போனா வராது! அஞ்சு! அஞ்சு! அஞ்சேய்!

’இப்படி விடாமல் நாலடியாரை எழுதினால் எடுபடாதுலே மக்கா’ என்றான் என் நண்பன் ஜூடு (Judeஐத் தமிழில் எழுதுவது கொடுமை).

http://sundargprakash.blogspot.in/2012/10/blog-post_82.html
http://sundargprakash.blogspot.in/2012/10/blog-post_31.html

அவன் எச்சரிக்கையைத் துளியும் பொருட்படுத்தாமல், பொருட்பாலைப் பொருட்படுத்தி அடுத்த ஐந்து பாட்டுக்கள்.

பொறுமையாய் வாசித்தால் சொர்க்கம் சமீபிக்கும். வாசித்து முடித்த பின்னால் மனமிரங்கி பின்னூட்டம் இடும் அன்பர்களுக்குக் காலடியில் புதையல் அகப்படும் என்று தரும தீபிகை தன் 365ம் பக்கத்தில் தெரிவிக்கிறது.

பாட்டு 1:

முட்டிகை போல முனியாது வைகலும்

கொட்டியுண் பாரும் குறடுபோற் கைவிடுவர்
சூட்டுக்கோல் போல எரியும் புகுவரே
நட்டார் எனப்படு வார்.                                        (208)

தினமும் சுகமாக உங்களோடு சாப்பிடும் உற்றார், சம்மட்டி போல வலியவர்களானாலும் - காலம் மாறும்போது - நெருப்பிலே இரும்பைப் போட்டுவிட்டுத் தப்பிக்கும் குறடு போல் கைவிட்டு விடுவார்கள்;

ஆனால் அன்புள்ள உறவினர்களோ, பொருளோடு சேர்ந்து நெருப்பில் குளிக்கும் சூட்டுக்கோலைப்  போல துன்பம் நெருக்கும் போதும் தாமும் கூடவே இருப்பார்கள்.

ஒரு கொல்லன் பட்டறை நம் கண் முன்னே விரிகிறது. என்றோ நெருப்பில் வாட்டப்பட்டு உருவான சம்மட்டி, பொருளைக் கைவிட்டுத் தப்பிக்கும் குறடு, தினந்தோறும் நெருப்பில் மூழ்கும் சூட்டுக்கோல் இந்த மூன்றும் கவிஞனின் துருத்தியில் ஒரு கவிதையையும், போதனையையும் சமைத்து விட்டது. 

என் மனம் நிறைவில் தளும்புகிறது இத்தருணத்தில்.

பாட்டு :2

யானை யனையவர் நண்பொரீஇ நாயனையார்

கேண்மை கெழீஇக் கொளல்வேண்டும் - யானை

அறிந்தறிந்தும் பாகனையே கொல்லும் எறிந்தவேல்

மெய்யதா வால்குழைக்கும் நாய்.                  (213)

யானையோடு பல நாட்கள் பழகியிருக்கலாம் ஒரு பாகன். ஆனால் மதம் பிடித்த சமயத்தில் அது பழகிய பாகனையே கொன்று விடும். ஆனால் நாயோ,  அதை வளர்த்த நீங்கள் கோபத்தில் எறிந்த வேல், அதன் உடலில் பாய்ந்து துடித்தாலும், உங்களைக் கண்டதும் வாலை ஆட்டி உங்கள் அருகே வரும்.

அதுபோலக் கல்வி, குலம் ஆகிய சமாச்சாரங்களை மட்டும் அளவுகோலாக நினைக்காமல், மனதால் அன்பு பாராட்டும் மக்களுடன் நட்புக் கொள்ள வேண்டும்.

’மனசைப் பாரு மாமு’ என்பதை யானையையும், நாயையும் காட்டிப் பாடம் நடத்திய என் தாத்தனுக்கு ஒரு சலாம்.

பாட்டு :3

கடித்துக் கரும்பினைக் கந்தகர நூறி
இடித்துநீர் கொள்ளினும் இன்சுவைத்தே யாகும்
வடுப்பட வைதிறந்தக் கண்ணும் குடிப்பிறந்தார்
கூறார்தம் வாயிற் சிதைந்து.                                 (156)

கரும்பைப் பல்லால் கடித்தாலும், கணுக்கள் நசுங்கும்படி ஆலையில் இட்டு அரைத்தாலும், உரலில் போட்டு இடித்தாலும் அதன் சாறு தரும் இனிமை மாறாது.

அதுபோல தழும்பை ஏற்படுத்தும் அளவு புண்ணாகும்படி  எவ்வளவுதான் இகழ்ந்து பிறர் சிறுமைப்படுத்தினாலும், மேன்மக்கள் தங்கள் வாயால் தீய வார்த்தைகளை ஒருபோதும் சொல்லமாட்டார்கள்.

கரும்பின் துன்பம் எதுவானாலும் இனிமையான சாறுதான் அதன் மொழி. எத்தனை வதைத்தாலும் முகம் வாடாது அவற்றைத் தாங்கி, இசை மொழியால் கடக்கும் மேன்மக்கள் நிச்சயம் கரும்புக்கு ஒப்பானவர்கள். சூரியனைப் பார்த்து நாய் குரைப்பதும் இப்போது கேட்கிறதில்லையா?

பாட்டு :4

ஆடுகோடாகி அதரிடை நின்றதூஉம்

காழ்கொண்ட கண்ணே களிறணைக்கும் கந்தாகும்
வாழ்தலும் அன்ன தகைத்தே ஒருவன்தான்
தாழ்வின்றித் தன்னைச் செயின்.                           (192)

காற்றில் அசையும் இளங்கன்று தன்னை ஒரு ஆடு மேய்ந்துவிடும் ஆபத்தையும் தாண்டி, எதிர்காலத்தில் வைரம் பாய்ந்து ஒரு ஆண் யானையையே கட்டும் பெரும் மரமாகும்.

அதுபோல ஒருவன் எளிதாய் அழிந்துவிடக் கூடிய தாழ்ந்த நிலையிலும் மனந்தளராது தொடர்ந்து செய்யும் விடாமுயற்சியால், அவனுடைய வாழ்வும் வைரம் பாய்ந்த மரத்தின் வலிய நிலையை அடையும்.

கன்று மரமாகும். துளி கடலாகும். முதல் சுவடு யாத்திரையாகும். பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார். அழகு. அழகு.

பாட்டு :5

பிறர்மறை யின்கண் செவிடாய்த் திறனறிந்து
ஏதிலார் இல்கண் குருடனாய்த் தீய
புறங்கூற்றின் மூங்கையாய் நிற்பானால் யாதும்
அறங்கூற வேண்டா அவற்கு.                                               (158)

ஒருவனுக்கு எந்த அறிவுரையும் கூற வேண்டியதில்லை. அதற்கு மூன்று நிபந்தனைகள்: அவன்

1.பிறருடைய ரகசியங்களைக் கேட்பதில் செவிடனாக-
2.அயலார் மனைவியைக் காண்பதில் குருடனாக-
3.பிறர் இல்லாத போது அவரைப் பற்றிப் பழித்துப் பேசுவதில் ஊமையாக-

இருப்பானாயின்.

சபாஷ் பெயர், முகம் தெரியாத சமணத் துறவியே! ஒரு பாடல் மட்டுந்தான் எழுதலாம் என்கிற ஒரு சுயகட்டுப்பாடு விதிக்கப்பட்டால் இப்படி ஒன்று எழுத எத்தனை பேருக்கு முடியும்?

அடுத்த நாலடியார் இடுகையில் மீண்டும் சந்திக்கலாம் நண்பர்களே.

அசத்தலான ஐந்து நாலடிகள்.

கடந்த வாரம் நாலடியாரின் காமத்துப் பாலில் இருந்து சுவாரஸ்யமான ஐந்து பாடல்களைப் பார்த்தோம். படிக்க விட்டுட்டீங்களா? இந்தாங்க லிங்க்.

http://sundargprakash.blogspot.in/2012/10/blog-post_82.html

இந்த இடுகையில் பொருட்பாலில் இருந்து சுவாரஸ்யமான கருத்துக்களுக்காகவோ, அபாரமான உவமைகளுக்காகவோ ஐந்து பாடல்களை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்.

கிட்டத்தட்ட நான் ரசித்த பொருட்பால் பாடல்கள் ஒரு இருபதில் முதல் ஐந்து. பார்ப்போமா? 

பாடல்: 1

கல்லென்று தந்தை கழற அதனையோர்
சொல்லென்று கொள்ளாது இகழ்ந்தவன் - மெல்ல
எழுத்தோலை பல்லார்முன் நீட்ட விளியா
வழுக்கோலைக் கொண்டு விடும்.      (253)

சின்ன வயதில் அப்பா ‘படி படி’ என்று சொல்லியும், அதை ஒரு சொல்லாக மதிக்காது புறக்கணித்தவன், பின்னொரு காலத்தில் எவனோ ஒருவன் மெதுவாக ஒரு ஓலையைக் கொடுத்துப் படித்துக்காட்டச் சொல்ல, அவன் தன்னை அவமதித்ததாக நினைத்து, கோபத்துடன் அவனைத் தாக்க, தடிமனான  கழியைக் கையில் எடுப்பான்.

இந்தப் பாட்டின் ஊசி செருகலை லேசாகச் சிரித்தபடி ரசிக்க முடிகிறது. அப்பா சொல் கேளாதவனின் கையிலிருக்கும் கழி ரொம்பவே வலிக்கும்.

பாடல்: 2

நாய்க்கால் சிறுவிரல்போல் நன்கணியா ராயினும்
ஈக்கால் துணையும் உதவாதார் நட்பென்னாம்
சேய்த்தானும் சென்று கொளல்வேண்டும் செய்விளைக்கும்
வாய்க்கால் அனையார் தொடர்பு.                (218)

நாயின் காலில் இருக்கும் சின்னஞ்சிறு விரல்களைப் போல் மிகவும் நெருக்கம் உள்ளவர்களாக இருந்தாலும், ஈயின் கால்களின் அளவு கூட உதவி செய்யாதவர்களின் நட்பினால் என்ன பயன்?

வயலால் தனக்கு ஒரு பயனும் இல்லை என்றாலும், வயல் விளைய உதவும் வாய்க்காலைப் போன்றவர்களின் நட்பினை, தொலைவில் இருந்தாலும் நாடிப் பெற வேண்டும்.

நாயின் காலையும் ஈயின் காலையும் உவமித்திருக்கும் அழகையும், வயலுக்கும் வாய்க்காலுக்கும் உள்ள உறவை ஒப்பிட்டிருக்கும் மேன்மையையும் மறக்க மனம் கூடுதில்லையே!

பாடல்: 3

ஊரங்கண நீர் உரவுநீர் சேர்ந்தக்கால்
பேரும் பிறிதாகித் தீர்த்தமாம் - ஓரும்
குலமாட்சி யில்லாரும் குன்றுபோல் நிற்பர்
நலமாட்சி நல்லாரைச் சார்ந்து.                  (175)

ஊரில் உள்ள சாக்கடை நீர், கடல் நீரில் கலந்த பின், அதன் கடந்த காலமும், அதன் பெயரும் கரைந்து ’தீர்த்தம்’ என்னும் புனிதமான பெயர் பிறக்கிறது. அதுபோல, பெருமையில்லாத குடியில் பிறந்த ஒருவரும், பெருமை மிக்க பெரியவர்களோடு கூடிப் பழக, மலை போலப் புகழ் பெறுவார்கள்.

சாக்கடை தீர்த்தமாகும் நுட்பம் ’அட கவிஞா’ என வாஹ்வாஹ் போட வைக்கிறது.

பாடல்: 4

எறியென்று எதிர்நிற்பாள் கூற்றம் சிறுகாலை
அட்டில் புகாதாள் அரும்பணி - அட்டதனை
உண்டி உதவாதாள் இல்வாழ்பேய் இம்மூவர்
கொண்டானைக் கொல்லும் படை. (363)

கணவன் சொன்ன சொல்லுக்கு பயப்படாது ‘ நல்லா அடி’ என்று எதிர்த்து நிற்பவள் எமன்; காலையில் சமையல் அறைக்குள் நுழையாதவள் நீக்கமுடியாத நோய்; சமைத்த உணவைப் பரிமாறாதவள் வீட்டில் கொலுவிருக்கும் பிசாசு;

இந்த மூவரும், கணவனைக் கொல்லும் கொலைக்கருவிகள்.

ஏசுநாதர் சற்றைக்கு முன் வந்து சென்றிருந்த ஒன்றாம் நூற்றாண்டில் வீட்டுக்குள் இருக்கும் அரசியல், கமகமவென வெளியில் மணக்கும் பாடல் இது. தவிர, போருக்குப் போய்விட்டு சிலபல விழுப்புண்களுடன் ஆண்கள் வீடு திரும்ப,  பெண்கள் சமையலறைப் பக்கமே எட்டிப் பார்க்காமல் பொழுதை ஓட்ட, சீரியல்களுக்குச் சமமான சொக்குப்பொடி வேறு என்ன  இருந்திருக்கும்? என்று நெற்றிப்பொட்டில் தட்டியபடி யோசிக்கவைக்கும் அற்புதமான பாடல்.

பாடல்: 5

கடையாயர் நட்பிற் கமுகனையார் ஏனை
இடையாயர் தெங்கின் அனையர் - தலையாயார்
எண்ணரும் பெண்ணைப் போன்று இட்டஞான்று இட்டதே
தொன்மை யுடையார் தொடர்பு.                 (216)

தினந்தோறும் நீர் பாய்ச்சினால் மட்டுமே பயன் தரும் பாக்குமரம் போல, நாள்தோறும் உதவினால் மட்டுமே பயன்படுபவர்கள் நண்பர்களில் மூன்றாம் தரம்.

விட்டுவிட்டு எப்போதாவது நீர் பாய்ச்சினாலும், உதவும் தென்னையைப் போல அவ்வப்போது உதவினால் மட்டும் பயன்படும் வகை நண்பர்கள் இரண்டாம தரம்.

விதையிட்ட நாளில் வார்த்த நீருக்குப் பின், எந்தக் கவனிப்புமின்றி விட்டாலும் மிகுந்த பயன் தரும் பனையைப் போல, என்றோ செய்த உதவியை நினைவில் வைத்து ஆபத்தில் உதவுபவரே முதல் தரமான நண்பர்கள்.

கமுகு, தென்னை, பனை ஆகிய மூன்று மரங்களைக் கொண்டு மற நண்பர்களை அலசி ஆலா போட்டுத் துவைத்துவிட்டார் நம் கவிஞர்.

மற்றொரு இடுகையில் பொருட்’பால்’ கலந்த மற்றுமொரு ஐந்து பாடல்கள்.

ரை ரைட் போலாம்.

என்னோடு நீந்த வாங்க!

போன வாரம் சதுரகிரிக்குப் பயணப்பட்டேன். ப்ளாக்கின் அமைதிக்குக் காரணம் இப்போது புரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள். ஒருவேளை அந்தப் பயண அனுபவத்தை எழுத நேரிடலாம். 

ரயிலில் இரவு முழுவதும் இரு புஸ்தகங்களைப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். 1.நாலடியார் 2. வெ. சாமிநாத சர்மா எழுதிய “வரலாறு கண்ட கடிதங்கள்”. 

நாலடியாரைப் பாடமாகப் படித்தபோதும், வேண்டா வெறுப்பாக என் முப்பதுகளில் படித்தபோதும் உணராத பல விஷயங்கள் இப்போது கண்ணில் படுவதை என்ன சொல்ல? என் நண்பன் செல்லத்துரையுடன் பகிர்ந்துகொண்டே வந்தேன்.

பதிணெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றான திருக்குறளுக்கு அடுத்த இடத்தைப் பிடித்திருக்கும் மிக முக்கியமான ஒரு தொகுப்பு நாலடியார். நாலடிக்கு மிகாத பாட்டுக்களை உடைய நூல்கள் எல்லாம் கீழ்க்கணக்கில் வந்துவிடும். பெயர் தெரியாத சமணத் துறவிகளால் நாற்பது அதிகாரமும், அதிகாரத்துக்கு நாற்பது வெண்பாக்களும் என மொத்தம் நானூறு வெண்பாக்கள். மொத்தமும் ரத்னங்கள்.

பதுமனார் என்ற புலவரால் கி.பி.250ஐ ஒட்டிய களப்பிரர்களின் காலத்தில் தொகுக்கப்பட்டது. அறத்துப் பாலில் 13 அதிகாரங்களில் 130 பாட்டுக்கள். பொருட்பாலில் 24 அதிகாரங்களில் 240 பாட்டுக்கள். காமத்துப்பாலில் 3 அதிகாரங்களில் 30 பாட்டுக்கள் என்று பெயர் தெரியாத நானூறு தனித்தனிப் புலவர்களால் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அதன் தொனி ஒன்றாகவே இருப்பது சிறப்பு.

நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்கு உறுதி என்ற பழமொழியில் நாலின் இடம் நாலடியாருக்கு வழங்கப்பட்டிருப்பதில் இருந்து திருக்குறளுக்குச் சமமான இதன் மேன்மை புரியும்.

பொதுவான என் குணம் பின்னாலிருந்து கவிதைகளை வாசிப்பது. ஆக முதலில் வருவது காமத்துப்பாலில் என்னைக் கவர்ந்த ஐந்து சுவாரஸ்யங்கள். பஞ்ச ரத்னங்கள்.

பாடல் :1.

அங்கோட்டு அகல் அல்குல் ஆயிழையாள் நம்மோடு

செங்கோடு பாய்துமே என்றாள்மன் - செங்கோட்டின்

மேற்காணம் இன்மையான் மேவாது ஒழிந்தாளே

காற்கால்நோய் காட்டிக் கலுழ்ந்து.                                      ( நாலடியார் - 372 )

என்ன சொல்கிறார் கவிஞர்?

பொருள்:

”அழகிய அல்குல்லை உடைய பொதுமகள் ஒருத்தி, என்னிடம் செல்வம் மிகுதியாய் இருந்தபோது, அன்பால் ஒன்றுபட்டு ஒரு கணமும் என்னைப் பிரிய விரும்பாதவள் போல, அவசியமானால் ‘நாம் மலைமீதேறிக் குதிப்போம்’ என்றாள். செல்வம் எல்லாம் வற்றிப்போன பின், காலில் வாதநோய் வந்துவிட்டது என்றழுது நடித்து, என்னுடன் மலையுச்சிக்கு வாராமல் விலகிச் சென்றாள்.”

மலையுச்சிக்கு வா என்று நினைவாக பொதுமகளை வந்து கூப்பிட்ட எள்ளல் எத்தனை சுவை?

பாடல் :2. 

கருங்கொள்ளும் செங்கொள்ளும் தூணிப் பதக்கென்று

ஒருங்கொப்பக் கொண்டானாம் ஊரான் - ஒருங்கொவ்வா

நன்னுதலார்த் தோய்ந்த வரைமார்பன் நீராடாது

என்னையும் தோய வரும்.                                                        ( நாலடியார் - 387 )

பொருள்:

”ஒரு கிராமத்தான் ருசியில் தாழ்ந்த கருங்கொள்ளையும், உயர்ந்த செங்கொள்ளையும் வேறுபாடின்றி காசுக்கு ஆறு மரக்கால் என்று வாங்கிக் கொண்டானாம். 

அது போல, முழுதும் என்னோடு ஒத்துவராத, அழகிய நெற்றியை உடைய பொதுமகளை அனுபவித்த மலை போன்ற மார்பை உடைய கணவன் குளிக்காமல் என்னையும் அனுபவிக்க வருகிறான்.”

இந்தப் பாட்டு எழுதப்பட்ட காலத்தின் கண்ணாடி.

அவன் பொதுமகளை அனுபவித்துவிட்டுத் தன்னிடம் குளிக்காமல் சேர வருகிறான் என்றெழுதும் தலைவியின் மனம் வெகு ஆச்சர்யமானது. கணவனின் அகத்தூய்மையில் (ஒருவேளை திருந்தாத பூட்ட கேஸ்?) கோபம் கொண்டு புகார் அளிக்காமல், அவனின் புறத்தூய்மை பற்றி மட்டும் அலுத்துக்கொள்ளும் தொனி கொண்ட இந்தப் பாடல் கவிஞரின் டிலைட். ’தோய’ என்ற கிளர்ச்சியூட்டும் வார்த்தைப் ப்ரயோகம் கொண்ட இந்தப் பாடல் என் ஃபேவரிட்.

பாடல் :3.

எஞ்ஞான்றும் எம்கணவர் எம்தோள்மேல் சேர்ந்தெழினும்

அஞ்ஞான்று கண்டேம்போல் நாணுதுமால் - எஞ்ஞான்றும்

என்னை கெழீஇயினர் கொல்லோ பொருள்நசையால்

பன்மார்பு சேர்ந்தொழுகு வார்.                                            ( நாலடியார் - 385 )

பொருள்:

”நாள்தோறும் எம் கணவர் எம் தோளைத் தழுவிச் சேர்ந்தாலும், முதல்நாள் நாணம் அடைந்ததைப் போலவே இன்றும் நாணம் அடைகிறோம். ஆனால் பொருளுக்காகப் பலருடைய மார்புகளையும் தழுவிக் கொள்ளும் பொது மகளிர் எப்படித்தான் நாணம் இன்றித் தழுவிக் கொள்கிறார்களோ?” 

தனி மகளிரின் நாணம் குறித்தும், பொது மகளிரின் நாணமின்மை குறித்தும் வியப்படையும், பெண் மனம் சொல்லும் இந்தப் பாடலிலும் காலம் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

பாடல்: 4

சாய்ப்பறிக்க நீர்திகழும் தண் வயலூரன்மீது
ஈப்பறக்க நொந்தேனும் யானேமன் - தீப்பறக்கத்
தாக்கி முலைபொருத தண்சாந்து அணியகலம்
நோக்கி இருந்தேனும் யான்.                                   ( நாலடியார் - 389 )

கோரைப் புற்களைப் பறித்த இடத்தில் நீர் சுரக்கும் குளிர்ச்சியான வயல்கள் சூழ்ந்த ஊர்க்காரனான என் தலைவன் மீது முன்பொரு நாள் ஈ பறந்தாலும் அதைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டவளும் நான்தான்.

இப்போது, தீப்பொறி பறக்க பொதுமகளிரின் முலைகள் மோதுவதால் என் தலைவனின் மார்பில் பூசப்பட்ட சந்தனம் கலைந்ததைப் பொறுமையோடு பார்த்துக்கொண்டிருப்பவளும் நான்தான்.

இந்தப் பாடல் திருவிளையாடலில் நாகேஷ் சொல்லும் ’ஓஹோ! அப்டீன்னா இங்கே எல்லாமும் நீர் ஒருவர்தானா?’ என்ற வசனம் நினைவுக்கு வருகிறது. பொதுமகளிருடன் தன் கணவன் கூடுவதைக் ஒரு கவிதையில் பொருத்திப் பார்க்கும் இந்தப் பொறுமை எழுதப்பட்ட காலத்தால் பழதானாலும், உள்ளடக்கத்தால் நவீன கவிதையின் பாடுபொருட்களுக்குச் சமமானதாய் இருக்கிறது.

பாடல் :5.

விளக்கொளியும் வேசையர் நட்பும் இரண்டும்

துளக்கற நாடின் வேறல்ல - விளக்கொளியும்

நெய்யற்ற கண்ணே அறுமே, அவரன்பும்

கையற்ற கண்ணே அறும்.                                                    ( நாலடியார் - 371 )

பொருள்:

விளக்கின் ஒளியையும், பொது மகளிரின் அன்பையும் ஆராய்ந்தால் இரண்டும் வேறானவை அல்ல. விளக்கின் ஒளி எண்ணெய் வற்றியபோது எப்படி நீங்குமோ, அதேபோல் நாடுவோரின் செல்வம் வற்றிப்போக பொதுமகளிரும் அவர்களை விட்டு விலகிவிடுவார்கள்.

”உற்று நோக்குகிறோம்

தீபத்தின் சுடரை நீயும்

திரி உறிஞ்சவிருக்கிற

தைலத்தை நானும்.” 

என்ற என் கவிதை வரிகளும் இப்போது நினைவுக்கு வருகின்றன.

சரி. இந்த ஐந்து பாடல்களோடு மட்டும் நான் நிறுத்தினால், நாலடியாரைத் தேடிப் படிக்க ஆர்வம் உண்டாகலாம். உண்டாகாமல் இருக்கலாம். 

ஆனாலும் வரக்கூடிய இடுகைகளில் நிறைய என்னைக் கவர்ந்த நாலடியார் பாடல்களை உங்களுக்காக எழுதுவேன்.