திரு.க்ரேஸி மோகனுடன் “அகம் விரும்புதே புறம்”.

கடந்த மே மாதம் புறநானூறின் பாடல்களுக்கு, இன்றைய மொழியில் ஒரு கவிதையும், அதற்குப் பொருத்தமாக ஒரு வெண்பாவும் செய்யலாம் என நானும், திரு. க்ரேஸி மோகனும் கை கோர்த்தோம். 

கவிதையை நானும், வெண்பாவை அவரும் எழுத, ஐந்து பாடல்கள் முடித்தபின், இருவரும் வெவ்வேறு பாதையில் பயணிக்க நிர்பந்திக்கப்பட்டோம்.

இப்போது அதைத் தூசி தட்டி, நாளை முதல் மீண்டும் துவங்கலாம் என்று ஓர் ஆவல். அண்ணாவும் சற்றைக்கு முன் ஒப்புதல் தந்தார். அவருக்கு என் தனிப்பட்ட நன்றி.

எவ்வளவு தூரம் பயணிக்க இறைவன் சித்தம் துணை வருமோ, அது வரை இந்தப் பயணம் செல்லும்.

உங்களுடன் இந்தத் தகவலைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

வாரத்துக்கு இரு பாடல்களாக வெளியிடலாம் என எண்ணுகிறேன்.

உங்கள் ஆதரவையும், ஆசிகளையும் கோருகிறேன்.

அன்புடன்,
சுந்தர்ஜி ப்ரகாஷ்.

அகமும் புறமும் - III

பஜகோவிந்தத்தின் இறுதிப் பகுதி.

 21. யாரால் சிறிதளவாவது கீதை உணரப்பட்டதோ, துளியேனும் கங்கை பருகப்பட்டதோ, ஒரு முறையேனும் திருமாலின் நாமம் அர்ச்சிக்கப்பட்டதோ
அவனுக்குக் காலனுடன் விவாதிக்க எதுவுமில்லை.

22. கரையற்றதும், கடப்பதற்கு அரிதானதுமான இந்த வாழ்வில் மீண்டும் மீண்டும் பிறத்தல், மீண்டும் மீண்டும் இறத்தல், மீண்டும் கருவில் கிடத்தல் போன்றவற்றிலிருந்து முராரியே! கருணை கூர்ந்து காக்க மாட்டாயா!

23. கந்தையே ஆடையாகவும், புண்ணியம்-பாவம் இவற்றைக் கடந்தவனாகவும், யோகத்தில் நிலைத்த சித்தம் உடையவனாகவும் உள்ள யோகி சிறுவனைப் போலவும், ஒரு பித்தனைப் போலவும் ஆனந்தமுடையவனாக இருப்பான்.

24. நீ யார்? நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்? என் பெற்றோர் யார்? என்று சிந்தித்து இந்த உலகம் சாரமற்றதும், கனவைப் போன்றதும் என்று அலட்சியம் செய்வாயாக.

25. உன்னிடத்திலும், என்னிடத்திலும், எல்லோரிடத்திலும் திருமாலே நிறைந்திருக்கிறார். என்னிடம் சகிப்பின்றி வீணாகக் கோபம் கொள்ளாதே. எல்லோரிடத்தும் ஆன்மாவைக் கண்டு வேற்றுமையைக் கைவிடுவாயாக.

26. பகைவரிடத்திலும், நண்பரிடத்திலும், புத்திரர்களிடத்திலும், உறவினர்களிடத்தும் சண்டைக்கோ சமாதானத்துக்கோ முயற்சிக்காதே. திருமாலின் அருள் பெற விரும்புவாயானால் எதிலும் சமமான மனநிலை கொண்டிரு.

27. காமம், கோபம், லோபம், மதிமயக்கம் ஆகியவற்றைத் துறந்து நான் யார்? என்ற சிந்தனை செய். ஆத்மஞானம் அற்றவர்கள் மூடர்கள். அவர்கள் நரகத் தீயில் வீழ்கிறார்கள்.

28. கீதையையும், திருமாலின் ஆயிரம் நாமங்களையும் மனனம் செய். திருமாலின் உருவை இடைவிடாது தியானி. மனதை நல்லோர்களின் இணக்கத்தில் சேர். செல்வத்தை வறியவர்களுக்குக் கொடையளி.

29. பெண் போகத்தை சுகமாக ஒருவன் அனுபவிக்கிறான். வாழ்வின் இறுதியில் உடலில் நோயை அநுபவிக்கிறான். எல்லோருக்கும் மரணம்தான் முடிவு என்று அறிந்திருந்தும் பாவம் செய்வதை விடுவதில்லை.

30. பிராணாயாமம், வெளிப்புற நாட்டங்களில் இருந்து புலன்களைத் திருப்புதல், எது அழிவது? எது நிலையானது? என்று ஆராய்தல், தியானத்துடன் கூடிய சடநிலையில் ஆழ்தல் இவற்றை மிகுந்த கவனத்துடன் செய்.

31. குருவின் திருவடிகளில் திட பக்தி கொண்டு, பிறவித் தளையில் இருந்து விரைவில் விடுபடு. இப்படி புலன்களுடன் மனதையும் அடக்கி, உன் இதயத்தில் குடிகொண்ட இறைவனைக் காண்பாயாக.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

புறநானூறுக்குப் போகலாமா?

கோவூர்க்கிழார் எழுதிய சவுக்கின் நுனியை நினைவுபடுத்தும் பாடல் இது. நலங்கிள்ளி ஆவூர்க் கோட்டையை முற்றுகையிட, அவனுடன் போரிட பயந்து மதிற்கதவைப் பூட்டி மறைந்து ஒளிந்த சோழன் நெடுங்கிள்ளியைச் சாத்துகிறார் வார்த்தைகளால்.

இது 44வது பாடல்.

இரும்பிடித் தொழுதியொடு பெருங்கயம் படியா
நெல்லுடைக் கவளமொடு நெய்ம்மிதி பெறாஅ
திருந்தரை நோன்வெளில் வருந்த ஒற்றி
நிலமிசைப் புரளுங்கைய வெய்துயிர்த்து
அலமரல் யானை உருமென முழங்கவும்

பாலில் குழவி அலறவும் மகளிர்
பூவில் வறுந்தலை முடிப்பவும் நீரில்
வினைபுனை நல்லில் இனைகூஉக் கேட்பவும்
இன்னாது அம்ம ஈங்கு இனிது இருத்தல்;
துன்னரும் துப்பின் வயமான் தோன்றல்
அறவை யாயின் நினது எனத் திறத்தல்
மறவை யாயின் போரொடு திறத்தல்
அறவையும் மறவையும் அல்லையாகத்
திறவாது அடைத்த திண்ணிலைக் கதவின்
நீள்மதில் ஒரு சிறை ஒடுங்குதல்
நாணுத்தக வுடைத்திது காணுங் காலே!

கரிய பெண் யானைகள் 
நீர் நிலைகளில் 
விளையாடாது நிற்கின்றன.
நெய்ச்சோற்றுக் கவளங்களை 
உண்ணாது- 
கட்டிய கம்பங்களை முறித்து
துயரோடு நிலத்தில்
பிளிறியபடி புரள்கின்றன யானைகள்.
பாலின்றிக் கதறுகின்றன
குழந்தைகள்.
பூச்சூடாது வெறும் கூந்தலை
முடிக்கின்றனர் பெண்கள்.
மனைகளில் குடிநீரின்றிக்
கூவும் கூக்குரல் கேட்டும்
நீ மட்டும் இங்கே
இனிமையோடிருப்பது சரியன்று.
வலிமையான குதிரையுடைய
தலைவனே!
‘கோட்டை உன்னுடையது”
என்று நலங்கிள்ளிக்கு
மதிற்கதவைத் திற.
இல்லையெனில் 
போரில் இறங்கு.
இரண்டையும் விட்டு
மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னே
ஒரு மூலையில் 
பதுங்கிக் கிடப்பது
வெட்கங்கெட்ட செயல்.

அடுத்தது  பாடல் 299. குதிரையின் குணாதிசயத்தைச் சொல்லும் பாடல். இதிலும் எத்தனை நுட்பமான உவமைகளின் உபயோகம் பாருங்கள்.

பொன்முடியார் என்ற பெண்புலவர் பாடிய பாடல். அதிலும் ”கலம் தொடா மகளிர்” என்ற பதம் வீட்டுக்கு விலக்கான பெண்கள் என்பதைக் குறிப்பதோடு, அவர்கள் கோவிலுக்கும் சுதந்திரமாய் வந்திருக்கிறார்கள் என்பதும் ஆரோக்யமான தகவலாய் ஆச்சர்யப் படுத்துகிறது. பெண்ணே பெண்நிலை குறித்துக் கொடுத்த வாக்குமூலமாய்க் கொள்ளலாம்.

பருத்திவேலிச் சீறூர் மன்னன்
உழுத்த அதர் உண்ட ஓய்நடைப் புரவி
கடல்மண்டு தோணியின் படைமுகம் போழ
நெய்ம்மிதி அருந்திய கொய்சுவல் எருத்தின்
தண்ணடை மன்னர் தாருடைப் புரவி
அணங்குஉடை முருகன் கோட்டத்துக்
கலம் தொடா மகளிரின் இகழ்ந்துநின் றவ்வே.

பருத்திக் காட்டையே
வேலியாய்க் கொண்ட
குறுநில மன்னனின்
உளுத்தம் பொட்டை உண்ட
தளர்நடைக் குதிரை
-கடலைக் கிழித்துப் பாயும்
தோணியைப் போலப்-
பகைவரை அழித்தது.

நெய்யுணவு உண்டு
பிடரிமயிர் அலங்கரித்த
தண்ணடை பேரரசனின் 
குதிரையோ
-முருகன் கோயிலில்
மாதவிலக்கான பெண்கள்
ஒதுங்கி ஒருபுறமாக
நிற்பது போலப்-
பின் வாங்கி நின்றது.

(உளுத்தம் பொட்டு - உளுந்தின் தோல். தண்ணடை- மருத நிலம் சார்ந்த ஓர் ஊர்)

அகமும் புறமும் - II

பஜகோவிந்தம் (தொடர்ச்சி)

11. முதுமையின் பின்னே காமவிகாரம் ஏது? வற்றியபின் குளம் ஏது? செல்வம் அழிந்தபின் உறவேது? தத்துவத்தை உணர்ந்த பின் குடும்பம் ஏது?

12. செல்வம், பந்தம், இளமை இவைகளால் கர்வம் அடையாதே. காலன் ஒரு நிமிடத்தில் அனைத்தையும் கொண்டு போய்விடுவான். மாயைகளான இவற்றைத் துறந்து கடவுளின் பதத்தை நாடு.

13. பகல்-இரவு, காலை-மாலை, குளிர் காலம்-வசந்த காலம் இவை மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. காலம் கண்ணாமூச்சி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆயுள் கரைகிறது. என்றாலும் ஆசாபாசம் நம்மை விடுவதில்லை.

14. காற்றைப் போல் திரிபவனே! மனைவி, செல்வம் இவற்றைப் பற்றியே ஏன் எப்போதும் சிந்தனை? இந்த நினைவுகளில் இருந்து மீண்டவர் யாருமில்லையா? நல்லோரின் உறவே பிறவிக்கடலைக் கடக்க உதவும் படகாகும்.

15. சடை வளர்த்தவன், சிகையை மழித்தவன், கேசத்தைக் கத்தரித்துக் கொண்டவன், காவித்துணி உடுத்தி வேஷம் போடுபவன்- இவர்கள் எல்லோரும் கண்ணிருந்தும் குருடர்கள். இவர்களின் வேஷம் அத்தனையும் வயிற்றுப் பிழைப்புக்குத்தான்.

16. உடல் தளர்ந்து போனது. சிகை நரைத்துப் போய்விட்டது. பற்கள் விழுந்து விட்டன. கோலை ஊன்றித்தான் நடக்கமுடிகிறது. இருந்தும் ஆசை மட்டும் நிழலாய்த் தொடர்கிறது.

17. பகலில் நெருப்பின் முன்னே சூரியன் பின்னே இருக்க தவம் செய்கிறான். இரவிலோ குளிர் தாங்காது முழந்தாளில் மோவாயைப் பதித்து அமர்ந்தபடி, கைகளால் யாசித்து உண்கிறான். மரத்தடியில்தான் வசிக்கிறான். என்றாலும் ஆசை விட்டபாடில்லை.

18. கங்கை, சேது என்று தீர்த்த யாத்திரை ஒருபுறம். விரதங்கள் மறுபுறம். தானங்கள் இன்னொரு புறம். என்றாலும் ஞானம் பெறாதவன் நூறு பிறவிகள் கடந்தாலும் வீடுபேற்றை அடையமாட்டான் என்றே எல்லா மதங்களும் சொல்கின்றன.

19. ஆலயங்களின் அருகே மரங்களின் அடியில்தான் இருப்பு. மண்தரையில்தான் உறக்கம். தோல்தான் உடை. எல்லா உடமைகளையும், போகங்களையும் துறந்தால் யாருக்குத்தான் வைராக்கியம் சுகம் அளிக்காது?

20. யோகத்தில் மகிழ்பவனோ, போகத்தில் சுகிப்பவனோ, நல்லோரின் நட்பில் ஆனந்திப்பவனோ, தனிமையில் மகிழ்பவனோ.யாரானாலும், எவனுடைய மனது ப்ரும்மத்தில் மகிழ்கிறதோ அவனே மெய்யான ஆனந்தம் அடைகிறான். அவனே ஆனந்தம் அடைகிறான்.

(தொடரும்)
______________________________________________

புறநானூறு

இன்றைக்கு பாடல் 82ஐப் பார்க்கலாம். இந்தப் பாடல் ஒரு ஒளிப்பதிவாளனின் கண்ணால் காட்சியை விவரிக்கிற அழகைச் சொல்லி முடியாது.

சோழன் போர்வைக் கோப்பெரு நற்கிள்ளியை நோக்கி சாத்தந்தையார் எழுதிய பாடல் இது. ஒரு போரில் எத்தனை சீக்கிரமாக நற்கிள்ளி வென்றான் என்பதை எத்தனை அழகாய் உவமிக்கிறார் கவிஞர்? பார்ப்போம்.

சாறுதலைக் கொண்டெனப் 
பெண்ணீற்று உற்றெனப்
பட்டஞாரி ஞான்ற ஞாயிற்றுக்
கட்டில் நிணக்கும் இழிசினன் கையது
போழ்தூண்டு ஊசியின் விரைந்தன்று மாதோ
ஊர்கொள வந்த பொருநனொடு
ஆர்புனை தெரியல் நெடுந்தகை போரே!

ஊரில் திருவிழா.

மனைவிக்குப் பேறுகாலம்.

விடாத மழை வேறு.

மாலை நேரம் கரைகிறது.

கட்டில் ஒன்றைக் 

கட்டிக்கொண்டிருக்கிற

ஒரு புலையனின் கை ஊசி

எவ்வளவு விரைவாய்

வாரைச் செலுத்துமோ

அவ்வளவு விரைவாக 

முடிந்தது-

“ஆமூரைக் கைப்பற்றலாம்”

என்று வந்த மல்லனோடு

ஆத்தி சூடிய கிள்ளி

நடத்திய போர்.

பாடல் 356ல் கதையங்கண்ணனார் என்ற கவிஞர் காட்டும் காட்சி மனதை உருக்குகிறது. வாழ்வின் நிலையாமையைப் பிளந்து காட்டுகிறது.

களரி பரந்து கள்ளி போகிப்
பகலும் கூவும் கூகையோடு பேழ்வாய்
ஈம விளக்கின் பேஎய் மகளிரொடு
அஞ்சுவந் தன்றுஇம் மஞ்சுபடு முதுகாடு
நெஞ்சமர் காதலர் அழுத கண்ணீர்

என்புபடு கடலை வெண்ணீறு அவிப்ப
எல்லார் புறனும் தான்கண்டு உலகத்து
மன்பதைக்கு எல்லாம் தானாய்த்
தன்புறும் காண்போர்க் காண்பறி யாதே!

கள்ளிச் செடிகள்

பரவிக்கிடக்கும் காடு.

பகல் பொழுதிலும் 

கோட்டான்கள் கூவும்.

பிணம் எரியும் ஒளியில்

வாயகன்ற 

பெண்பேய்கள் உலவும்.

புகை மண்டி

பயந்தரும் இடுகாட்டில்

மனமொத்த காதலர்கள்

வடித்த கண்ணீர்

எரிந்த உடலின்

சாம்பலை அவிக்கும்.
தன்னை வெல்வார் இன்றி

எல்லோரும் புறமுதுகிட்டு ஓட

இவ்வுலகுக்கே தலைவனாய்

நிற்கிறது

பரந்த இக் கள்ளிக் காடு.

________________________________________________________     

வ.உ.சி. எழுதிய ”மெய்யறம்” நூல் பற்றி பழைய இடுகையில் எழுதியிருந்தேன். அவரின் 100வது அதிகாரத்தின் பத்து நீதியும் ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு.

அதிகாரம் 100- காலம் அறிதல்.

1. வலிமிகு கூகையைப் பகல் வெல்லும் காகம்.

2. ஆகும் காலத்து அரியவும் ஆகுமாம்.

3. ஆகாக் காலத்து தெளியவும் ஆகா.

4. தனக்கு ஆகுங் காலம் சார்ந்தமர் தொடங்குக.

5. பகை கெடும் காலம் பார்த்தமர் தொடங்குக.   

6. பருவம் வரும் வரை பகைவர்க்கு அடங்குக.

7. பருவம் வரின் உடன் பகைவரை அடக்குக.

8. கூம்பும் பொழுது கொத்கொத்து அமர்க.

9. அடர்க்கும் பருவத்து அது போற் குத்துக.

10. காலம் அறிந்தே செயின் ஞாலமும் உடன் எய்தும்.

(கூகை - கோட்டான், கூம்பும் - அடங்கியிருக்கும், அடர்க்கும் - கொல்ல எழும்)

__________________________________________

அகமும், புறமும் - I

சொன்னபடி “பஜகோவிந்தம்” முதலில்.

எம்.எஸ்.சுப்பலக்ஷ்மியின் குரலில் பிரபலமான பாடல் இது என்று ஆயிரத்தில் தொள்ளாயிரத்துத் தொண்ணூற்றி ஒன்பது பேருக்குத் தெரியும். ஆனால் எம்.எஸ். பாடியிருப்பது மொத்தம் 32ல் 10 ச்லோகங்கள் மட்டுமே. 

இதை இயற்றியது ஆயிரத்து இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஆதிசங்கரர் என்றும், கேட்பதற்கு அத்தனை இனிமையான தேனில் குழைத்த பாடலின் பொருள் இத்தனை ஆழமானதும், வாழ்க்கையின் சாரத்தைப் புட்டுப்புட்டு வைக்கும் வெளிப்படையான தன்மை கொண்டதும் என்பதும் அதே ஆயிரத்தில் ஒருவருக்குத் தெரியாதிருக்கலாம்.

பஜகோவிந்தத்தின் கட்டமைப்பு இருபாகங்களாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆதிசங்கரரால் இயர்றப்பட்டவை த்வாதசமஞ்சரி என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. இதில் 12 ச்லோகங்கள் அமைந்திருக்கின்றன.

இதற்கடுத்த பகுதி சர்ப்படபஞ்சரிகா என அழைக்கப்படுகிறது. இது அவரின் சீடர்களால் இந்தப் பகுதி இயற்றப்பட்டிருக்கிறது. பத்மபாதர் ஒன்றும், தோடகாசார்யர் ஒன்றும், ஹஸ்தாமலகர் ஒன்றும், ஸுபோதர் ஒன்றும், வார்த்திககாரர் ஒன்றும், நித்யானந்தர் ஒன்றும், ஆனந்தகிரி ஒன்றும், த்ருடபக்தர் ஒன்றும், நித்யநாதர் ஒன்றும், யோகானந்தர் ஒன்றும், சுரேந்திரர் ஒன்றும், மேதாதிதி இரண்டும், பாரதீ வம்சர் ஒன்றும், ஸுமதி ஆறும் என மொத்தம் 20 ச்லோகங்கள் அமைந்திருக்கின்றன.

ஆதிசங்கரரின் ப்ரச்னோத்ர ரத்ன மாலா, விவேக சூடாமணி இவற்றையெல்லாம் விட எளியாமையானதும், கடல் போல ஆழமுடையதும் இந்த பஜகோவிந்தம் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

ஓஷோ அவரைக் கவர்ந்த 169 புத்தகங்களில் 32 ஸ்லோகங்கள் மட்டுமே கொண்ட பஜகோவிந்தத்துக்கு ஓரிடம் கொடுத்திருக்கிறார்.

இது என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பில். முப்பத்தொன்றையும் ஒன்றாகப் பதிவிட்டால் கண்டுகொள்ள மாட்டார்களோ என்ற பீதி எனக்கு உண்டானதால் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்திருக்கிறேன்.

இனி பஜ கோவிந்தத்துக்குப் போய்விடலாம்.

பஜகோவிந்தம்
=============
1. ஏ மூட மனமே! கோவிந்தனைத் துதிப்பாயாக. அந்திமப்பொழுது நெருங்கும்போது இலக்கணத்தை ஒப்பிப்பது உன்னைக் காவாது.

2. ஏ மூட மனமே! செல்வத்தைச் சேர்க்கும் பேராசையை விட்டுவிடு. இச்சையற்ற மனதுடன் இரு. உன் உழைப்பினால் கிடைத்தவற்றில் நிறைவு கொள்.

3. யுவதியின் தோற்றம், மார்பு, நாபி இவையெல்லாம் கண்டு மோகாவேசம் கொள்ளாதே. அவை வெறும் மாமிசத்தின் திரிபுகளே.

4. தாமரை இலை மேல் நீர் போன்றது வாழ்க்கை. சபலமும் நிலையாமையும் உடையது. அகங்காரத்தாலும், துக்கத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டது. இதைப் புரிந்து கொள்.

5. சம்பாதிக்கும் வரைதான் உன் குடும்பம் அன்பு காட்டும். உன் முதுமையில் உன்னிடம் பேசக்கூட மாட்டார்கள்.

6. உடலில் மூச்சுள்ள வரை உறவும் சுற்றமும் நலம் விசாரிக்கும். நீ சவமாகி விட்டால் உன் உடலைக் கண்டு உன் மனைவி கூட பயப்படுவாள்.

7. செல்வம் அர்த்தமற்றது. அதில் துளியும் சுகமில்லை. செல்வந்தர்களுக்குத் தன் பிள்ளைகளிடம் கூட அச்சம் உண்டாகிறது. இதுவே உலக இயல்பு.

8. குழந்தைப் பிராயத்தில் விளையாட்டிலும், வாலிபப் பிராயத்தில் பெண்களிடமும், கிழப் பருவத்தில் கவலைகளிலும் மட்டுமே பற்று உண்டாகிறது. ப்ரும்மத்திடம் பற்றுக் கொண்டவர் எவருமில்லை.

9. மனைவி யார்? மகன் யார்? இந்த வாழ்க்கை விசித்ரமானது. நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? இந்தத் தத்துவங்களை சிந்தனை செய்.

10. நல்லவர்கள் உறவால் பற்றின்மை உண்டாகும். பற்றின்மையினால் மதிமயக்கம் விலகும். மதிமயக்கம் விலக மாறாத உண்மை விளங்கும். மாறாத உண்மை விளங்க ஆன்ம முக்தி உண்டாகும்.

(தொடரும்)

____________

புறநானூறு:

முதலில் 255வது பாடல் கண்ணீர் வரவழைத்தது. இந்தப் பாடல் போரில் உயிர் நீத்த தன் கணவனைக் கண்ட பெண்ணொருத்தி பாடுவதாக அமைகிறது.

பாடியவர்: நெடுங்களத்துப் பரணர். (நெடுங்களம் திருச்சி அருகே உள்ளது)

ஐயோ எனின்யான் 

புலி அஞ்சுவலே

அணைத்தனன் கொளினே 

அகன்மார்பு எடுக்கவல்லேன்

என்போல் பெருவிதிர்ப்பு உறுக நின்னை

இன்னாது உற்ற அறனில் கூற்றே

நிரைவளை முன்கை பற்றி

வரைநிழல் சேர்கம் நடத்தி சின்சிறிதே!

ஐயோ!

என்று கதறினால்

புலி வந்து விடுமோ

என அஞ்சுகிறேன்.

அகன்ற மார்பை

உடையவனாதலால்

உன்னைச் சுமக்கவும்

என்னால் இயலாது.

உன்னைக் கொன்ற எமனும்

என்னைப் போல் ஒருநாள்

அனுபவித்து நடுங்கட்டும்.

என் வளைக்கரம் பிடித்து

நீ எழ மாட்டாயா?

மெதுவாய் நடந்து

அந்த மலை நிழலை அடையலாம்.

அடுத்தது பாடல் 276.

இந்தப் பாடலை எழுதியவர் மதுரைப் பூதன் இளநாகனார்.

இந்தப் பாடலை இதில் வரும் பால் தயிராகும் உவமைக்காக முதலில் தேர்வு செய்தேன். ரசியுங்கள்.

நறுவிரை துறந்த நரைவெண் கூந்தல்

இரங்காழ் அன்ன திரங்குகண் வறுமுலைச்

செம்முது பெண்டின் காதலம் சிறாஅன்

மடப்பால் ஆய்மகள் வள்உகிர்த் தெறித்த

குடப்பால் சில்உறைப் போலப்

படைக்கு நோய் எல்லாம் தான் ஆயினனே!  

வாசமற்ற 

தைலம் துறந்த

நரைத்த கூந்தல்.

இரவமர விதை போலச்

சுருங்கித் தொங்கும்

வறண்ட மார்பு.

முதியவள் பெற்ற அன்புமகன்

-ஒரு இளம் ஆய்ச்சி

தன் சிறுவிரல் நகநுனியால்

தெறித்த ஒரு துளிமோர்

குடப் பாலையும்

தயிராக்கி விடுவதைப் போல-

எதிரிப் படையின் கூட்டத்துக்கு

நோயாய் மாறினான்.

எழுதும் ஆசுவாசம் இன்னும் கிட்டவில்லை. இதை கிடைத்த ஒரு அரைமணி நேர இடைவெளியில் எழுதினேன்.

ஆலாபனை பின்னால் தொடரும்.