் ஏதாவது ஒரு ஹிந்துஸ்தானி கச்சேரி. தாஸப்ரகாஷிலோ, உட்லண்ட்ஸிலோ சுசிருசியாக டிஃபன், சாப்பாடு. ரெண்டு நாள் போவதே தெரியாது. மறுபடியும் ஞாயித்துக்கிழமை ராத்திரிக்கு எக்மோர் போய் ஒரு டிக்கெட் எடுத்துக்கொண்டு புஸ்தக மூட்டையுடன் ரயிலேறி விடுவேன்.

ஒரு தடவை அப்படி ஊருக்குத் திரும்பும்போது எனக்குள் ஒரு சின்ன சபலம். எப்போவும் செகண்ட் க்ளாஸிலேயே ப்ரயாணம் பண்ணுகிறோமே! ஒரு தடவை முதல் வகுப்பில் ப்ரயாணம் பண்ணினால் என்ன? என்று குறுக்கு சால் ஓட்டியது மனசு. கையில் பணம் இருக்கவே முதலாம் வகுப்புக்கு ஒரு டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டேன். முதலாம் வகுப்புக்கு டிக்கெட் 12 ரூபாய். என் ஒரு மாத சம்பளம் 17 ரூ.

ஆன்லைன் ரிசர்வேஷன், தாட்கால் இதெல்லாம் அப்போது கிடையாது. நேரே விளக்கு அழுதுவடியும் ஒரு அறைக்குள் போனால் ஒரு குமாஸ்தாவிடம் சொன்னோமானால் ஒரு ரசீதில் எழுதிக் கிழித்துக் கொடுத்துவிடுவார். அதைச் சட்டைப் பைக்குள் மடித்து வைத்துக்கொண்டு ரயிலில் ஏறி உட்கார்ந்தேன்.

எதிரில் பஞ்சகச்சம் டர்பன் கோட் சகிதமாக கடலூர் ஜட்ஜ் உட்கார்ந்திருக்கிறார். எனக்கோ என் விரைப்பு. யாராயிருந்தால் நமக்கென்ன? நானும் டிக்கெட் வாங்கித்தானே வந்திருக்கிறேன் என்று கால் மேல் கால் போட்டுக் கொண்டு ஸ்டைலாக உட்கார்ந்தேன். ஒரு தடவை என்னை மூக்குக் கண்ணாடி வழியாக ஏற இறங்கப் பார்த்து விட்டுத் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டு எதையோ வாசிக்க ஆரம்பித்தார்.

சற்று நேரம் கழித்து இன்னொரு நடுத்தர வயது ஆசாமி வந்து உட்கார்ந்தார். அவரைப் பார்த்தால் இன்னவாய் இருப்பார் என்று யூகிக்க முடியாதபடிக்கு ஒரு தோற்றம். கொஞ்சம் என்னைப் போலவே கர்வியாய் இருப்பார் என்று நினைக்க வைக்கும் இறுக்கமான முகம். டைட் பேண்ட்டும், டெர்லின் ஷர்ட்டும், ஒரு தோல்ப்பையும்.

இப்போதெல்லாம் ப்ளேனில் வந்திறங்கியவர்கள் ஒரு வருடமானாலும் தன் பெட்டியிலிருந்து தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் டேக்கைக் கழற்றாமல் சுற்றுவது போல் - பையில் அண்ணாமலை சர்வகலாசாலை ட்யூட்டர் என்று தன் பெயர் எழுதப்பட்ட ஒரு துண்டுச் சீட்டைச் செருகியிருந்தார். அது தான் யார் என்று காட்டிக்கொள்ளவா, அல்லது பை தொலைந்து போகாதிருக்கவா என்று என்னால் கணிக்க முடியவில்லை.  

சடாரென்று ஏறியது திமுதிமுவென ஒரு கூட்டம். ஜட்ஜ் மூக்கிலிருந்து விழுந்து விடட்டுமா என்று கேட்கிற கண்ணாடியின் மேல்பக்க வழியாக என்ன என்று பார்த்தார். ட்யூட்டரும் என்னைப் பார்த்து புருவத்தை உயர்த்தினார்.

எதிர் இருக்கையில் நீள அங்கி மட்டும் அணிந்து கீழே எதுவும் அணியாத வித்யாசமான ஆடை அலங்காரத்தோடு ஒரு துறவி வந்தமர்ந்தார். தலைக்கு மேலே ஐந்து மீட்டர் சுற்றளவில் காவிநிறத் தலைப்பாகை. கழுத்தைச் சுற்றி எலுமிச்சை அளவில் கோர்க்கப்பட்ட ருத்ராக்ஷமாலை. வார்த்தைக்கு வார்த்தை திருச்சிற்றம்பலம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். பெட்டியெல்லாம் ஒரே விபூதி நெடி. ரெண்டு தடவை தும்மல் போட்டேன்.

வந்திருந்தவர்கள் சாமி சாமி என்று அவர் காலடியில் மாம்பழக்கூடை, சாத்துக்குடி, ஆப்பிள், மலைப்பழம் என்று ஒரு கடையையே அவர் முன் வைத்தார்கள். தடாலெனக் கால் நீட்டக் கூட இடமில்லாத இடத்தில் ஒவ்வொருத்தராக விழுந்து எழுந்தார்கள். சாமி! ஆசீர்வாதம் வேணும் சாமி! என்றார்கள்.

எதுக்கப்பா இத்தனை பழக்கூடை என்று சொல்லி விட்டு, ஒரு மலைப் பழத்தை மட்டும் எடுத்துப் பிய்த்து வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டார். ரெண்டாவது  மூணாவது வகுப்புப் பெட்டில இருக்கிற எல்லாருக்கும் எல்லாப் பழத்தையும் கொடுத்து வா என்று தன் சிஷ்யகோடி போலிருந்த ரெண்டு பேரிடம் சொல்லிவிட்டு நிமிர்ந்து தனக்கு முன்னால் நின்றவர்களைப் பார்த்தார்.

சிகப்பு சட்டை ஆசாமி ஒருவரிடம் ‘உன்னோட வியாதி இன்னொரு மாசத்துல சரியாப் போய்டும்’ என்று சொல்லி நெஞ்சில் கைவைத்து ஏதோ மந்திரத்தை உச்சரித்து வாயைக் காட்டச் சொல்லி விபூதியை ஊட்டினார்.

‘உன்னோட இடமாற்றம் இப்போதைக்கு இல்லை. கொஞ்சம் நாள் பொறுத்துக்கோ. அடுத்த வாரம் சிதம்பரத்துக்கு வா’ என்றார் இன்னொரு வெள்ளைச் சட்டையிடம்.

‘உன் பெண்டாட்டி உன்னிடம் வந்து சேந்துடுவா. ஒன்பது வெள்ளிக்கிழமை யானைக்குக் கரும்பு கொடுத்துவிட்டு வா’ என்று தாடியை நீவி விட்டுக்கொள்ள இன்னமும் எஞ்சியிருந்தவர்களுக்கும் ஒவ்வொரு தீர்வாகச் சொல்லவும் ரயில் விசில் ஊதவும் சரியாக இருந்தது.

எல்லோரும் கோஷ்டியாக தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி என்றும் எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி என்று போட்ட சத்தம் ரயில் ஊதலை விடவும் பலமாக இருந்தது. ’என்னடா இது ந்யூஸன்ஸ்’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன் நான்.

மெதுவாகப் பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் தலையைத் திருப்பி உதட்டைப் பிதுக்கினேன். அவரும் என் சங்கேதத்தைப் புரிந்து கொண்டவர் போல கட்டை விரலைத் திருப்பி நெற்றியில் இடவலமாக நீளக் கோடாகக் கிழித்துக் காட்டினார். நான் சட்டென்று நிமிர, எதிரில் இருந்த ஜட்ஜ் என்னைப் பார்த்து எதுக்குப்பா வீண் பொல்லாப்பு என்று சைகை காட்டியது போல இருந்தது.

’பூம்பூம் மாடு மாதிரி அவரு கிட்ட போயி அவரு சொல்றதுக்கெல்லாம் தலையை ஆட்டிக்கிட்டு? எத்தனை பெரியார் வந்தாலும் இவனுங்களைத் திருத்த முடியாது. இதுக்கெல்லாம் காரணம் இவனுங்களை மாதிரி சாமியார்கள்தான். இவங்களையெல்லாம் புடிச்சு உள்ள போடணும்’ என்று நானும்,

‘காஞ்சிபுரத்துல இப்படித்தான் சார். போன மாசம் நடந்த கூத்து ஒங்களுக்குத் தெரியுமா?ஊரை ஏமாத்தறாங்க. படிக்கிறது ராமாயணம்னாலும் இடிக்கிறது பெருமாள் கோயிலு. சாமியார்னாலும் ஒடம்புக்கு எத்தனை சொகுசு கேக்குது பாருங்க’  கிசுகிசுப்பான குரலில் ட்யூட்டரும் கருத்துக்களைப் பரிமாறிக்கொண்டோம்.

என் சிந்தனைக்கு ஆதரவாக இன்னொரு பகுத்தறிவுவாதியாவது உடன் இருக்கிறாரே என்று எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. ஜட்ஜ் எந்த ராஜா எந்தப் பட்டணத்துக்குப் போனால் நமக்கு என்ன? என்று விடாமல் பேப்பரைக் கரைத்து குடித்துக் கொண்டிருந்தவர் சற்று நேரத்தில் மேலேறிப் படுத்துக்கொண்டார்.

எதிரே சாமியாரைப் பார்த்தேன். கண்களை மூடி பின்பக்கமாகச் சாய்ந்திருந்தார். அதற்குள் உறங்கிவிட்டவரைப் போல முகத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி. அவருக்கென்ன கவலை தூக்கம் வராமல் இருக்க? என்று கொஞ்சம் சத்தமாக நான் சொல்லவும், ரயில் டிக்கெட் பரிசோதகர் வரவும் சரியாய் இருந்தது.

’டிக்கெட் ப்ளீஸ்’ என்று ஜட்ஜிடம் கேட்க அவர் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல் சீட்டை நீட்ட கிறுக்கிவிட்டுக் அவரிடம் நீட்டினார் டீடீஈ. உறங்கிக் கொண்டிருந்த சாமியாரிடம் டிக்கெட் கேட்க சிறிது தயங்கினார். சாமியார் டிக்கெட் டிக்கெட் வாங்கியிருப்பாரா? மாட்டாரா? ஒரு வேளை வித்தவுட்டோ என்றும் நினைத்தேன். இடுப்பில் இருந்த ஒரு துணிப்பையை அவிழ்த்து ’இந்தாங்க ஐயா’ என்று நீட்ட நீங்க எதுக்கு சாமி? என்று சிரித்தபடியே அதை வாங்கிக்கூடப் பார்க்காமல் அவரிடம் பணிந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கிக்கொள்ள அவருக்கு விபூதி பூசி விட்டார் சாமியார்.

ட்யூட்டரிடம் இப்போது டிக்கெட் கேட்டார். அவர் தன் தோல்பையைத் திறந்து உள்ளே பார்த்தார். சார் டிக்கெட்டைக் காணலியே என்று தேட ஆரம்பித்தார். வாங்கியிருந்தீங்கன்னா உள்ளாறதான் இருக்கும். பதட்டப் படாம பாருங்க என்றார் டீடீஈ.தன் பையை முழுதாகக் கொட்டித் தேட ஆரம்பித்தார் ட்யூட்டர்.

அவர்கள் உரையாடலையும், ட்யூட்டரின் பதட்டத்தையும் கவனித்தபடியே ‘தம்பி டிக்கெட்’ என்று கேட்கும் முன்னாலேயே ஜம்பமாக டிக்கெட்டை அந்த ஜட்ஜ் மாதிரி நீட்டவேண்டும் என்று நினைத்துப் பைக்குள் கைவிட்டால் தேள் கொட்டியது. டிக்கெட்டைக் காணோம். மறுபடியும் நிதானமாகத் துளவினால் நிஜமாகவே காணவில்லை.

’என் டிக்கட்டையும் காணவில்லை சார். நன்றாக நினைவிருக்கிறது சார்.அந்த டிக்கெட் நம்பர் கூட 3144 நன்றாக நினைவிருக்கிறது சார்’ என்று தந்தியடித்தேன்.

’நீங்க ரெண்டு பேரும் நிதானமாத் தேடிப்பாருங்க. கம்ப்பார்ட்மெண்ட்ல மிச்ச பேசெஞ்சர்சையும் செக் பண்ணிவிட்டு வர்றேன். டிக்கட் இல்லேன்னா ஃபைன் கட்டணும். 500 ரூபா ரெடி பண்ணி வையுங்க’  என்று கிளம்பினார்.

புஸ்தக மூட்டை, என் அண்டர்வேர் என்று ஒரு டிக்கெட்டைப் பாதுகாப்பாக வைக்கச் சிறிதும் பொருத்தமில்லாத இடங்களிலெல்லாம் தேடினேன். ஏண்டா இந்த முதல் வகுப்பில் ஏறினோம் என்று கூட யோசித்தேன்.

இருந்தால்தானே கிடைப்பதற்கு? அதெப்படி சொல்லி வைத்தது மாதிரி ரெண்டு பேருடைய டிக்கெட்டும் அபேஸாகி இருக்கும் என்று என்னவெல்லாமோ சந்தேகங்கள்.

டீடீஈ திரும்பியிருந்தார்.

டிக்கெட் கிடைச்சதா? என்று கேட்க உதட்டைப் பிதுக்கினோம். ரயில்வே போலீஸார் என்னைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்து, என் வேலை பறி போய், குடும்பமே நடுத்தெருவில் நிற்பது வரையிலான காட்சிகளை என் மனத் திரை ஓட்டி முடித்திருந்தது.

நிர்க்கதியாய் உணர்ந்த ஒரு நொடியில் சட்டென்று ஒரு மின்னல். ’உன் வார்த்தைதான் உனக்கு எமன்’ என்று அப்பா அடிக்கடி சொல்லும் உபதேசம் நினைவுக்கு வந்தது. ஒருவேளை அந்த சாமியாரைத் தரக்குறைவாகத் திட்டியது காரணமாக இருக்குமோ? என்று தோன்ற என் அகம்பாவம் எல்லாவற்றையும் விட்டுக் கடாசி, ‘ஸ்வாமி! நான் தெரியாம சிறுபிள்ளைத் தனமா உங்களை விமர்சனம் பண்ணிட்டேன். நீங்கதான் காப்பாத்தணும்’ என்று அவர் காலில் விழுந்தேன்.

அப்போதும் மெல்லிய புன்னகையோடு, ’அவசரப் படாதே. நான் சொல்றேன். உன் சட்டைப் பையில் தேடிப்பார். அது இருக்கும்’ என்று  அழுத்திச் சொல்ல, அவநம்பிக்கையோடு அந்த அரைமணி நேரத்தில் நூறாவது தடவையாக பைக்குள் கையை விட்டால் இத்தனை நேரம் உசிரை எடுத்த அதே டிக்கட் பத்திரமாக உட்கார்ந்திருந்தது.

ஓடிக்கொண்டிருந்த ரயில் செங்கல்பட்டில் நின்று கிளம்பியபோதும் நிறைய பக்தர்கள் கூட்டம். அதே போல தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி. எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி கோஷமிட்டவர்களில் புதிதாக இன்னொருவனும் இப்போது சேர்ந்திருந்தான்.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
நெய்வேலிக்குச் சாந்தலிங்க ஸ்வாமிகள் வந்திருப்பதாக அலுவலகத்தில் பேசிக்கொண்டார்கள். அவரை தரிசிக்கப் போவதற்குச் சிலர் முடிவு செய்திருந்தோம். கடலூரிலிருந்து முக்கால் மணி நேரத்தில் போய்விடலாம்.தரிசனம் முடிந்து இரவே வீடு திரும்பி விடலாம்.

அற்புதமான ஒரு சூழல். பெயரே தெரியாத விதவிதமான பூக்களின் மணம். ஊதுவத்தியின் மட்டிப்பால் மணம். கூடு திரும்பிய பறவைகளின் கூவல். வாசலில் பெரிய கோலமிடப்பட்டிருந்தது. ஒரு மூலையில் கோபூஜைக்காக சில பசுக்களும், கன்றுகளும் புல்லை மேய்ந்துகொண்டிருந்தன.

வாசலில் சிறிய வரிசை ஊர்ந்துகொண்டிருந்தது. ஓம்கார நாதம் மட்டும் இசைக்கப்பட்டபடி இருந்தது. நாங்களும் வரிசையில் நின்று நகர்ந்து, ஸ்வாமிகளின் முன்னே நின்றிருந்தோம். அமைதியும், நிறைவும் ஊறித் ததும்பும் முகம். வணங்கி நமஸ்கரித்தோம்.அதன் பின் அவரின் தியான மண்டபத்தில் அமர்ந்து தியானித்தபடி இருந்தோம்.

‘பல நூல்களைப் படிப்பதால் பகவத் ப்ரேமை உண்டாகி விடுமோ? பஞ்சாங்கத்தில் இவ்வளவு மழை பெய்யும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. பஞ்சாங்கத்தைக் கசக்கிப் பிழிந்தால் ஒரு துளி ஜலங் கூட வராது என்று  ராமக்ருஷ்ண பரமஹம்ஸர்........’ ஸ்வாமிகளின் குரல் காற்றில் கலந்து ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

வீரசக்தி என்ற மின் துறை தலைமைப் பொறியாளர் ஸ்வாமிகள் வந்திருக்கும் இடத்தைப் போய்ப் பார்த்து அலுவலக ரீதியாக முடிக்க வேண்டிய சில வேலைகளால் அங்கு வர நேரிட்டது. அவருக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது. அங்கு போவதிலும் அவருக்கு விருப்பமின்றி அலுவலக் கடமையை நிறைவேற்றும் ஒரே காரணத்துக்காக வந்து சேர்ந்தார்.

அவரின் கொள்கைகளுக்கு சிறிதும் ஒத்துவராத அந்தச் சூழல் வாய்விட்டு அந்த ஸ்வாமிகளை விமர்சிக்க வைத்தது.

”மனுஷனோட விஞ்ஞான அறிவு வளர்ந்தப் புறமும் அவனோட புத்திகெட்ட தனம் குறையறா மாதிரி இல்லை. காட்டுமிராண்டியா இருந்த அவன் இன்னிக்கி மின்சாரம், அணுசோதனை, தேவையான அத்தனை வசதிகளையும் விரல் நுனில கொண்டு வர்றதுக்கு விஞ்ஞானக் கண்டுபிடுப்புக்கள்லாம் வந்தப்புறமும் இந்த சாமியாருங்க பின்னால ஓடறத மட்டும் நிறுத்தல.

ஆனா இந்தச் சாமியாருங்களா ஒரு நாள் இல்லாட்டி ஒரு நாள் மண்ணக் கவ்வத்தான் போறாங்க. அதப் பாக்க நான் இருக்க மாட்டேன். என் வாரிசுங்களுக்கு அந்த பாக்கியம் கண்டிப்பாக் கிடைக்கும்” என்று விலாவாரியாகத் தன் பணியாளர்களிடம் உரக்கவே பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

அந்த அறையின் அமைதியில் இது நிச்சயம் ஸ்வாமிகளின் காதுகளில் அபஸ்வரமாகவே விழுந்திருக்கும். விழ வேண்டும் என்பதுதான் வீரசக்தியின் நோக்கமும்.

இந்த வாதங்களால் அங்கு பல்வேறு விதமான கஷ்டங்களுக்கு ஆறுதல் தேடி நம்பிக்கையுடன் வந்திருந்த பக்தர்களின் முகம் வாடியது. ஸ்வாமிகள் புன்னகைத்தபடி எல்லாருக்கும் ஆசிகளும், நம்பிக்கை ஊட்டக்கூடிய வார்த்தைகளும் அருளியபடி இருந்தார்.

திடீரென்று வீரசக்தி தரையில் உட்கார்ந்தார். வயிற்றைப் பிசைந்துகொண்டு துடித்தார். அடுத்த நொடி கடகடவென வாந்தியெடுக்க ஆரம்பித்தார். அந்த சூழலின் அருவெறுப்பைத் தாளாமல் பக்தர்கள் வெளியேறினார்கள். அவரின் பக்கத்தில் இருந்த அவரின் உதவியாளர்கள் விலகி ஓடினார்கள்.

இதைக கண்ட ஸ்வாமிகள் உடனே ஓடிவந்தார். அவர் தலையின் இருபுறத்தையும் ஆதுரத்தோடு அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டார். குடம்குடமாக வாந்தி எடுத்துச் சுருண்டு போனார் வீரசக்தி. அவருக்குக் குடிக்க வெந்நீர் கொண்டு வரச் சொல்லி, முகத்தை அலம்பித் துடைத்து விட்டு அவரை ஒரு சுவரில் சாய்வாக அமர வைத்து மின்விசிறியைச் சுழலச் செய்தார்.

பின்பு ஒரு வாளியை எடுத்து வந்து இரு கைகளாலும் அவர் எடுத்திருந்த வாந்தியைக் கைகளால் அள்ளி வழித்து வெளியே கொண்டு கொட்டினார்.அந்த இடத்தை துடைப்பத்தால் பெருக்கி, நீரால் கழுவி சுத்தம் செய்தார். இப்போது உதவிக்கு ஓடி வந்தவர்களையும் சிரித்தபடியே தவிர்த்தார். நான்கு ஊதுவத்திகளை ஏற்ற்ச் சொன்னார். அந்த இடம் பழைய படிக்குத் தூய்மையானது.

நடந்ததையெல்லாம் கண்ணீர் கசியப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வீரசக்தி கைகளைத் தலைக்கு மேல் உயர்த்திக் கும்பிட்டார்.  அதற்கு மேல் பேச அவருக்கு வார்த்தைகளின் துணை தேவையாய் இல்லை.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
காதம்பரி பேசி முடித்திருந்தார். இன்னும் தன் வாழ்க்கை அனுபவங்களைச் சொல்ல நிறைய இருப்பதாகவும், இன்னொரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால் பகிர்ந்துகொள்கிறேன் என்றும் சொன்னார். தன்னால் உட்காரமுடியவில்லை என்று ஒரு நண்பரின் உதவியோடு கிளம்பி விட்டார்.

காதம்பரி மதம் இனம் மொழி என்ற வட்டங்களைக் கடந்தவர். அவரின் உலகம் பரந்து விரிந்த வானம் போன்றது என்று சொன்ன சில பேர் இன்னும் அந்தச் சம்பவங்களை அசை போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவருடைய நண்பர்களில் வேறு சிலர் நல்ல புரூடா என்று விமர்சனம் செய்தார்கள்.

வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த வேப்பமரம் மெல்ல அசைந்தது.

(தொடரும்)

9. யுவ - தக்ஷிணாயனம்

தீக்ஷை கொடுப்பதில் மூன்று விதமுண்டு. 

1.ஸ்பர்ஸ தீக்ஷை. 2. நயன தீக்ஷை. 3.மானஸ தீக்ஷை.

சீடனைத் தொட்டு ஆசிர்வதித்து தீக்ஷை கொடுப்பது ஸ்பர்ஸ தீக்ஷை. 

வார்த்தை எதுவும் உதிர்க்காமல் ஞானம் ததும்பும் பார்வையால் தீக்ஷை கொடுப்பது நயன தீக்ஷை. 

எங்கோ இருந்துகொண்டு எல்லாம் நல்லதாக அமையவேண்டும் என மனதால் நினைத்து தீக்ஷை கொடுப்பது மானஸ தீக்ஷை.

இவற்றிற்கு கோழி, மீன், ஆமை ஆகியவை முட்டையிட்டு 

அடைகாப்பதை உவமையாகக் கூறலாம். 

கோழி தன்னுடைய முட்டைகளின்மீது அமர்ந்து அடைகாக்கும். இது குக்குட தீக்ஷை. (குக்குடம்-கோழி)

மீன் முட்டையிட்டுவிட்டு முட்டைகளை உற்று நோக்கியவாறு அங்கு 

மிங்கும் நீந்திக்கொண்டிருக்க குஞ்சுகள் முட்டை பொறிந்து வெளிவரும். இது மத்ஸ்ய தீக்ஷை.(மத்ஸ்யம்- மீன்)

ஆமை ஏதோ ஒரு கடற்கரையில் குழிதோண்டி முட்டையிட்டு 

விட்டுக் கடலில் இறங்கி ஆயிரக்கணக்கான மைல்களுக்கு அப்பால் 

தன்னுடைய இருப்பிடம் நோக்கி நீந்திச்செல்லும். அப்போது மனதால் தான் இட்ட முட்டைகளை நினைத்தபடியே இருக்க முட்டைகள் பொறிந்து குஞ்சு வெளிவரும். இது கமட தீக்ஷை.(கமடம்-ஆமை)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

உங்களுக்கு தெலுங்கு அட்சர சுத்தமாக வாசிக்கமுடிந்தால் மட்டுமே இந்த அத்யாயத்தை வாசிக்கமுடியும். தெலுங்கு வாசிக்கத் தெரியாதவர்கள் போனால் போய்த் தொலைகிறதென்று இந்த ஒன்பதாவது அத்யாத்தை விட்டுக் கடாசி விடுங்கள்.

மாலை நேரத்தின் வெயில் சரிவாக விழுந்துகொண்டிருக்கும்போது நெல்லூரில் நீங்கள் இந்தத் தெருவில் நுழைந்திருக்கக் கூடாது. ஒரே இரைச்சலும் தூசியும் தும்பட்டையும்.

எத்தனையோ தரம் சொல்லியும் கேட்காமல் தெருவில் மாடுகளைக் கட்டி பால் கறந்தபின் மாடுகளை அவிழ்த்துக்கொண்டு போகும் பால் வியாபாரிகள்- சாயங்காலம் சந்தைக்கான ஆயத்த வேலைகளில் இறங்கும் சந்தைக் கடைக்காரர்கள் இவர்களுக்கு நடுவில் சிக்கிக் கொள்வது ஒரு என்.டி.ராமராவின் வண்ணப் படத்தில் சிக்கிக் கொள்வதற்குச் சமமானது.

பரவாயில்லை. மூக்கை- தோளில் கிடக்கிறதே துண்டு- மூடிக்கொண்டு தெருவெல்லாம் கிடக்கும் எருமைச் சாணியை மிதிக்காதவாறு தாண்டி வந்து வலது புறம் திரும்பிவிட்டால் என் வீடு தெரியும்.

வாசலில் இருக்கும் அழைப்புமணியை அழுத்தினீர்களா? இல்லையென்றால் இதைப் படித்த பின் அழுத்தவேண்டாம். அது வேலை செய்யாது. ரெண்டு தரம் முஷ்டியை மடக்கி கதவில் தட்டினால் யாராவது திறக்க வருவார்கள். வெளியிலிருந்துதான் ஒரு கதவு. கதவு திறக்கப்பட்டு விட்டால் அது பத்து குடித்தனங்களுக்கான பரமபத வாசல்.

நிச்சயமாக நான்கைந்து குழந்தைகள் மூக்கை உறிஞ்சியபடி ஒன்றோடு ஒன்று மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருக்கலாம். பூட்டியிருக்கும் ஏதாவது ஒரு குடித்தனத்து வீட்டு விவகாரங்களை சத்தமாக சுதந்தரமாக வம்பளந்து கொண்டிருக்கும் இன்னொரு கும்பல். அதெல்லாம் இருக்கட்டும். காய வைத்திருக்கும் விறகுக் கட்டைகள்,  சாம்பார் பொடிக்கு அரைக்க முறத்தில் வைத்திருக்கும் சாமான்கள் சூழ கடைசியில் கிணற்றடி. அதற்கெதிரே வெந்நீர் போடுவதற்கான இருட்டறை போல ஒரு பாகம் தெரிகிறதல்லவா அதில்தான் சாமிநாத ஐயரின் ஜாகை. செல்லமாக சாமாண்ணா.ரொம்பவும் ஆசைப்பட வேண்டாம். நாம் இப்போது சாமாண்ணாவின் வீட்டுக்குள் நுழையப்போவதில்லை.

சாமாண்ணா சமையல்வேலை செய்யக்கூடிய ஒரு ஜெகஜ்ஜாலக் கில்லாடி. அவரிடம் கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தால் சில சமயம் நீங்கள் மறைந்துபோய் அவர் மட்டுமே இருக்கக் கூடிய காட்சிகளை உருவாக்கி விடுவார். மனிதர் சரியான போஜனப் ப்ரியர். வக்கணையாக அவர் விவரிக்கிற ஒவ்வொரு மெனுவையும் கேட்கும்போது ‘என்ன இப்படி நாக்கைத் தொங்கவிட்டுக்கொண்டு அலயறீங்களே?’ என்ற கேள்வியை யாராவது கேட்டுவிட்டால் சிரித்துக்கொண்டே- 

“நான் விதரணையா சாப்ட்டு ரொம்ப நாளாச்சுடா. ஒரு கை மோருஞ்சாதம்.அவ்ளவுதான். எப்பிடிச் சமைக்கணும்-சாப்டணும்னு பேசறதுல ஒரு அலாதி போதையிருக்குடா.அது ஒனக்குத் தெரியாது.  மனுஷன் ஒழைக்கிறதே அதுக்குத்தானே? ரசிச்சு ருசிச்சு சாப்ட்றதுல என்ன வெக்கம் வேண்டிக்கெடக்கு?” என்று எதிர்க்கேள்வி மூலமாக பதில் சொல்லி வாயை அடைத்து விடுவார்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

சாமாண்ணாவுக்குக் கல்யாணம் ஆகவில்லை. பண்ணிக்கொள்ள ஆசையில்லை. ஒரு தேசாந்திரி மாதிரி அலையக்கூடிய அவரிடம் எந்தப் பொண்ணும் சிக்கிக் கொள்ளாமல் போனதும் ஒருவிதத்தில் நல்லதுக்குத்தான் என்று அக்கம்பக்கத்தினர் அவர் இல்லாத போது பேசிக்கொள்வார்கள். ஆனால் சாமாண்ணா இந்தியா முழுதும் சுற்றி வருவதற்காகவே சம்பாதிக்க வேண்டியிருந்தது. கையில் காசு குறைவது போலத் தோன்றினால் நெல்லூரில் டேரா அடித்து மறுபடியும் கல்யாணம் கார்த்திகையென்று காண்ட்ராக்ட் எடுத்து சம்பாதித்துக்கொண்டு மறுபடியும் ஊர்சுற்றக் கிளம்பி விடுவார்.

அவர் கைக்கென்று தனி மணம் இருக்கத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் அவருக்கென்று இருக்கும் கிராக்கியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் அவர் விரும்பியதில்லை. ஆர்டர் கிடைத்தால் போதும். அவரிடம் வேலை செய்ய நான் நீயென்று போட்டிபோட்டுக்கொண்டு வந்துவிடுவான்கள். உட்கார்ந்த இடத்திலேயே வேண்டிய சாமான்களுக்கு ஆர்டர் கொடுத்து விட்டு, சமையல் பாத்திரங்களுக்கும் ஏற்பாடு பண்ணிவிட்டு ஜாரிணிக் கரண்டியோடு கிளம்பிவிடுவார். 

அடுப்பில் நெருப்பைக் குறை பருப்பு தீயறது பார்- தேங்காயை சரியா அரைச்சு விட்டியா- பாகுபதம் வந்தாச்சா?- அப்பளத்தை வெளுப்பாப் பொரிச்செடு--வடைக்கு மொழுக்குன்னு அரைக்காதே-கொஞ்சம் கரகரப்பா அரை-வடையைப் போட்டதுக்குப் பின்னாடி அந்த எண்ணையிலேயே கடைசியா மோர்மொளகாவப் பொரிச்சுடு- கூட்டுக்கு பருப்பு நன்னா வெந்திருக்கா பாரு-சாதத்தை நன்னா வேகவிட்டு வடிச்செடு-மணிக்கு ஒரு கைக்கு நாப்பது ஜாங்கிரின்னு ரெண்டு கையால எண்பது ஜாங்கிரி புழிவேன். கோழி பேண்டது கணக்கா நீ என்னடா தடவறாய்?  என்று சகட்டுமேனிக்குக் குரல் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். 

இலையில் பரிமாறும்போது கண்பார்வையிலேயே யாருக்கு என்ன வேண்டுமோ அதுக்கான உத்தரவு பறக்கும். பந்தில ரெண்டாவது வரிசை அந்தத் தாத்தாவுக்குத் தெளுவா ஒரு டம்ளர் ரசம் கொடு. அந்த மாமிக்கு டயாபட்டீஸோ என்னவோ ஏதுக்கு ஸ்வீட்டை வேஸ்ட் பண்றாய்? அங்க ஒரு புள்ளையாண்டன் விக்கறான் பாரு ஜலம் இருக்கா பாரு- ரசத்துக்கப்புறம் பாயசம் விடு சீக்கிரம் என்று அந்த உத்தரவுகளைக் கேட்க ரெண்டு காது போதாது.

எல்லாம் முடிஞ்சுதா. கட்டுசாதக்கூடைல மொளகாப்பொடி தடவின இட்லி. புளியஞ்சாதம், தயிருஞ்சாதம், பொறிச்ச வடாம், நார்த்தங்கா ஊறுகா, கூடவே கொஞ்சம் புளிக்காச்சலும் வெச்சுருக்கேன் மாமா. ரயிலுக்கு முன்னாடியே போறவா அம்பது பேருக்கு தனியா கைல கட்டிக்கொடுத்துட்டேன். எல்லாம் நெறைவா இருந்ததுன்னா நான் உத்தரவு வாங்கிக்கறேன் என்று வெற்றிலையும் பன்னீர்ப் புகையிலையும் மணக்க பவ்யமாகக் கேட்கும் போது ஒரு தாம்பாளத்துல வெத்தலை பாக்கோட அவர் கேட்டதை விட ஒரு ஆயிரம் ரூபாய் கூட வெச்சுக் கொடுங்கோன்னா என்று வீட்டுப் பெண்மணிகளின் நிறைந்த மனதுடனான வார்த்தை இறுதியாய் ஒலிக்கும்.  

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

சாமாண்ணாவின் இரவுகள் மிகவும் புதிரானதாய் இருக்கும் என்றும், அவரின் ஜாகையில் அவர் தங்கியிருக்கும் நாட்களில் விதவிதமான சப்தங்களும், குரல்களும் கேட்பதாய் இரவில் உறக்கம் வராத பெரியவர்கள் மறுநாள் பேசிக்கொள்வார்கள். எனக்கென்னவோ பொழுதுபோகாமல் அவர்கள் அப்படிப் புரளி கிளப்புவதாகத் தோன்றும். 

சாமாண்ணாவுக்குச்  சமையல் போலவே சங்கீதத்திலும் அலாதியான ஈடுபாடு. த்யாகராஜ பாகதவர், கிட்டப்பா, மஹாலிங்கம், சுந்தராம்பா பாட்டுக்கள்தான் அவரின் பரம இஷ்டம். ஒரு பழைய க்ராமஃபோன் உண்டு. ஏராளமான எல்.பி. இசைத்தட்டுக்கள் வைத்திருப்பார். அவர் க்ராமஃபோனில் சங்கீதம் கேட்பது அத்தனை மதுரமாயிருக்கும். அவர் கேட்பது வெளியில் யாருக்கும் கேட்காது அத்தனை பரம ரகஸ்யமாய் அத்தனை சௌக்யமாய் இருக்கும் அவர் ரசனை. கூடவே மெல்லிசான ஒரு குரலில் ஸ்ருதி விலகாது அவர் குரலும் இழைந்துகொண்டிருக்கும். அப்படி சாவி கொடுக்காமல் குரல் இழுத்தபடியே அவரும் உறங்கியிருக்க இரவுகள் விழித்திருக்கும் அற்புதமாய்.

ஒருநாள் அவருடன் தூக்கம் வராமல் நானும் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஏதோ ஒரு பழைய கடிகாரத்தை பழுது பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். மங்கலான வெளிச்சம். என்னடாம்பி! தூக்கம் வல்லியோ என்றார். தலையாட்டினேன். ஒனக்கு பேய் பிசாசுகள் மேலே நம்பிக்கையுண்டோ? என்றவாறு என்னை நிமிர்ந்து பார்க்க எனக்குக் கொஞ்சம் பயமாயிருந்தது. 

என்ன பதில் சொல்லவென்று தோன்றாமல் விழிக்க, ”அதுகள் எதையாவது பாத்துருக்கையா” என்றார் தொடர்ந்து.பேச்சு போகும் திசை பிடிக்காமல் மெல்ல எழுந்து தண்ணீர்ப் பானையிடம் போய் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வெளியே நழுவப் பார்த்தேன். ஒரே எவ்வலில் என்னை எட்டிப் பிடித்தார். ஒக்காருடா நழுவப் பாக்கறியே எம்ட்டனாட்டமா என்று பிடித்திழுத்து உட்காரவைத்தார். 

அது க்ருஷ்ண பட்சத்து இரவு. அதாவது தேய்பிறை. மைபோல அப்பியிருந்தது இருள். வெளியில் கொட்டிக்கொண்டிருக்கிற பனியின் ஊடே எந்த வெளிச்சமும் தராமல் ஒரு பத்து வாட் விளக்கொன்று மினுங்கிக் கொண்டிருந்தது. யாரோ கிணற்றில் தண்ணீர் சேந்திவிட்டுப் போன ஜகடை சப்தம் தேய்ந்திருந்தது. நான்கு குடித்தனம் தாண்டி அந்தப் புடவை வியாபாரியும் கீச்சிடும் சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டுவந்து நிறுத்திவைத்ததும் கேட்டது.

நிமிர்ந்து சாமாண்ணாவைப் பார்க்க அவர் அங்கு இல்லாததை அப்போதுதான் கவனித்தேன். பக்கத்து அறையில் ஏதோ மெலிதான பேச்சுக்குரல் கேட்டது. மெல்ல எட்டிப் பார்த்தேன். ஐயோ! ஏழடி உயரத்துக்கு ஒரு பருத்த உடல்வாகு கொண்ட பெண் வெற்றிலைக்காவி படிந்த பற்களுடன் என்னைப் பார்த்து சிரிப்பது கண்டு சப்த நாடியும் அடங்கிப்போய் கத்திவிடக் கூடாது என்று வாயைக் கையால் பொத்திக்கொண்டேன். எதிரே உட்கார்ந்து தலையில் அடித்துக்கொண்டு சாமாண்ணா மெலிதாக அழுதுகொண்டிருந்தார். அந்தப் பெண் என்னைப் பார்த்துச் சிரித்த சிரிப்பை என்னால் மறக்க முடியாது. அது முதுகுத் தண்டை சில்லிட வைக்கும் விகாரமான சிரிப்பு. இல்லை இளிப்பு.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

போன வாரம் நான் வேறேதோ கல்யாணத்துக்காக விஜயவாடா வரைக்கும் போய்த் திரும்பியிருந்தேன். சாமாண்ணா வீட்டின் கதவை எதேச்சையாகப் பார்த்தபோது பூட்டியிருந்தது. ஊரில் இல்லை.ஹரித்வார் போயிருக்கிறார். வீட்டுச் சாவியை நான் ஊரிலிருந்து வந்த பின் என்னிடம் கொடுக்கச் சொல்லியிருந்ததாக பக்கத்து வீட்டு பீமாராவ் வந்து கொடுத்தார். சாவி ஜில்லென்றிருந்தது. 

வெளியில் இருந்த வேலைகளையெல்லாம் முடித்துவிட்டு ட்ரங்க் ரோட் கோமள விலாஸில் சாப்பிட்டு விட்டு எதிரில் பீடா போட்டுக்கொண்டு வீடு திரும்பியிருந்தேன். அப்படி என்னதான் நடக்கிறது சாமாண்ணாவின் இரவுகளில்? சாவிதான் கையில் இருக்கிறதே! தைர்யமாய்த் தங்கித்தான் பார்த்துவிடுவோமே என்று முடிவு செய்து என்னிடம் இருந்த சைகால் மன்னாடே இசைத்தட்டுக்களை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு செம்பில் தண்ணீரும் எடுத்துக் கொண்டு சாமாண்ணாவின் வீட்டுக் கதவைத் திறந்தேன்.

க்ராமஃபோனில் மன்னாடே மெலிதாய்ப் பாடிக்கொண்டிருக்க குப்புறப் படுத்த படி விட்டுப்போன ஒரு நாவலை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். கோமளவிலாஸின் ரசம் ப்ரமாதம். சாமாண்ணா இருந்தால் அவரிடம் இதைப் பற்றிப் பேசலாம். ரசத்துக்குத் தூக்கலா கொத்தமல்லிய அரைச்சு விட்ருக்காண்டா!இதென்ன ப்ரமாதம்! நாளைக்கி நான் வெச்சுக்காட்றேம் பாரு. அப்றம் சொல்லு ஒன்னோட கோமளவிலாஸத்து புராணத்தை! என்று விறைப்பாய் ஒரு பதில் வரும்.

நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது பின்னறைக் கதவை யாரோ சுரண்டுவது போல ஒரு மெல்லிதான கீறல் சப்தம். உற்றுக் கவனித்தேன். முதலில் எலியாய் இருக்கலாம் என்று அலட்சியப் படுத்திவிட்டு மேற்கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

காது கேக்கலியா கூப்பிட்றது? என்று கட்டையான பெண்குரலில் உலுக்கினாற் போல எழுந்தேன். தலை இடிக்காமல் வளைந்து குனிந்தபடி அதே ஏழடிப் பெண்மணி. ரத்தச் சிவப்பில் புடவைக்குப் பொருத்தமாய் உக்ரமான பார்வையும், விகாரமான இளிப்புடனும். சாப்பிட என்ன இருக்கு? என்றாள். என் நாக்கு புரளவில்லை. சாமாண்ணா ஊரில் இல்லை என்ற தகவல் அவளுக்குத் தெரியாதோ? சொல்லிவிடலாம் என நினைத்து வாயைத் திறக்க நான் கண்ட காட்சி என்னை உறைய வைத்தது.

அவளுக்குப் பின்னால் சிரித்தபடி கையில் வெற்றிலையில் சுண்ணாம்பு தடவியபடிக்கு சாமாண்ணா நின்று கொண்டிருந்தார்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

எனக்கு இரண்டு நாட்களாகவே நல்ல காய்ச்சல். ஒரே உளறலோடு நினைவே இல்லாமல் அனத்திக்கொண்டிருந்ததாக பீமாராவ் சொல்லித் தான் தெரிந்தது. வாயெல்லாம் வறண்டு போயிருந்தது. நாக்கெல்லாம் பித்தக் கசப்பு. கண் எரிச்சல் ஒரு புறம். உடலெல்லாம் முறுக்கிப் போட்டது போல அப்படி ஒரு வலி. 

ஜன்னல் வழியாக இரவு வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மாமியிடம் சொல்லி அரிசிக் குருணையில் கஞ்சி போட்டுக்கொண்டு வந்து குடிக்கும்படி வற்புறுத்தினார் பீமாராவ். ருசி தெரியவுமில்லை. பிடிக்கவுமில்லை. ஆனால் அந்தச் சூடான கஞ்சி தொண்டையில் இறங்குவது பிடித்திருந்தது.

வாசலில் ஒரே இரைச்சலாயிருந்தது தலையை வலித்தது. யாரோ வண்டிக்காரனிடம் சொன்ன வாடகையை விடக் கூடுதலாய் கேட்கிறானென்று கூப்பாடு. புடவை வியாபாரியின் குரல்தான் உரத்துக்கேட்டது.

 மெல்லச் சாய்ந்து கட்டிலில் உட்கார்ந்தபடி இருக்கையில், என்னுடைய வீட்டைக் கடந்து யாரோ செல்வது போலத் தெரிந்தது. திடீரென என்னைக் கண்டதும் திரும்பி உள்ளே வந்தால் அது சாமாண்ணா.

என்னாச்சு மாதவா? ஜொரமா? இப்படிக் கொதிக்கறதே? என்று நெற்றியில் கைவைத்துப் பார்த்தவர், ”கொஞ்சம் இரு. நெத்திலயும், மார்லயும் சுக்குப்பத்துப் போட்டா சரியாப் போய்டும். அரைச்சு எடுத்துண்டு வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்.

அவருக்குப் பின்னால் யாரோ கூடவே செல்வது போலவும், சடாலென்று திரும்பி என்னைப் பார்ப்பது போலவும் உணர்ந்தேன்.

சற்றைக்கெல்லாம் அலறி அடித்துக்கொண்டு பீமாராவ் ஓடிவந்தார்.

”மாதவா! சாமாண்ணா ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி ஹரித்வார்ல காலமாயிட்டாராம். பாடிய வாங்கிக்கிறீங்களா? இங்கேயே தகனம் பண்ணிடலாமா?ன்னு கேட்டு தந்தி வந்திருக்குப்பா!”

தக்ஷிணாயனத்தைக் காணவில்லை.

என்னோட பாட்டி அடிக்கடி சொல்லும் வாக்யம்.

“ஏற்கெனவே மாமியார் பேய்க்கோலம். அதிலயும் கொஞ்சம் அக்கிலி பிக்கிலி.”

ஏற்கெனவே ரொம்பத் தயங்கி தயங்கி உள்ளே நுழையக்கூடிய ப்ளாக் இது. அதுலயும் முக்கி முக்கி எழுதின ஒரு அத்யாயம் யார் கண்ணுலயும் மூணு நாளா படவேயில்லை. (டேஷ்போர்டில் வெளியாகவில்லை).

அதுக்கு சிகரமா நேத்தி ராத்திரி உள்ளதும் போச்சு லொள்ளக் கண்ணாங்கற மாதிரி வாசனும், ஹரணியும் எழுதின பின்னூட்டத்தோட ஒட்டுமொத்தமா அந்த 8வது அத்யாயம் (பவ) க்ளோஸ்.(ப்ளாக்கரின் சதி?)

திருப்பியும் வேதாளம் தன் முயற்சியைக் கைவிடாமல் உங்களையும் விடாமல் மறுபடியும் பதிப்பிக்கிறது தக்ஷிணாயத்தின் அந்த தொலைந்துபோன அத்யாயத்தை.

இந்த புலம்பலுக்குக் கீழே சமர்த்தாக உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்த 8வது அத்யாயத்தை வாசிக்கத் தவறியவர்கள் வாசிக்கலாம்.அல்லது தப்பித்தோம் பிழைத்தோமென்று ஓடலாம். 

நீதி: பட்ட காலிலேயே படும்.

இன்னிலேருந்து தக்ஷிணாயனம் பொறக்கறது. நானும் மனசுல ஒரு ப்ரதிக்ஞை எடுத்துண்டிருக்கேன். உத்தராயணம் வர்றதுக்குள்ள -அதாவது அடுத்த ஆறு மாசத்துக்குள்ள-இந்த நாவலை முடிச்சுடணும்னு.

8. பவ - தக்ஷிணாயனம்.

கைடர்யம், பூதி, எள் இவற்றைக் கொண்டு தயாரித்த தைலம் பைத்தியத்தைப் போக்கும். இதை மூக்கின் வழியாகச் செலுத்த வேண்டும்.

ஞாயல், நக்தமாலை மரங்களின் இலை, துளிர், பட்டைகளைக் கொண்டு தயாரித்தது குஷ்டத்தைப் போக்கும்.

ஞாயல், மஞ்சிஷ்டை, தகரம், லாஷா, மதுகம், மஞ்சள், தேன் இவற்றினால் தயாரிக்கப்பட்டது கயிற்றால் இறுக்கிக் கட்டியதாலோ, நீரில் அமிழ்த்தியதாலோ, விஷத்தாலோ, அடித்ததாலோ, உயரத்திலிருந்து கீழே விழுந்ததாலோ நினைவிழந்தவர்களுக்கு நினைவை வரவழைக்கும்.

- அர்த்தசாஸ்த்ரம் - பாகம் 14 - அத்யாயம் 4.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

சிவசைலம் கையால் ஒரு தரம் மருந்து சாப்பிட்டவன் அதற்குப் பின்னால் மருந்து சாப்பிடத் தேவையே இருக்காது. அவரை மிகவும் நேசிப்பவர்களும், வெறுப்பவர்களும் ஒரே குரலில் சொல்லும் கருத்து இது. ஒரு தரம் என்பது ஒரு தரம்தான். அவரிடம் போவதற்கு நேரம் காலம் அமைய வேண்டும் என்று எல்லோரும் சொல்லிக்கொள்வதுண்டு.

எல்லோரையும் போல அல்லோபதி மருத்துவராகவே தன் வாழ்க்கையைத் துவங்கினாலும் வெகு சீக்கிரமே தான் கற்றது அத்தனையும் பயனில்லாத சுமை எனவும், இந்தியர்கள் எந்தத் துறையிலும் சொல்லிவிடாததை வேறு யாரும் சொல்லிவிடவில்லை எனவும், கல்வி என்பது சுவர்களுக்கு வெளியே பரவிக்கிடப்பதைத் தான் தாமதமாகப் புரிந்துகொள்ள நேர்ந்ததாகவும் தனக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் சொல்வார் சிவசைலம்.

ஒரு நாள் ஒரு கண்ணாடிவிரியன் கடித்த இரண்டாவது நிமிடம் ஒரு ரேக்ளா வண்டியில் கிடத்தப்பட்ட ஆறுமுகம் சாகக் கிடக்கையில் சிவசைலத்தின் முன் கொண்டுவரப்பட, அவன் கைவிரல் நகத்தைப் பார்த்த சிவசைலம் முணுமுணுத்தபடியே ஒரு மூலிகையின் சாற்றை ஆறுமுகத்தின் காதுக்குள் செலுத்த அவனைக் கடித்த கண்ணாடிவிரியன் கதறியபடி வந்து செலுத்திய விஷத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது.

அவர் கொடுத்த மூலிகையின் உபரி உத்வேகத்தால் குணமடைந்த ஆறுமுகம், தன் நிழல் விரட்ட விரட்ட தான் கொண்டுவரப் பட்ட ரேக்ளா வண்டியை விடவும் மிக வேகமாக ஓடியே வீடு வந்து தனக்கு உண்டான அபூர்வமான பசியை விரட்டி சாப்பிட்டுமுடித்துக் கைகழுவும் போது, ஆறுமுகத்தோடு போட்டிபோட்டு அத்தனை வேகவேகமாய் ஓட்டப்பட்ட மாடுகள் காலிலும் வாயிலும் ரத்தம் கசியக் கசிய அப்போதுதான் வீட்டை அடைந்தன.

மாதம் ஒருமுறை பௌர்ணமியன்று நாட்டாண்மை தீர்ப்பளிக்கும் நாட்களில், குறித்த நேரத்துக்கு முன்னமே கூட்டத்துக்கு வந்து சேரும் ஊர்ப்பெரியவர்கள் சிவசைலத்தைப் பற்றிப் பேச நேர்கையில் ஆறுமுகத்தின் ரத்தம் கசிந்த மாடுகளின் கதையைப் பேசாது விட்டதாக தனக்கு நினைவில்லை என்று குணசேகரன் தன் நண்பனிடம் சொன்னான். ஒரு முறை ஏதோ நினைவின்றி அந்தக் கதை பேசப்படாது போக முழுநிலவு உதிக்காது போனது.

அன்றைய இரவு இருள் நிறைந்த அமாவாசையாகப் போனது கிருத யுகத்தில் நான்கு முறைகளும், திரேதா யுகத்தில் மூன்று தடவைகளும், துவாபர யுகத்தில் இருமுறைகளும், கலியுகத்தில் ஒரே முறையும் நிகழ்ந்த அதிசய சம்பவம் என்றும் அவன் சொன்னான்.

சிவசைலத்தின் அணுகுமுறை அவரை ஒரு மருத்துவராய் எல்லோர் கண்ணுக்கும் காட்டாது. அவரே ஒரு நோயாளி போலக் காட்சியளிப்பார். என்னென்ன வியாதிகளோடு அவரைப் பார்க்க வந்திருப்பவர்கள் இருக்கிறார்களோ அவர்களைப் போல அவரும் உருக் கொண்டுவிடுவார். அதனால் சிவசைலம் ஒரு சுவரில் ஆணி அடித்து மாட்டப்படாத நிலைக்கண்ணாடி என்று மேலே நான்காவது பத்தியில் சொல்லப்பட்ட அதே ஊர்ப்பெரியவர்கள் சொல்வார்கள்.

மனநிலை சரியில்லாத சிலர் அவரிடம் வந்து அமர்ந்து சிகிச்சை பெறுவது ஒரு நாடகக் காட்சி போல இருக்கும். எதிரில் வந்தமரும் நோயாளியிடம் அவர் எதுவும் கேட்காமல் உற்றுப் பார்த்தபடியே இருப்பார். அவர்கள் இந்த நிலையை அடையக் காரணம் சுற்றியிருப்பவர்களின் அளவுக்கதிகமான சம்பாஷணைகளே என்றும், மெதுவாய் அவர்களுக்குள் நிரம்பியிருக்கும் அத்தனை சொற்களும் வடியும் வரை காத்திருப்பதுதான் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் சிகிச்சையின் முதல்படி என்றும், அவர்களுக்குள் மறுபடி நிரப்பப் படவேண்டியது அழகான நிசப்தம் மட்டுமே என்பதை நோயாளியின் உற்றார்கள் உணர்வது சிகிச்சையின் இரண்டாவது படியெனவும் சிவசைலம் சொல்வதுண்டு.

இப்படி சொற்கள் எல்லாம் வடிந்தபின் நோயாளியைப் படுக்கச் சொல்லி ஒரு மூலிகைத் தைலத்தை உடல் முழுதும்பூசி  கால்கள் இரண்டையும் மெதுவாக அமுக்கி விடுவார். அப்போது நோயாளியின் உடல் நிவாரணத்தின் கதிர்களால் மின்னுவதை ஆஸ்ப்ரின், மெட்டாசின், டோலோபார், ஃப்ரூபென் என்று -தன் நாய்க்குட்டிகளுக்கு இடப்பட்ட செல்லப்பெயர்களை உச்சரிக்கும் ஸ்வபாவத்துடன்- தீவிரமாக விழுங்கியபடி இருக்கும் மிகச் சாதாரண அடித்தட்டு வியாதியஸ்தர்கள் கூடக் கண்டு வியக்கமுடியும்.  

அதன் பின் நோயாளி பேச ஆரம்பிப்பார். நோயாளி தன் கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் நடுவே தட்டாமாலை சுற்றத் துவங்கியபின் சிவசைலம் சின்னச் சின்ன கேள்விகளைப் போட்டு பெரிய பெரிய திமிங்கிலங்களைக் கரை சேர்ப்பார். 

நோயாளியின் மனதில் ஏதோ ஒரு நாள் மாலையில் வீசிய காற்றில் மிதந்துவந்த மிக நுண்ணிய அவமானத்தின் துகள்களோ அல்லது தோல்வியின் கறையோ யாரும் கவனியாது  படிந்திருக்கஅதற்கு மேல் அதற்கும் மேல் என்று கொட்டிய சொற்கள் ஒரு பெரும் புற்றாய் வளர்ந்து போனதையும், மெதுமெதுவே புற்றைக் கரைத்து மனதின் அடிமட்டத்தில் ஒளிந்து கிடந்த ம்ருதுவான அந்தத் துகள்களை வெளியில் எடுப்பதும், கறைகளை நீக்குவதும்தான் தன் சிகிச்சை எனவும் சொல்வார். 

இதைத் தாண்டி வேறெந்த மருந்தும் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்றும் ஆணித்தரமாக சிவசைலம் சொல்வது லக்ஷக் கணக்கில் பணத்தைச் செலவு செய்து தாளில் செய்த பட்டத்தை வாங்கியபின் ராப்பகலாய் பெரும் வசூல் வேட்டையில் மும்முரமாய் இருக்கும் எந்த நவீன மருத்துவருக்கும் புரிந்ததில்லை. 

சிகிச்சைக்குப் பின் இலைகளின் ஓசையும், ஓடும் நீரின் ஓசையும் மட்டுமே  நன்கு கேட்கும் ஏதாவது ஒரு தபோவனத்துக்கோ சோலைக்கோ மலைப்ரதேசத்துக்கோ கூட்டிச்சென்று ஒருவாரம் தங்கி அவருக்கு விருப்பமானவற்றைப் பேசி கலகலப்பூட்டித் திரும்பினால் எல்லாம் அதனதன் இடத்துக்குத் திரும்பும் என ஆலோசனை சொல்வார். 

அவர் பெயரை மனோதத்துவத் துறை, முடநோக்கியல் துறை, அறுவை சிகிச்சைத் துறை, ஹ்ருதயவியல் துறை, சிறுநீரகத் துறை, மகப்பேறுத் துறை போன்ற ப்ரபலமான எந்தத் துறையின் கீழ் கொண்டுவருவது என்று ஒருமுறை ஜஸ்ட் டயல், யெல்லோ பேஜஸ் போன்ற நிறுவனங்களின் தகவல் தொகுப்பாளினிகள் விசாரித்தபோது, நகரில் உள்ள பூங்காக்களின் பட்டியலோடு தன் மருத்துவ நிலையத்தின் பெயரை இணைக்குமாறும், உண்மையில் பூக்களும் காற்றும் தரும் இளைப்பாறல் தன் மருத்துவசாலைக்குள் நிரம்பியபடி இருப்பதால் இந்த முடிவுக்கு வந்ததாகவும் சொல்ல, மிக வித்யாசமாக நகரின் 68 பூங்காக்களுடன் சிவசைலத்தின் மருத்துவ நிலையத்தின் பெயரும் இணைக்கப்பட்டு மொத்தம் 69 பூங்காக்கள் என்பதாய் முடிந்தது அந்த வருட தகவல் தொகுப்பு. 

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் சமயங்களில் பெரிய பெரிய குடும்பங்களோடு வரும் மக்கள் தங்கள் குழந்தைகள் சறுக்கி விளையாடவும், ஆடி மகிழ ஊஞ்சல் மற்றும் சீசாப் பலகைகள் இருக்கும் என்று தேடி சிவசைலத்தின் மருத்துவ சாலைக்கு வந்ததாகவும் ஆனால் எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக ஒரு ஓலைக் குடிசையுடன் தென்படும் இவ்விடம் ஒரு துறவியின் மடாலயம் போல இருப்பது ஆச்சர்யம் அளிப்பதாகவும் குறிப்பிட்டு தாங்கள் இளைப்பாறிய பின் உண்ண எடுத்து வந்த வந்த பெரிய பெரிய பாத்திரங்களில் மறைந்திருக்கும் சித்ரான்னங்களைத் தூக்கமுடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு மற்றுமொரு பூங்காவில் பயத்துடனும், தயக்கத்துடனும் நுழைவதும் நடப்பதுண்டு. 

சிவசைலத்துடன் ஒரு நாள் தங்கும் அனுபவம் எல்லோருக்கும் வாய்க்காது. குணசேகரனுக்கு அது வாய்த்தது. குணசேகரன் ஒரு பேட்டியாளர். அநேகமாக தமிழகத்தின் எல்லாப் ப்ரமுகர்களையும் பேட்டி கண்டுவிட்ட சாதனையாளர். இதுவரை வலையில் விழாத நபர் இந்த சிவசைலம்தான். பலமுறை முயற்சி செய்த போதும் தான் பேசும் நிலையில் இல்லை. இப்போதெல்லாம் வாயைத் திறந்தால் தனக்கு போதேந்திர சத்குருவின் பாடல்களோ, கபீர்தாஸரின் பஜன்களோதான் வருவதாகவும் சொன்னார் சிவசைலம்.

தான் பேட்டியெடுத்த இசை மேதைகள் பலரும் பேட்டியின் போது பேசவே செய்தார்கள் எனவும், சிவசைலத்தின் வாயிலிருந்து பாடல்கள் வெளிப்படுவது நிற்கும் போது தனக்குத் தெரிவித்தால், தான் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் சிவசைலத்தின் முன்னே வந்து சேர்ந்து விடுவதாயும் குணசேகரன் தெரிவித்தார்.

சிவசைலமும் பாடல்கள் நின்றுபோன தகவலை ஒரு பகலில் குணசேகரனிடம் கொண்டு சேர்த்து விடும்படிக் கேட்டுக்கொள்ள, அவரின் உதவியாளர் மூலம் நாளந்தாப் பல்கலைக் கழகத்தின் தலைமை குருவுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்த குணசேகரனிடம் தகவல் சென்றடைய எதிர்வரும் ப்ரதோஷ காலத்தில் அவரைச் சந்திப்பதான பதிலுடன் பேட்டிக்கான அஸ்திவாரம் அமைந்தது.

அந்தப் பேட்டியை அப்படியே தந்துவிடுகிறேன். படித்துப் பாருங்கள்.

கு.சே: நீங்கள் பிறந்தது எந்த ஊர்? உங்களின் ஆளுமையில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் மண் எது?

சி.சை:  கல்லிடைக்குறிச்சி. திருநெல்வேலி.

கு.சே: நீங்கள் கொஞ்சம் விரிவாக பதில் சொன்னால் பேட்டி விறுவிறுப்பாக இருக்கும்.

சி.சை: உங்கள் கேள்வியிடம்தான் இருக்கிறது பதில்களை வரவழைக்கும் சாமர்த்தியம்.இன்னுமொரு விஷயம். என் தொழில் சார்ந்த கேள்விகளை நான் விரும்புவதில்லை. அவை என் தவம். பொதுவான கேள்விகளை நான் விரும்புகிறேன்.

கு.சே: நீங்கள் ஒரு மனோதத்துவ மருத்துவரா? தத்துவ அறிஞரா?

சி.சை: நான் துறவும் தத்துவமும் விரும்பும் மருத்துவர். உண்மையில் எல்லோரிடமும் வியாதியும் நலமும் இணைந்தேதான் இருக்கின்றன. ஆனால் அதை நாம் உணர்வதுமில்லை. ஒப்புக்கொள்வதுமில்லை.

கு.சே: உங்களின் வாழ்க்கையில் மறக்கமுடியாத சம்பவம் ஏதுமுண்டா?

சி.சை: என்னடா எடுத்த எடுப்பிலேயே இந்தக் கேள்வி வந்திருக்கவேண்டுமே என எதிர்பார்த்தேன். மறக்கமுடியாத சம்பவங்கள் எதுவும் கிடையாது. எனக்கு மறதி அதிகம். தவிர நான் சம்பவங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள முயல்வதில்லை.

கு.சே: சரி. உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த இரு விஷயங்களோடு ஒரு தீவில் ஒரு வருடம் இருக்கவேண்டும் என்று சொன்னால் எதை எடுத்துச் செல்ல விரும்புவீர்கள்?

சி.சை: மஹாபாரதம், திருக்குறள்.

கு.சே: உங்களுக்குப் பிடித்த நடிகர், நடிகை?

சி.சை: நான் அதிகம் சினிமா பார்ப்பதில்லை.ஆனாலும் கல்லாப்பெட்டி சிங்காரம், முனுசாமி மற்றும் நீலுவை சில சந்தர்ப்பங்களில் ரசித்திருக்கிறேன்.

கு.சே: பிடித்த இசை?

சி.சை: பாலசந்தரின் வீணை, எங்கள் கிராமத்தில் என் சிறு வயதில் அபாரமாக நாதஸ்வரம் வாசித்த பொன்னையா பிள்ளை, யாருக்கும் தெரியாத வயலின் மேதை ஷண்முகசுந்தரம் ஆகியோரைப் பிடிக்கும்.

கு.சே: உங்களுக்கு சிறு வயதில் தற்கொலை செய்து கொள்வதற்கான ஒரு முயற்சி அமைந்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அது பற்றி?

சி.சை: அது பற்றிக் கூற எதுவுமில்லை. தவிரவும் பிறரின் அறைக்குள் எட்டிப் பார்க்கும் சபலத்தை உங்களைப் போன்றவர்கள் கைவிடவேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

கு.சே: விரும்பி சாப்பிடும் பானம்?

சி.சை: பதனீர், இளநீர். ஆனால் இப்போது எதுவும் குடிப்பதற்கான சுவையோடு இல்லை.

கு.சே: சாப்பிட ஆசைப்படுபவை:

சி.சை: நுங்கு, வேகவைத்த பனம்பழம், தேனில் ஊறிய பலாப்பழம்.

கு.சே: உங்களால் மிகவும் விரும்பி செலவிடப்படும் பொழுதுகள் எவை?

சி.சை: நோயாளிகளின் மனது திறந்து கொள்ளும் தருணங்கள், ஓடும் நீரில் இரு கால்களும் நனைய உட்கார்ந்திருப்பது, யானையை வேடிக்கை பார்ப்பது மற்றும் ரயில் பயணம்.

கு.சே: மழையில் நனைவது பிடிக்குமா?

சி.சை: நல்ல கேள்வி. பிடிக்கும். சில போது குடையோடு செல்வதும் பிடிக்கும்.

கு.சே: ஒரு நாளில் எந்த நேரம் மிகப் பிடிக்கும்? பிடிக்காது?

சி.சை: பிடித்தது சூர்யோதயத்துக்கு முந்தைய இரு மணி நேரம்.மிகவும் துயரமானது சூர்யாஸ்தமனமும் இருளும் சேரும் அந்த ஒரு மணி நேரம். அந்த நேரம் தனிமையில் இருப்பதும் பிடிக்காது.

கு.சே: செல்லப் பிராணிகள் வளர்ப்பது பிடிக்குமா?

சி.சை: நாய்கள் வளர்ப்பது பிடிக்கும். நம்மிடம் மிக அற்புதமாகப் பேசத் தெரிந்தவை நாய்கள்தான். நாய்கள் கொஞ்சுவதையும், அவை புகார் அளிப்பதையும் பார்த்திராதவன் துர்பாக்யசாலி.

கு.சே: கடலில் கால் நனைப்பது பிடிக்குமா?

சி.சை: பிடிக்காது. காலை அரிக்கும். ஆனால் நண்டுகள் ஓடி ஒளிந்துகொள்வதைப் பார்க்கப் பிடிக்கும். அதிக நேரம் கடற்கரையில் இருப்பதையும் நான் விரும்புவதில்லை. உப்புக்காற்றில் கண்ணாடிகள் மாசடைந்து விடுகின்றன.

கு.சே: அதிகமாக பொதுமேடைகளில் பார்க்க முடிவதில்லையே?

சி.சை: ஒலிபெருக்கியின் முன்னால் நிற்பதைப் போல பயங்கரமான காட்சி வேறெதுவும் இல்லை. தவிர பேசுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை நான் நம்புகிறேன்.

கு.சே: உங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை உண்டா?

சி.சை: உண்டு. நம்பிக்கைதான் வாழ்வை சுவாரஸ்யமாக்குகிறது. தத்துவம், கவிதை, இசை, ஓவியம், சிற்பம், நாடகம் போன்ற எல்லாக் கலைகளும் நம்பிக்கையின் கைகளைப் பிடித்தபடிதான் நடக்கிறது. இருளை விட ஒளி என்னை ஈர்க்கிறது.

கு.சே: இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமுடியுமா?

சி.சை: இல்லை. இயலாது. இது அவரவர் தனிப்பட்ட உள் அனுபவம். எனக்கு ஒரு அகலில் அசையும் சுடர் போதும். சிலருக்கு திருவண்ணாமலையின் தீபஜோதி வேண்டும்.

பேட்டி நடந்துகொண்டிருந்தபோதே வாசலில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்த ஒரு நோயாளியுடன் சிவசைலத்தின் மருத்துவ சாலையை அடைந்தார்கள் சிலர். குணசேகரனிடம் எதுவும் சொல்லாமலே மிக வேகமாக சிவசைலம் விரைந்தபோது அந்த நோயாளி இறந்துபோனார்.

இறந்தவரை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் உயிர்ப்பிக்க மருந்து இருப்பதாக அவர்களிடம் சிவசைலம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது வாசலில் பெரிதாக மழை பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது.

7. ஸ்ரீமுக - தக்ஷிணாயனம்.

---------------------
வாங்மாதுர்யாத் ஸர்வலோக ப்ரியத்வம்
வாக்யபாருஷ்யாத் ஸர்வலோகாப்ரியத்வம் 
கோ வா லோகே கீகிலஸ் யோபகார:
கோ வா லோகே கார்தபஸ்யாபகார:


குயிலிடத்தில் அதன் இனிய சொல்லினால் எல்லோருக்கும் ஆசையும், கழுதையிடத்தில் அதன் கொடூரமான கத்தலால் வெறுப்பும் உண்டாவது போல எல்லா ஜனங்களுக்கும் இனிய சொற்களால் ஆசையும், கடுஞ்சொற்களால் வெறுப்பும் ஏற்படுகின்றன.


(நீதி சாஸ்த்ரம்)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

பெருமாள்புரம் தனலக்ஷ்மிய உங்களுக்குத் தெரியாது. அவளைப் பெருமாள்புரம் லக்ஷ்மியம்மான்னு சொன்னாதான் ஊர்ல எல்லாருக்கும் புரியும். அவளைப் பத்திச் சொல்ல நிறைய விஷயங்கள் இருக்கு.

அவளுக்கு ஞாபக சக்தி ரொம்ப ஜாஸ்தி. உதாரணத்துக்கு நீங்க இருவது வருஷத்துக்கு முன்னால முடிஞ்சுபோன ஒரு சம்பவத்தை நினைச்சுப் பாத்தா அத்தனை சுவாரஸ்யமா இருக்குமான்னு சொல்லத் தெரியல.

ஆனா அதுவே லக்ஷ்மியாயிருந்தா அன்னிக்கு ரத ஸப்தமின்னும், அன்னிக்கு சமையல் பீன்ஸ் பருப்பு உசிலியும், அரைச்சுவிட்ட பூசனிக்காய் சாம்பாரும், பருப்பு வடையும், கலத்துக்கு மரிசீனிக்கிழங்கு அப்பளமும் பொரிச்சுப்போட்டதையும் சொல்றதோட அன்னிக்கு அரக்கு நிறமும் மஞ்சள் பார்டர் போட்ட புடவையை தான் கட்டிக்கொண்டதையும் சொல்லிக் கேக்கும்போது பகவானே எனக்கு ஏன் ரெண்டு காதுமட்டும் குடுத்தேன்னு பொலம்பத் தோணும். அத்தனை சுவாரஸ்யமான ஜோடிப்பும், ஞாபக சக்தியும்.

அவளோட சுவாரஸ்யமான பக்கங்களை நான் சொல்ல முயற்சிக்கறதும், அது எழுத்துக்குள்ள அடங்காம பிடிவாதமா நழுவி நழுவி கைக்குள்ள அடங்காம பாவ்லா காட்றதும் இன்னிக்கு மட்டுமில்லை. ரொம்ப நாளாவே பெரும் ப்ரயத்தனம்தான். எனக்கு அவளத்தனை ஞாபக சக்தி கிடையாது. இத்தனை தூரம் கதை சொல்லிட்டு இன்னும் அவதான் என் ஆம்படையா ன்னு அறிமுகப்படுத்தாம நாம் பாட்டுக்குத் தேமேன்னு போயிண்டிருக்கறதுலேருந்தே நீங்க யூகிச்சிண்டிருப்பேள்.

அதுனால நீங்க எனக்கு ஒரு உபகாரம் பண்ணணும். நான் எப்படி எப்படி எழுதிண்டு போறேனோ அந்தப் போக்கிலேயே வாசிச்சுண்டு போக வேண்டியது. அத்தனைதான். இந்த நாவல், கதை, கட்டுரை அப்படில்லாம் சொல்றாளே அதுமாதிரியெல்லாம் எனக்கு எழுத வராது.

-----------------------------------------------------------

தினமும் கார்த்தால ப்ரும்ம முஹூர்த்தத்துல அதான் உள்ளங்கை கண்ணுக்குத் தெரியாம இருட்டு மிச்சமிருக்கும் வேளைல கிணத்துல மடமடன்னு இரைச்சு ஊத்திண்டு மொடமொடக்கற வேஷ்டியைச் சுத்திண்டு தெருமுனைல இருக்கற சிவன் கோயிலுக்குப் போய் ஒரு ஆவர்த்தனம் ருத்ரம் சமகம் சொன்னப்பறம்தான் நாக்கில் ஜலம் கூடப் படலாம். எங்கப்பா காலத்துலருந்து அப்பிடி ஒரு பழக்கம்.

அவளுக்கோ இந்தக் கோயில் பூஜை புனஸ்காரங்கள் இந்த மாதிரி விஷயங்களில்லெல்லாம் அத்தனை ஈடுபாடு கெடையாது. அதுக்காக அவ நம்பிக்கை இல்லாத ஜாதியும் கிடையாது. எதாவது கஷ்டம்னு வந்துட்டா வாயாற ஹே அம்பிகே என்ன ஏன் சோதிக்கறடியம்மா?ன்னு நேரடியா ஹாட்லைன்ல பேசிக்கற ஜன்மம். எல்லாம் சரியா ஓடிண்டிருந்தா உள்ளுக்குள்ளேயே உபாசனை எல்லாம் இருக்கும். ஆனா சொன்னா தப்பா எடுத்துக்கலன்னா சொல்றேன். அவ பாக்றதுக்கு நேரே அம்பாளே ப்ரத்யக்ஷம் ஆனா மாதிரிதான் இருப்பா. என்னடா பொண்டாட்டிக்கு இப்படி ஒரு ஐஸ் வெக்கறானேன்னு நெனச்சா நெனச்சிக்கோங்கோ. எனக்கெந்தக் கவலையுமில்லை.

பார்த்தேளா! எங்க ஆரம்பிச்சு எங்க போயிண்டிருக்கு கதை? சொல்ல வந்த விஷயம் என்னன்னா அவளோட ஞாபக சக்தி பத்தித்தான் சொல்ல வந்தேன்.

-------------------------------------------

ஒரு தடவை எங்கேயோ போயிட்டு வரச்சே பாக்கப் பச்சுனு இருக்கேன்னு ஒரு கிலோ வெண்டைக்காய் வாங்கிண்டு வந்துசேர்ந்தேன். ஒரு காயைக் கூட ஒடிச்சுப்பாக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரம் அதெல்லாம் பார்வைக்கே தெரிஞ்சுடும். அப்பிடி ஒரு காய்ப்பு. ஒரு கிலோவையும் கொண்டுவந்து சொளகுல கொட்டிட்டு ஏ தனம்! இங்க வந்து பாரேன் இந்த வெண்டைக்காயை! குழந்தையோட வெரல் மாதிரி எப்பிடி ஒரு தவப்பிஞ்சுன்னு கூப்பிட்றேன். உடனே வர்றாளா பாருங்கோளேன். ஆடி அசைஞ்சு இந்தோ வந்துட்டேன்னா சொல்லி ரெண்டு நிமிஷம் ஆயிடுத்து.

ஆவணியாவட்டமும் வரலெக்ஷ்மி நோன்பும் இந்த தடவை சேர்ந்து வரது கவனிச்சேளா! ன்னு ஒரு உபரி தகவலோட குளித்த தலையின் நுனியில் தொங்கும் வெள்ளைத் துண்டோட அவ வந்த போது ஒரு க்ஷணம் எனக்கு வெண்டைக்காய் ரெண்டாம் பக்ஷமாயிடுத்து. இப்படித்தான் என்னைக் கட்டிப்போட்டு வெச்சிருக்கா. அவள அப்படியே கட்டிண்டு மோப்பம் பிடிக்கணும்னு ஆசையா இருக்கும்.

அப்பிடி நெனைச்ச நிமிஷமே அம்மான்னு ஓடி வந்து யாராவது நிப்பன் வாசல்ல. க்ராதஹி! மனுஷனுக்கு மனசுல காமம் பொங்கிண்டிருக்குன்னு புரிஞ்சுண்டவளா ‘சட்டுனு எப்பிடித் தப்பிச்சேம் பாத்தேளாங்கற’ மாதிரி என்னை அல்பமா ஒரு பார்வையை வீசிட்டு மான் மாதிரித் துள்ளி மறைஞ்சு போயிடுவா. சித்த நாழிக்கப்பறம் காஃபியோட வந்தவளுக்கு நான் வழிஞ்சுண்டு நிக்கறதப் பாத்து ஒரு சிரிப்புப் பிச்சுக்கும் பாருங்கோ! அலாதி சிரிப்பு.

----------------------------------------------

ஊஞ்சல் ஆடிண்டு இருக்கு. அவ இல்லை. போய்ச்சேந்துட்டா நாப்பது வயசுலயே. நாந்தான் இப்படி எண்பதாகியும் ஒவ்வொரு வேளையும் அவளைப் பத்தி நெனச்சிண்டு பொழுத ஓட்டிண்டிருக்கேன். அன்னிக்கு வெண்டக்காய் வாங்கிண்டு வந்தேனா! ஒடனே சொல்றா ஒரு கிலோன்னா 103 வெண்டைக்காய் நிக்கணும். இல்லன்னா அவனோட எடை தப்புன்னு, அப்பவும் பொழுது போகாம எண்ணினேன். நம்புங்கோ.103 வெண்டைக்காய் இருந்தது. இது மாதிரியே உருளைக்கிழங்குல தொடங்கி கத்தரிக்காய் வரைக்கும் எல்லாக் காய்கறிகளோடயும் எல்லா வஸ்துக்களோடயும் அவளுக்குன்னு ஒரு கணக்கு உண்டு.

இதெல்லாம் பெரிசில்லன்னா. பலாப்பழத்துக்குள்ள எத்தனை சுளை இருக்குன்னு பழத்தை அறுக்காமலே என்னால சொல்ல முடியும்.பாக்கறேளா!

’தூங்கு பலாவின் சுளையறிய வேண்டுமென்றால்
காம்பருகே நிற்கும் கதிர்முள்ளைப் - பாங்குடனே
எட்டெட்டால் மாறி இருநால்வர்க்கீய
திட்டெனத் தோன்றும் சுளை’ ன்னு ஒரு பாட்டு உண்டுன்னா.

புரிஞ்சிண்டிருப்பேள்னு நினைக்கிறேன். பலாப்பழக் காம்பைச் சுத்தி இருக்கற முள் 10ன்னு வெச்சுக்குங்கோ. அதை 64ஆல் பெருக்கினா 640. அதை எட்டால வகுத்தா வரக்கூடிய 80தான் சுளையோட எண்ணிக்கை. நீங்க வேணும்னா அடுத்த தடவை பலாப்பழத்தை வெட்றதுக்கு முன்னாடி ப்ரயோகிச்சுப் பாருங்கோ.

நான் பண்ணின முதல் வேலை ஆத்துல காய்ச்சுத் தொங்கின பலாவை வெட்டிப் பாத்து லக்ஷ்மி சொன்னது சரிதான்னு தெரிஞ்சுண்டதுதான். எனக்கு வந்த சந்தோஷத்துல அவளுக்கு ஒரு ஜோடி வளையல் வாங்கிக்கொடுத்தேன் கண்ணம்மா கண்ணம்மான்னு உருகிண்டே.

-----------------------------------------------------

தூக்கமுடியாதைக்கு ஒரு பெரிய பூசணிக்காயைச் சுமந்துண்டு உள்ளே நுழையறேன். இறக்கிவெச்சுட்டு அங்கவஸ்த்திரத்தால மொகத்தை ஒத்திண்டு அப்பாடான்னு லக்ஷ்மி கொடுத்த மோரைக் குடிச்சுட்டு நிமிந்தா போட்டாளே ஒரு குண்டு ‘இந்தப் பூசணிக்காயை வெட்டாமலே உள்ளுக்குள்ள எத்த்னை விதை இருக்குன்னு என்னால சொல்லமுடியும்’னு. ஆன்னு வாயைப் பொளந்துண்டு அவளையே பாத்துண்டு நிக்கறேன் ப்ரமிச்சுப்போய்.

கீத்தெண்ணி முற்றித்துக் கீழாறிலே பெருக்கி
வேற்றைந்தி னால்மீன மிகப்பெருக்கி - ஏத்ததொரு
ஆதரித்தக் கீற்றை அரைசெய்து முற்றிக்க
பூசணிக்காய் தோன்றும் விதை.

அப்பிடின்னா என்றேன் லக்ஷ்மியைப் பாத்து வியப்படங்காம.

ஒரு பூசணிக்கு 10 கீத்து இருந்தா அதை 3ஆல் பெருக்க 30 கிடைக்கும். அதை 6ஆல் பெருக்க 180. மறுபடி 5ஆல் பெருக்கினா 900. அதில் பாதி 450. இதை 3ஆல் பெருக்கினால் 1350 வரும். ஆக 10 கீத்து இருக்கற பூசணிக்காய்க்கு விதை 1350தான். இருக்கா இல்லையான்னு இந்த பூசணியை வெட்டும்போது உங்களுக்குக் காட்றேன். சரியான்னா?

எங்கேருந்து இதெல்லாம் தெரிஞ்சுண்டிருக்கா இந்தப் பொண்ணரசி?

இந்தத் தடவை என்னோட சந்தோஷத்துக்காக தினம் தினம் கோபூஜை பண்ண அவ ஆசைப்படி ஒரு பசுமாடு வாங்கிக் கொடுத்தேன்.

என்னால ஆச்சர்யப்படாம இருக்கமுடியுமோ சொல்லுங்கோ. இப்படியெல்லாம் ஒரு உலகத்தைக் காட்டினதே லக்ஷ்மிதான்.

-------------------------------------------------------

இன்னொரு நாளைக்கு விசிறிண்டே ஊஞ்சல்ல படுத்திண்டிருந்தவன் அப்படி விசிறி மேலே கெடக்கத் தூங்கிட்டேன். நல்ல தூக்கத்துல யாரோ காலை அமுக்கிவிடறாமாதிரி ஒரு சுகம். இந்தக் காலம் மாதிரியில்ல. செருப்பில்லாம நடக்கற கால். பித்தவெடிப்பு வேற வெய்யில்லயும் ஜலத்துலயும் நின்னுநின்னு.

சடார்னு எழுந்து வேணாம்மா பரவாயில்லங்கறேன்.இல்லன்னா கொஞ்சம் அப்பிடியே படுத்துக்குங்கோன்னு சொல்லிட்டு - முள் குத்தி கால ரெண்டு நாளா தரைல ஊணாம நடக்கறதப் பாத்திருக்காளா - உப்பைத் துணில கட்டி கொதிக்கற வெளக்கெண்ணைலை தோய்ச்சு குதிங்கால்ல ஒத்தி எடுத்தா. வலிக்கு அப்பிடி ஒரு இதம். அப்படித்தான் இன்னொரு தரம் கண்ணெல்லாம் பொங்கி கண்ணுக்கு வியாதி வந்தப்போ கொதிக்கற சாதத்தை மஞ்சள்பொடி கொழைச்ச வெளக்கெண்ணய விட்டு துணீல ஒரு சின்ன மூட்டையாக் கட்டி கண்ணுல ஒத்தி எடுத்தா பாருங்கோ ரெண்டு நாள்ல கண்ணுவலி போன இடம் தெரியல. அவளோட பரிவை நான் பாத்தவன். அப்பிடி ஒரு ஜன்மா எனக்கு ஆம்படையாளா வாய்ச்சது என்னோட பூர்வஜன்மப் புண்யம்.

வயித்துவலின்னா மோரும் வெந்தயமும். செவ்வாய்-வெள்ளின்னா சுமங்கலிகளும்,யுவதிகளும், கன்யாப் பொண் கொழந்தைகளும், புதன், சனியானா ஆம்பளைத் தடியன்களும் எண்ணைக்குளியலும்- தலை ஈரம் போக சாம்பிராணிப்புகையும். ஞாயித்துக்கிழமைகள்ல வெளக்கெண்ணை வயத்துக்கும், வேப்பிலைக்கொழுந்த அரைச்சு தயிர்ல கலந்து குடல்ல இருக்கற பூச்சி போக-தலைவலிக்கு சுக்குப் பத்து- சளி கட்டிண்டா கொதிக்க வெச்ச தேங்கா எண்ணைல கற்பூரத்தைக் கொழச்சு மார்ல பூசறதும், இருமலுக்கு சித்தரத்தை அதிமதுரம் கஷாயம்- வயத்துப் புண்ணுக்கு மணத்தக்காளி- மஞ்சக் காமாலைக்கு கீழாநெல்லி- துவாதஸிக்கு அகத்தியும் நெல்லிமுள்ளியும்-

இதுதவிர வெட்டுக்காயம், சேத்துப்புண், முட்டு வலி, சுளுக்குன்னா எப்பவும் சைபால்-தென்னமரக்குடி எண்ணைன்னு வெச்சுண்டு ஒரு டாக்டரா ஜொலிஜொலிப்பா. உங்களுக்கு போர் அடிக்கலாம். ஆனா லக்ஷ்மி இருந்த வரைக்கும் ஒரு நாள் ஒரு வேளை நான் டாக்டரைப் பாக்கப் போனதில்ல. ’லக்ஷ்மியம்மா காலத்துக்கப்புறம்தான் நம்மூர் டாக்டரோட வயசான காலத்துல சம்பாரிச்சு வீடு கட்ட முடிஞ்சுது’ன்னு ஊர் ஜனங்க பேசிக்கறது ஒண்ணும் பொய்யில்லை.

---------------------------------------------------------

மொதமொதல்ல 1956 கார்த்திகை மாச வியாழக்கிழமை என்னால மறக்கவே முடியாத பயங்கரமான திருப்புமுனை நாள். பால்கனில என் மடில படுத்துண்டு என்னென்னமோ பேசிண்டே இருக்கா. முன்பனி விழுந்துண்டிருக்கு. அவளோட ஒவ்வொரு விரலா நீவிவிட்டு சொடக்கெடுத்துண்டு இருக்கேன். அவளுக்குப் பிடிச்ச வெத்தலய மடிச்சு மடிச்சு அவளுக்குக் கொடுத்துண்டிருக்கேன். சிருங்காரமான அந்த வேளைல அவளுக்கு முத்தம் குடுக்கணும் முகத்தைப் பாத்துக் குனியறேன்.

உலுக்கினாப் போல சடார்னு எழுந்துண்டவ ’அந்தப் பல்லியப் பாருங்கோன்னா என்ன சொல்றதுன்னு. அதோட கண்ணுல ஏதோ விபரீதம். கொஞ்சம் இருங்கோ. கொஞ்சம் இருங்கோ. என்னன்னா இது. பாலத்துலேருந்து நாளக்கி ரயில் கவிழப் போறதுன்னா’ன்னு சொல்லச்சொல்ல எனக்கு ஜில்லிட்டுப் போய் அவளை உலுக்கறேன். லக்ஷ்மீம்மா என்னம்மா இது இப்பிடில்லாம் பேசற. எனக்கு பயம்மா இருக்குன்னு சொல்றேன்.

அப்புறம் எதுவுமே நடக்காத மாதிரி அவ தூங்கிப் போக மறுநாள் அப்படி எதுவும் நடந்திடக் கூடாதுன்னு நெனச்சுண்டே ஒவ்வொரு நொடியையும் ஒரு யுகமாக் கழிக்க மறுநாள் வெள்ளிக்கிழமை அரியலூர்ல கோரமான ரயில் விபத்துல நூத்துக்கும் மேலான பேர் செத்துப்போனா. லால்பஹதூர் சாஸ்திரி கூட தன்னோட பதவிய ராஜினாமா பண்ணினாரே அந்த விபத்துதான். ’ இது என்னதுன்னா இப்படில்லாம் நடக்கறது’ன்னு அவளுக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். எனக்கோ பெரும் பயம். எனக்கு முதன்முதலா லக்ஷ்மிகிட்ட இருந்த ப்ரமிப்பு பயமாய் உருமாற ஆரம்பிச்சுது.

----------------------------------------------

அதுக்கப்புறம் அவள் இருந்த அடுத்த பதினாலு வருஷமும் இப்படித்தான். எதைச் சொல்ல எதை விட? ஒரு வெள்ளிக்கிழமை எனக்குள்ள தோணித்து எங்களுக்கு ஒரு கொழந்தை இருந்திருந்தா இப்படில்லாம் வாழ்க்கை மாறியிருக்காதோன்னு. அதுக்கு ப்ரச்னத்துல சொல்றா மாதிரி அன்னிக்கே பதிலும் சொல்லிட்டா ‘மூணு சோழிகள் கவிழ்ந்துருக்குன்னா. நமக்கு இந்த ஜன்மத்துல குழந்தை கிடையாதுன்னா’.

ஊர்ல மெதுமெதுவா எல்லாருக்கும் அவள் ஒரு கடவுளா உருமாற ஆரம்பிச்சா. எல்லா நல்லது கெட்டதுக்கும் அவளோட அபிப்ராயம் முக்யமாப் போயிடுத்து. அவளும் எத்தனைக்கெத்தனை கோயில் குளம்ன்னு இல்லாம விலகி தனக்குள்ளயே கடவுளை தரிசிச்சிண்டிருந்தாளோ அதுமாறிப்போய் எல்லாக் கோயில் பண்டிகைகள்லயும் அவளுக்கு முக்யமான இடம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டா. அவளையும் அறியாம அவ போற பாதை பொறந்திண்டிருந்தது.

-----------------------------------------------------

அன்னிக்கு ஞாயித்துக் கிழமை. சாயங்காலமா ராகு காலத்துக்கு முன்னாடியே வாய்க்காலுக்குப் போய் களையெடுக்கறதுக்கு ஆள் அம்பு சேனையெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணிட்டு ஆத்துக்கு வந்து சேந்தேன். வெளக்கு வெக்கற நேரம். வாசல் திண்ணைல ஒரே கூட்டம். களையெடுக்கற பொண்ணுங்களோட லக்ஷ்மி உக்காந்துண்டு ஏதோ வம்பளந்துண்டு இருக்கா. எல்லாம் மாமி மாமின்னு அவளை மொச்சுண்டு இருக்கு. என்னடான்னு பாத்தா எல்லாருக்கும் மருதாணி இட்டுவிட்டுண்டிருக்கா.

என்ன லக்ஷ்மி? அவா நாளக்கிக் களையெடுக்கப் போகவேணாமா? கையெல்லாம் இப்பிடி மருதாணி அப்பிவிட்டிண்டிருக்கன்னு கேட்டா ’நம்ப முதன்மந்திரி நாளைக்குக் காலமாயிடுவார்னு தோணித்து.அவா வேலைக்கிப் போகமுடியாதுன்னுதான் மருதாணி இட்டுவிட்டுண்டிருக்கேன்னா’ங்கறா. எனக்கு தூக்கி வாரிப் போடறது. என்ன இப்பிடிப் பேசறான்னு உதறல். ராத்திரில்லாம் சரியாத் தூங்கலை. அவ என்னடான்னா தூக்கத்துலயும் சிரிச்ச முகமா எந்தச் சலனமும் இல்லாம தூங்கிண்டிருக்கா.

கார்த்தால எந்திருந்தா ரேடியோல சொல்றா அண்ணாத்துரை காலமாயிட்டார்னு. அவர் இறந்துபோயிட்டாரேங்கற அதிர்ச்சிய விட எனக்கு என்னோட லக்ஷ்மி என்னை விட்டு ரொம்ப தூரம் விலகிப்போயிட்டாளோங்கற சோகம்தான். கேட்டா துளசிக்கு கார்த்தால ஜலம் விடறப்ப தென்னைமரத்துலேருந்து மட்டை ஒண்ணு விழுந்தது. அப்போ எனக்குள்ள இந்த வார்த்தைகள் அசரீரியாக் கேட்டுதுங்கறா. அவ சொன்னா மாதிரியே அந்தத் திங்கக்கிழமை களையெடுக்க முடியல.

--------------------------------------------------------

(தொடரும்)