அதன் ப்ரஹாரம்

இல்லாத சோறெடுத்துத்
தன் குழந்தைக்கு
வறுமையை ஊட்டிடுவாள்
நொண்டிப்
பிச்சைக்காரி.

வௌவால் இடும்
புழுக்கையையும்-

காற்றுடன் மோதும்
வெளிச்சத்தையும்-

தாங்கிக்கொண்டு
வேர்வையோடு
முறைப்பார்

தக்ஷிணாமூர்த்தி
தினந்தோறும்.

தெருப்பயல்கள்
த்வம்சித்த
சொறிநாயொன்று

ஒளிந்துகொள்ள
இடம் தேடும்
அதிகாரநந்தியின்
பின்னே.

தான் செய்த
நைவேத்யத்தைத்

திருட்டுத்தனமாய்
ருசிபார்ப்பான்
பக்ஷிராஜன்

மடப்பள்ளிக்கும்-

கை அலம்பும்
கிணற்றிற்கும்-
தெரியாமல்.

சந்தனக் காப்பிட்ட
மூலவருக்குக்

கற்பூரம் கொண்டு
குருக்கள்
முகம் காட்ட

ப்ரஹாரம் தெரியும்
ப்ரகாசமாய்.

கணையாழி-அக்டோபர், 1986.

என் 20ம் வயதில் ப்ரசுரமான எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதை இது. எனக்கு மிகவும் த்ருப்தி அளித்த- ஒரே தடவையில்- திருத்தமில்லாமல் எழுதப்பட்ட கவிதை.

அந்த இதழில் விக்ரமாதித்யன்,என் நண்பன் பொன்.சந்தானகிருஷ்ணன்(மதுமிதா),உமாமகேஸ்வரி ஆகியோரின் கவிதைகளும் இடம்பெற்றிருந்தன.

ப்ரகாஷ் படித்துவிட்டு இதை எல்லோரிடமும் காட்டி தமிழுக்கு இன்னொரு ப்ரமாதமான கவிஞன் ரெடி அய்யா என்று சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டது நினைவிலுண்டு.

1989க்குப் பின்னால் எழுதுவதையே நிறுத்திவிட்டு அவர் சொன்னதை நிரூபிக்காமல் ஒதுங்கிவிட்டேன். இப்போது வரையிலும் நான் வருந்தக்கூடிய ஒரே தவறு என்று இதைச் சொல்வேன்.

மறுபடியும் தஞ்சாவூர்க்கவிராயருடன் மீட்கப்பட்ட என் உறவு 2009 பெஃப்ருவரிக்குப் பின் என்னை எழுத வைத்தது.

என்னை மீட்டெடுத்துக்கொடுத்த த.க.வுக்கும் தூண்டுதலாய் இருந்த மறைந்த புத்தகன் செல்லத்துரை கவிஜீவன் முதலியோருக்கும் நான் நன்றிக்கடன் பட்டவன்.

வேர்களுக்கு நீர்விட்டும் வளராது பட்டுப்போய்விட்டதே இந்தக் கொடி என்று வருத்தத்துடன் மறைந்த தஞ்சை ப்ரகாஷுக்கு என் கவிதைகளைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

அஸ்தமன காலம்

நீ

எனக்குச் செய்த
உபகாரங்கள்
எல்லாவற்றையும்

தொலைக்கடித்துவிட்டது
மறதி.

என்னைச் செலவழித்துச்
சேகரித்தவைகள் எல்லாம்

கையை விட்டுப்
போய்க்கொண்டிருக்கின்றன.

உதயமும் அஸ்தமனமும்
கடிகார முள்ளுக்குள்.

கோயில் மணியின்
நாதம் தரும்
அனுபவம்
இனி பயமே.

என்னை நீ பார்த்தாய்.

நீ காட்டிய கலக்கம்
என் நம்பிக்கையைத்
தளர்த்துகிறது.

காலம் கொடுத்த
பரிசாய்
இத்தனை நாளும்.

இனி என் கஷ்டம்
ஒவ்வொரு விடியலும்.

(மார்ச்-ஏப்ரல்,1988-கணையாழி.)

இநத இதழில் ந.முத்துசாமி நா.விச்வநாதன் நகுலன் விக்ரமாதித்யன் தஞ்சை ப்ரகாஷ் ஆகியோரின் படைப்புக்களோடு இந்தக் கவிதையும் வெளியாகி இருந்தது  என் பாக்கியம்.

இந்த இதழில் ப்ரகாஷ் மொழிபெயர்த்த ஜோஸஃப் ப்ராட்ஸ்கியின் குறுக்குவிசாரணை மொழிபெயர்ப்பு அவர் தஞ்சாவூர் அரசு மருத்துவமனையில் கையில் ஆஸ்ட்ரோமைலட்டிஸ் என்கிற கட்டியுடன் உருவெடுத்து எழுதமுடியாமல் சிகிச்சை எடுத்த போது மொழிபெயர்த்து வாயால் சொல்லச்சொல்ல நான் எழுதி கணையாழிக்கு அனுப்பி அது ப்ரசுரமானது.

ப்ரகாஷுக்கு அப்போது கிடைத்த அனுபவமும் த்ருப்தியும் பின்னால் கள்ளம் என்கிற நாவலை இதுபோலவே வாயால் சொல்லி நான் எழுத ஒரு புது முயற்சிக்குக் காரணமாக அமைந்தது. 

மழைக்காலம்

இப்போது
மழை வந்ததை
யாரும்
எதிர்பார்க்கவில்லை.

சில பேர்
கூரைகளுக்கடியிலும்

சில பேர்
வானத்தின் கீழுமெனப்
பிரிந்து கொள்ள

மழை வலுத்தது.

யாரையும் பேசவிடாமல்
வாயை அடைத்தது
மௌனம்.

மழை வாசனை
மண்ணோடும்
மண்ணில் கிடந்தவற்றோடும்
கரைந்து புதுக்கலவையானது.

என் வாய்
எச்சில்
மழைவாசனையாய்
இருந்தது.

நிர்வாணம் தவிர்த்து
மற்றெல்லாவற்றையும்
கரைக்கும் மூர்க்கத்துடன்

மழை இன்னும்
வலுத்தது.

மழையின் நிழலாக
வீட்டின் வாசல் எல்லாம்
கோலமாய்ப்
பள்ளங்கள்.

மழை எப்போது பெய்யுமெனக்
காத்துக்

கடைகளுக்குக் குடையை
விரித்துப் போகும்
குழந்தைகளைப்
பார்க்கமுடியவில்லை.

இப்போது
மழையைத் தவிர
தெருக்களில்
யாருமில்லை.

இந்தக் கவிதையின் முதல்வரி போலவே எதிர்பாராது இன்றும் மழை பெய்தபடி இருந்த இந்தக் காலையில் நினைவுகள் பின்பக்கமாய்ப் பயணித்தன.

23 வருஷங்களுக்கு முன்பு இந்தக் கவிதை ஜூன் 1988 கணையாழியில் வெளிவந்திருந்தது.அப்போது எனக்கு 22 வயது.

அசோகமித்திரனும் நாஞ்சில் நாடனும் எழுதிய அதே இதழில் சுந்தர்ஜியும் என்று நிதானிக்க அவகாசம் வேண்டியிருந்தது.அசோகமித்திரன் கௌரவ ஆசிரியராக இருந்தார்.

தொடர்ச்சியாகக் கணையாழி-முன்றில்-இன்று-கனவு-பாலம்-காலச்சுவடு ஆகியவை என் கதை-மொழிபெயர்ப்பு-கவிதைகளை வெளியிட்டு எனக்குக் கிறுக்குப் பிடிக்க வைத்திருந்தன.

இந்தக் கவிதையை இப்போது திருப்பிப் படிக்கும்போது ஒரு கறுப்பு வெள்ளைப் புகைப்படத்தில் என்னைத் தேடுவதாய் இருக்கின்றன நினைவுகள்.

இன்றைய ஒப்பனைகள் எதுவும் இல்லாத என் 22 வயதுக் கவிதை எனக்கு வசீகரமாகவே தெரிகிறது.

வேறு வழியில்லை.படித்து வையுங்கள்.