ஒரு ரயில் நிலையம்.

கடந்த வாரத்தின் இறுதியில் மூன்று நாட்களை நானும், கோபாலியும் [தஞ்சாவூர்க்கவிராயர்] இருவருக்கும் பொதுவான, எங்களை யாருக்கும் தெரியாத ஓர் ஊரில் செலவிட்டோம். சென்னையிலிருந்து அவர் ரயிலில் வந்து சேரும் வரை இரண்டு மணி நேரம் ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்தேன்.

ஒரு பின்மதியச் சோர்வுடன் ரயில் நிலையம் களைத்திருந்தது. ஓர் இருக்கையில் சாய்ந்து இளைப்பாற நினைக்கையில், அவரிடமிருந்து ஒரு கவிதை.

கண்ணைச் சுருக்கிக்
கரை காண முயல்வோர்
உளர்.
படகில் லயித்துக்
கடலை அடைவோர்
சிலர்.

ஒரு கச்சேரிக்கு முந்தைய தம்புராவின் ஸ்ருதி கூட்டலாய் ரசித்தேன். அனேகமாக அவர் செங்கல்பட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று யூகிக்க மேலே கண்ட கவிதை உதவியது. எனக்குள் சில வார்த்தைகளை அது கோர்க்கத் துவங்கியது.

நிலையங்கள்
எவ்வளவு அழகாய் இருப்பினும்
நிற்காமல் செல்கிறது
இந்த ரயில்
ஒரு துறவியைப் போல.

என்று அனுப்பினார் அடுத்த கவிதைத் துண்டை.

நான் பதில் சொன்னேன் -

துறவியைப் போல்
நிலையங்களை
ரயிலால் கடக்க முடிந்தாலும்
இது போன்ற கவிதைகளைக்
கடக்க முடிவதில்லை.

என்று.

சற்றைக்குப் பின் -

மலைகளை
நகர்த்தும் சக்தி
ரயிலுக்கு உண்டு என்பதைக்
குழந்தைகளே அறியும்

என்று மலையை என்னுள் நகர்த்தினார் ஓர் குழந்தையாக.

எந்த
மூட்டை முடிச்சுகளும் இன்றி,
பயணிக்கும்
ஆர்வமும் இன்றி
ஒரு ரயிலை
அலட்சியம் செய்யக்
குடும்பத்துடன் காத்திருக்கின்றன
குரங்குகள்

என்று எழுதத் துவங்கிய நான்-

====
சப்தம் கேட்டு அரக்கப் பறக்கத்
தயாராகும் பயணிகளை
ஏமாற்றியதை எண்ணிச்
சிரித்தபடிக் கடக்கிறது
வெறும் என்ஜின்.

====
காலம் காலமாய்
பயணிகளை ரயில் சுமக்க,
ரயிலைச் சுமக்கிறான்
கவிஞன்.

====
பலரின் உணர்வுகளைச்
சுமக்கிறது பயணிகள் ரயில்.
பலருக்கான உணவுகளைச்
சுமக்கிறது சரக்கு ரயில்.

====
நிலையத்தில்
ரயில் நிற்கும் வேளை
இன்னொரு கவிதை எழுத
முயற்சிக்காதே.

====
இடி மின்னலுடன்
பெருமழை போல நுழைந்து
கோயில் யானை போல் இளைப்பாறி
திருவிழா முடிந்த கிராமமாய்
மனதைச் சூறையாடி
தொலைவுக்குச் செல்கிறது ரயில்.

====
சிவப்புக்கு ஒரு ரயிலும்,
பச்சைக்கு ஒரு ரயிலும்
பணிகின்றன.
எந்த நிறத்தை நான் கொள்ள?

====
ஒரு காலி இருக்கையை
மட்டுமே
பயணி நிரப்புகிறான்.
நிலையத்தை
அதன் கொள்ளளவைக்
காட்டிலும்
அதிகமாய் நிரப்புகிறது ரயில்.

====
தண்டவாளத்துடன்
காத்திருக்கிறேன்.
விரைந்து
ரயிலுடன் வரவும்.

என்று முடித்த போது, கோபாலி 'சுந்தர்ஜி' என்று கூவியபடி ரயிலில் இருந்து இறங்க, இரண்டு மணி நேரம் எனக்குப் புகலளித்த ரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியேற மனமின்றி இருவரும் வெளியேறினோம்.

சில பகிர்வுகள்.

தஞ்சாவூர்க்கவிராயர் - எதிர்பாராத நேற்றிரவின் மழை போல - இன்று மாலை மருத்துவமனை சிகிச்சை முடிந்து வீடு திரும்புகிறார். அவரின் உடல்நலம் குறித்து தொடர்ந்து விசாரித்த எல்லா நண்பர்களுக்கும் மெல்லிய குரலில் தன்னுடைய நெகிழ்வான நன்றிகளைத் தெரிவிக்கச் சொன்னார்.

இன்னும் சில மாதங்களில், அவர் தன்னுடைய இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி விடுவார். அவரின் செல்லப் பேரன்களையும், வீட்டு மரங்களையும், செடிகளையும் பத்து நாட்களுக்குப் பின் இன்று அவரால் தொட்டு உணர முடியும். அவைதான் அவரின் சிகிச்சைக்குப் பிந்தைய நாட்களுக்கான அருமருந்து.

கவிராயர் அறுவை சிகிச்சை மேற்கொள்ளப்பட்டபோதும், சிகிச்சையில் இருந்தபோதும் அன்புடன் ப்ரார்த்தித்துக்கொண்ட, பரிவுடன் விசாரித்த அத்தனை நண்பர்களுக்கும் மனதின் ஆழத்திலிருந்து  நன்றி.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ஹிந்துவில் டி.வி.எஸ். 1957ல் வெளியிட்ட முதல் விளம்பரத்தில் எத்தனை ஸ்வாரஸ்யங்கள் மறைந்திருக்கின்றன. பார்க்கப் பார்க்கத் திகட்டவில்லை.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1987ல் எம்.ஜி.ஆர். ப்ரூக்ளின் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை மேற்கொண்டபோது அவரின் உடல்நிலை குறித்து உண்டான புரளிகளை மறுக்க வெளியிடப்பட்ட புகைப்படங்களில் ஒன்று.(இதைப் பார்த்திராத தலைமுறைக்காக இது)

கடவுளுக்கு நன்றி!

அறைக்கு வெளியே ”அறுவை சிகிச்சை வெற்றிகரமாக முடிந்தது” என்று யந்திர கதியில் பல சந்தர்ப்பங்களில் கேட்டிருக்கக்கூடிய அதே வாசகங்களைக் கடவுளின் வடிவாய், குரலாய் டாக்டர்.குரியனின் குழுவினர் சொன்னபோது நான் கரைந்தேன்.

இதற்கு முன்பு என் இரு குழந்தைகளையும் ப்ரசவித்த என் மனைவியின் அருகே இது போன்ற உணர்வுக் குவியலில் இருந்திருக்கிறேன்.

கடவுளின் அருளுக்கும், அவர்களின் ப்ரதிநிதிகளாய்ச் செயல்பட்ட ஒவ்வொரு மருத்துவருக்கும், செவிலியருக்கும், துணையாளர்களுக்கும் நன்றி சொன்னேன்.

உங்கள் அல்லது நம் ஒவ்வொருவரின் ப்ரார்த்தனையையும் செவிமடுத்த ஆண்டவனின் அன்புக்கு நான் சொல்லும் நன்றி உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும்தான்.

தஞ்சாவூர்க்கவிராயர் விரைவில் ICUக்கு மாற்றப்படுவார். அவர் நினைவு திரும்ப இன்றிரவு ஆகலாம். மீண்டும் மயக்கநிலைக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டு நாளை முழுவதும் நினைவற்ற நிலையிலேயே இருப்பார்.

நினைவற்ற அந்த நிலை? அது எப்படியிருக்கும்? வலிந்த மயக்க நிலையில் இந்த 59 வருட வாழ்வின் அல்லது முந்தைய பிறவிகளின் சுவடுகள் தெரியக்கூடுமா? தெரியவில்லை.

அவர் நினைவு திரும்புகையில் உங்கள் ஒவ்வொருவரின் வாழ்த்தையும் அவருக்கு நான் தெரிவிப்பேன்.

இன்று மரத்தை விட்டுக் கிளம்பிய பறவைகள் கூடு திரும்புகையில் அவற்றை ரசிக்கும் மனநிலையைக் கொடு இறைவா!என்று என் ப்ரார்த்தனையை முடித்திருந்தேன்.

இன்றைக்கு அந்தப் பறவைகளை, அவற்றின் கூவலை என்னால் எப்போதும் போல் ரசிக்க முடியும்.

கோபாலி! சீக்கிரமா வாங்க!

என் நண்பர்களுள் மிக நெருக்கமானவரும், வழித்துணையுமான தஞ்சாவூர்க்கவிராயர் (கோபாலி) இதய அறுவை சிகிச்சைக்காக இன்று மெட்ராஸ் மெடிகல் மிஷனில் அனுமதிக்கப்பட இருக்கிறார்.

அறுவை சிகிச்சைக்கான நாளும், நேரமும் அவரின் உடல்நிலை (சர்க்கரையும், ரத்த அழுத்தமும்) கண்காணிக்கப்பட்ட பின் முடிவாக இருக்கிறது.

நவீன மருத்துவத்தில் இவ்விதமான சிகிச்சைகள் தற்போது மிகுந்த லாவகத்துடனும், கண்காணிப்புடனும் நடைபெறும் இவ்வேளையில் இந்த அறுவை சிகிச்சையும் வெற்றிகரமாக மேற்கொள்ளப்பட்டு, அவர் பரிபூரண நலம் பெற்று மீண்டும் எழுதத் துவங்கும் நாளை நான் ஆவலுடன் எதிர்நோகியிருக்கிறேன்.

கடந்த பத்து நாட்களில் அவரோடு என்னால் நிறைய நேரங்களில் உடனிருக்க முடிந்தது. பாரதியின் கட்டுரைகள், சார்வாகன், நகுலன், க.நா.சு, வள்ளலார் போன்றோரின் எழுத்துக்களை நான் வாசிக்க அவர் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். கர்ணன் திரைப்படத்தில் வரும் உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம் என்னைப் பாடச் சொன்னார். அவர் வீட்டில் வந்து தங்கிச் செல்லும் பறவைகளைப் பற்றி, குறித்த நேரத்தில் இரைக்காகக் கிளம்பி வரும் ஐந்து கட்டெறும்புகள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

அறுவை சிகிச்சை முடிந்துவந்த பின் நாம் இருவரும் ஒரு பயணம் மேற்கொள்ளவேண்டும் எனவும், சின்ன அளவில் ஒரு ஹோட்டல் நடத்திப் பார்க்கவேண்டும் எனவும் என்னிடம் ஆசைப்பட்டார்.

அவர் மனைவி அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை அவசியம் என்று ஆஞ்சியோக்ராம் முடிந்து தெரிவித்தவுடன் தேம்பி அழுதது இன்னும் என் மனதிலேயே உறைந்திருக்கிறது.

தன் எழுத்துக்கள் மூலம் இந்தச் சமூகத்துக்கு சிகிச்சைகள் தந்து, வாழ்வின் ரசத்தைப் பருக வைக்கும் இந்த எளிமையான கலைஞன், மீண்டும் புது உற்சாகத்துடனும் ஆரோக்யத்துடனும் திரும்பி வரவேண்டி என் இஷ்ட தெய்வம் சுவாமிமலை முருகனின் பாதங்களில் பணிகிறேன்.

மருத்துவமனையின் வெளிப்புறம் உங்களுக்காகக் காத்து நிற்கிறேன் கோபாலி. சீக்கிரமா வாங்க!

ஒரு படு பழைய கடிதம்

கோபாலி,

ப்ரகாஷுக்கு லெட்டர் எழுதியிருக்கிறேன். ஞாயிற்றுக்கிழமையின் சுகத்தில்.அது சாப்பிடும் முன்.இது சாப்பிட்ட பின்.புதன்கிழமை மாலையும் இரவும் கூடும் ஒரு விதமான மனதைக் கலங்க வைக்கும் நேரத்தில் லக்ஷ்மியோடு உங்களைப் பார்த்தது.

ப்ரகாஷால் புதன்கிழமை வர முடியவில்லை.அதனால் நீங்கள் சொன்னபடி என் ப்ளானை மாற்றிக்கொண்டு (முதலில் வியாழக்கிழமை இரவே பாண்டிச்சேரி புறப்படுவதாக இருந்தேன்)வியாழக்கிழமை இரவு நீங்கள்/ப்ரகாஷ்/நான்/சிவசு மற்ற நண்பர்களோடு Bertolucciயின் “தி லாஸ்ட் எம்பரர்” பார்த்துவிட்டு நள்ளிரவே பாண்டி புறப்பட முடிவு செய்தேன்.வியாழக்கிழமையன்று நானும்,ப்ரகாஷும் மட்டுமே மீதமாகிப் போக அருள் தியேட்டர் போய்(அதற்கு முன்னால் வெங்கடா லாட்ஜ் ஏ/சி ரூமின் கனத்த தனிமையை எங்கள் சிரிப்பாலும் பேச்சாலும் விலக்கி ஓட்டி சாப்பிட்டோம்)”த க்வெஸ்ட் ஃபார் ஃபயர்” சினிமா பார்த்தோம்.ப்ரகாஷ் சொல்லியிருக்கக்கூடும்.

நள்ளிரவு 2மணி வரை ப்ரகாஷும் நானும் திருவள்ளுவர் பஸ் ஸ்டாண்டில் என்னென்னவோ பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.மனசுக்கு வருத்தமான சூழலைத் தந்தது அந்த இரவு.பொதுவாகவே ரயில்வே ஸ்டேஷனின் இரவுக்கும் பஸ் ஸ்டாண்டுகளின் இரவுக்கும் நிறைய வித்யாசங்கள் உண்டு.ரயில்வே ஸ்டேஷனின் இரவு கல்யாணச் சத்திரத்தின் ராத்திரி போலவும்,பஸ் ஸ்டாண்டின் இரவுகள் நமக்குப் பிடிக்காத ஒரு விருந்தாளியின் வீட்டில் கழிக்கும் இரவு போலவும் இருக்கும்.

என்னமோ எனக்கு இப்படியே தோன்றும்.ஒவ்வொரு கிழமையின் பகலும் தனித்தனியானது.வெள்ளிக்கிழமை காலைதான் வாரநாட்களிலேயே மனதுக்கு நிம்மதியான நேரம் போலவும்,சனிக்கிழமை மதியம் போல மனசை சோகமாக்கும் பகல் எதுவும் கிடையாது என்றும். இன்னும் இப்படியே நிறைய.இப்படியெல்லாம் பிரித்துப்பார்க்கலாமா?கூடாதா?தெரியவில்லை.

ஆனால் பிரித்துப் பார்க்கும் போது ஒரு பெரிய சிடுக்கு நூலை சிடுக்கெடுத்து முடித்தவுடன் கிடைக்கும் த்ருப்தி போல இது ஒரு விதம்.நமக்குள்ளே எத்தனை பைத்தியக்காரத்தனங்கள்!காதம்பரி சொல்லுவார்-”எல்லாப் பயல்களும் எப்படி இவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கானுங்க?நம்ம மட்டும் ஏன் ஸார் எப்பவும் கஷ்டப்பட்டுண்டே இருக்கோம்”னு.இதில் எனக்கு முழுக்க உடன்பாடு இல்லாவிட்டாலும் அவர் சொல்ற பாவம் ரொம்பப் பிடிக்கும்.

ரெண்டு மணிக்கு ப்ரகாஷ் கையில்/காலில் வலியோடு எனக்குக் கையசைத்துவிட்டு தன் பாட்டுக்குத் தனியாகவும், நான் பஸ்ஸில் தனியாகவும் போனபோது அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.ரொம்ப மனது கஷ்டப்பட்டது.ரித்விக் கட்டக்கின் “மேக் தாக் தாரா”பார்த்த ஒரு இரவில் குலுங்கிக் குலுங்கி இதுபோல அழுதிருக்கிறேன்.அழுதபடியே எப்போது தூங்கினேன்?தெரியவில்லை.

அடர்த்தியான புகை மூட்டத்துக்கும்/பனிக்கும் நடுவே மீதியாகிப் போன கரும் சாலையில் பஸ் போய்க்கொண்டிருந்தபோது விழித்தேன்.பாண்டிச்சேரியை அடைய இன்னும் பத்து கி.மீ. என்று தெரிந்தது.தஞ்சாவூருக்கும்,பாண்டிச்சேரிக்குமான இடைவெளியை நீட்டல் அளவையால் சுமார் இருநூறு கி.மீ. என்று அளந்துவிட முடியாது.இடைவெளி இன்ஃபினிடிவ்.வெள்ளி/சனி வேலைக்குப் போனேன்.

வழக்கம் போல ஃபாக்டரி மேனேஜர் பெரிய ஸீரோ.அக்கௌண்டன்சி துணையோடு கி.பி.1950ல் வசித்துக்கொண்டு/அடிக்கடி இருமிக் கொண்டு/தொப்பையிலிருந்து நழுவுகிற பேண்டை அலட்சியமாகத் தூக்கிவிட்டுக்கொண்டு/இரு புருவத்துக்கிடையில் ஸ்ரீசூர்ணம் தீற்றிக்கொண்டு/பக்கத்தில் இருக்கும் லக்ஷ்மி என்கிற என் சக ஊழியரியான தெலுங்கு ப்ராம்மண ஸ்ரீமதியைத் தனியாய் நேரங்கிடைக்கும் போது தொட்டுத்தடவிக்கொண்டு அலைகிறார்.அடிக்கடி என்னை”மீனாக்ஷிசுந்தரம்,இங்க வாங்கோ”என்று கூப்பிட்டுத் தன் பைத்தியக்காரத்தனமான புராதனத் தூசி படிந்த அக்கௌண்டன்சியை என் மேல் சுமத்துகிறார்.

நேற்று சொல்லிவிட்டேன்-”மாடர்ன் மெதட் இப்படி இல்லை ஸார்.இடது கையில் பேனாவைப் பிடித்துக்கொண்டு ஈஸிசேரில் சாய்ந்து கொண்டு எண்ட்ரி போடும் சுலபம் உங்களை இன்னும் எப்படி எட்டவில்லை?என்று தொனிக்க.அதன் முகம் சுருங்கிப் போயிற்று.ஆனால் ஜாக்ரதையாகிவிட்டார்.

அதன் பின் வெகு நிதானமாக என்னை அணுகுகிறார்.அடிக்கடி”உள்ளே நம்ம கம்பெனி ப்ரொட்யூஸ் பண்ற பாட்டில் மௌத் ஸ்டாப்பர்ஸ்(ரப்பர் கார்க்குகள்)கறுப்பு. நீ சிகப்புய்யா”என்ற அர்த்தத்தில் நான் சிரிக்கிறேன்.அவருக்குப் புரிய மாட்டேன் என்கிறது.

என் பக்கத்தில் ரெங்கராஜன் என்கிற மதுராந்தக 34வயது அக்கவுண்டண்ட்,வலது பக்கம் லக்ஷ்மி,அவர்கள் எல்லாரும் ஒரே க்ரூப்.மேனேஜரை ஏமாற்றிவிட்டு ஆஃபீஸ் ஃப்ளாஸ்க் டீயை இரண்டு,மூன்று தடவை குடித்து விடுகிறோம்.நாங்கள் குடிக்கும் நேரத்தில் மேனேஜர் ஒண்ணுக்குப் போயிருப்பார்.தொண்டைக்குள் ’மேனேஜருக்கு நீரிழிவோ?’ என்ற சந்தேக தாகம் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

சரி.ஆஃபீஸ் புராணம் ஜாஸ்தியாப் போச்சு.நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

பாண்டிச்சேரியின் பரந்த எல்லையில் 136B, கீழ ராஜ வீதி என்ற முகவரி கிடைக்காது என்ற ஏமாற்றத்தைப் போக்கிக்கொள்ளக் கைவசம் இருப்பது பழைய ஞாபகங்கள்-கொஞ்சம் புஸ்தகங்கள்-கடற்கரை-இன்னும் கொஞ்ச நாளில் என்னை அடைய இருக்கிற என் நண்பனான சைக்கிள்-நான் இன்னும் போகாத லைப்ரரிகள்-ஆஸ்ரம்-பார்க்க நேரமில்லாத தொலைவில் இந்திராபார்த்தசாரதி/ராஜு/மாலதி.இது தவிர இப்போதைக்கு சுந்தர்ஜியை மறக்கடித்து மீனாக்ஷிசுந்தரத்தை ஞாபகப்படுத்துகிற என் அலுவலகம்.வேறென்ன?

ப்ரகாஷின் உடல்நலத்தைத் தயவு செய்து கவனித்து அவரை ஆபரேஷனுக்கு உட்படுத்துங்கள்.தயவு செய்து அவரிடம் இதைச் சொல்லி அடுத்த மாதத்துக்குள் ஆபரேஷனை முடித்து விடுங்கள்.

எதிர்வீட்டில் ஒரு பெண் என்னை இன்று காலையில் இருந்து சைட் அடிக்கிறாள்.என்ன செய்ய?உங்கள் மனைவி/பெண் லக்ஷ்மி/பயல் பாரதி/அப்பா நலம்தானே?அன்பழகன்/ரமேஷ்பாபு/சுப்பராயலு/மு.ராமசாமி/ராமானுஜம் நலம்தானே?

ஒரு வாரத்துக்குள் பாண்டிச்சேரியில் ரூம் வாடகைக்குக் கிடைத்துவிடும்.அதுவரை ஆஃபீஸ் முகவரிக்கு லெட்டர் போடுங்கள்.என் மாமாவின் நண்பரின் ரூமில் தற்போது வாசம்.

காதம்பரிக்கு என் விபரம் தெரியப்படுத்தவும்.ஒரு வாரத்துக்குள் அவருக்கு லெட்டர் எழுதுவேன் என்றும் சொல்லவும்.அவர் வீட்டு நம்பர் 34ஆ?அல்லது 43ஆ?விவரம் தேவை.எழுதுங்கள்.

சுந்தர்ஜி,

20.02.1989

(என் 27 வருட மெ(மே)ன்மையான நட்பு கோபாலியுடன் -தஞ்சாவூர்க்கவிராயர்- பாறை போல் இறுகியிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 22 வருஷங்களுக்கு முன்னால் எனக்கு முதன்முதலில் வேலை கிடைத்தபின் என் 24வது வயதில் எழுதப்பட்ட என் கடிதத்தின் உணர்வுகளில் இருந்து வெகுவாக நான் மாறியிருக்கிறேன்.

இன்றைக்கு என்னால் எழுதப்படும் ஒரு கடிதத்தில் மனிதர்களின் அடையாளங்கள் குறித்த விமர்சனங்கள் இடம் பெறாது.அன்று எழுதப்பட்ட கடிதத்தால் யாரின் மனதும் புண்பட்டிருந்தால் மன்னியுங்கள்.

ஆனாலும் அந்த வயதின் அடையாளமாய் இந்தக் கடிதத்தின் சருகு என்னை வருடிச் செல்கிறது.)

ஃபோர்மனெக்கும் தமிழ்ப்பெண்டிரும்

யாரொஸ்லாவ் ஃபோர்மனெக்- 

jaroslav Formánek 

மேலே இணைத்திருப்பது 

ஃபோர்மனெக்கின் படம் அல்ல.

சத்தியம். ஃபோர்மனெக் சுவாரஸ்யமான ஒரு கேரெக்டர் என்பது சத்தியம். நான் தஞ்சாவூரில் ப்ரகாஷின் வட்டத்தில் இருந்த 80களில் தமிழ் கற்றுக்கொள்ள வந்த செக் நாட்டு மாணவன். கோபாலியின் தயவால் கிடைத்த கொடை. ப்ராக் நகரத்தில் ஒரு பூங்காவின் பாதுகாப்பாளனாக இருந்த ஃபோர்மனெக் ப்யானோ வாசிப்பதிலும் பாடுவதிலும் அற்புதமான கலைஞன்.

தமிழ் அவன் பார்வையில் பட்டது தமிழுக்கு ஒரு அனுபவம்.( இந்த ஒருமை ஏக வசனம் நான் பொதுவாகப் பயன்படுத்தத் தயங்குவது.அன்பின் நெருக்கத்தால் அவன்.தவறென்று ஒருவேளை இதைப் படிக்கும் ஃபோர்மனெக் கருதக்கூடுமானால் ஸாரிபா ஃபோர்மனெக்) பல விஷயங்களை எப்படி இன்னொரு கோணத்தில் பார்ப்பது என்பதைக் கற்றுக் கொடுத்த வ்யக்தி. 

கழுத்தில் சிவப்பு அரைஞாண் கயிற்றில் கோர்த்த ருத்ராக்ஷம்.இடுப்பில் நாலு முழ வேஷ்டி.ஒரு பழைய ஹெர்குலிஸ் சைக்கிள். வாயுசாந்திக்கு அவ்வப்போது கணேஷ் அல்லது சொக்கலால். பல ஊர்களுக்கு ஃபோர்மனெக்கோடும் அவனுடைய தோழி எவ்லினோடும் சுற்றிய நாட்கள் இப்போது த.க.வின் இந்த அற்புதமான சிறுகதையின் மூலமாக என்னைச் சுற்றுகின்றன.

இந்தச் சிறுகதை தஞ்சாவூர்க்கவிராயரின் தேர்ந்த எழுத்துக்கும் பற்களையும் மனதையும் குலுங்கவைக்கும் சிரிப்புக்கும் மற்றுமொரு உரைகல். மூழ்கி முத்தெடுக்க உங்களை அழைக்கிறேன்.

இனி இச்சிறுகதை உங்களுக்காக-

                              ஃபோர்மனெக்கும் தமிழ்ப்பெண்டிரும்.  

ஒரு வெள்ளைக்காரனுடன் ஒரே வீட்டில் குடியிருந்த அனுபவம் எத்தனை பேருக்குக் கிடைத்திருக்கும்? எனக்குக் கிடைத்தது. 25 வருடங்களுக்கு முந்தைய கதையைச் சொல்கிறேன்.

தஞ்சாவூர் மேல வீதியில் பாலோபா சந்தில் குடியிருந்தோம். தஞ்சாவூர் சந்துகள் பிரசித்தி பெற்றவை. புராதனத் தன்மை கொண்டவை. விசித்திரமான மராட்டியப் பெயர்களுடன் கூடிய தஞ்சாவூர் சந்துகளில், தலைமுறை தலைமுறையாக மனிதர்களும் மாடுகளும் வசித்து வருகிறார்கள். அழகான பெண்களும், அசிங்கமான சாக்கடைகளும், தண்ணென்ற குளிர்ச்சியும் கொண்ட திண்ணைகளும் எந்தச் சந்தில் நுழைந்தாலும் ஒரே மாதிரி தோற்றத்துடன் திகைப்பை உண்டு பண்ணும்.

வேடிக்கையாக ஒரு கதை சொல்வதுண்டு. சந்துக்கு வெளியே தெருவில் ஒரு மாமி கோலம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தார். அந்த வழியே ஒரு ஆசாமி கையில் ஒரு துண்டு பேப்பருடன் முகவரி விசாரித்து இருக்கிறார். மாமி கோலம் போடுவதை நிறுத்திவிட்டு அவருக்கு வழி சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறார். அடுத்த வ்ருடம் அதே தெரு அதே சந்து. அதே மாமி கோலம் போடுகிறார். ஒரு ஆள் முகவரி கேட்டு துண்டுச் சீட்டை நீட்டுகிறார். மாமி அமைதியாகக் கேட்டாராம். “ இன்னுமா அந்தச் சந்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியலை?”.

அதற்காகத் தஞ்சாவூர்ச் சந்துகளை இளக்காரமாக நினைத்துவிடாதீர்கள். பெரிய எழுத்தாளர்கள், சங்கீத வித்வான்கள், பண்டிதர்கள், கலைஞர்கள் எல்லாம் இங்கே வந்திருக்கிறார்கள். அது சரி. வெள்ளைக்காரன் விஷயம் என்ன என்றுதானே கேட்கிறீர்கள்? கொஞ்சம் இருங்கள். ஒரு வாய் வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டு வந்துவிடுகிறேன். வெற்றிலை போடாமல் கதை சொல்வதாவது?

அப்போது பல்கலைக்கழகத்தில் நான் ஒரு பொறுப்பான பதவியில் இருந்தேன். வெளிநாடுகளில் இருந்து ஆய்வின் நிமித்தமும் தமிழ் படிக்கவும் வெள்ளைக்காரர்கள் நிறையப் பேர் வருவார்கள். அவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளைச் செய்து கொடுக்கும் பொறுப்பைத் துணைவேந்தர் (வாட் எ நேம்!) என்னிடம் ஒப்படைத்து விடுவார்.

ஒரு நாள் நல்ல வெயில். செகோஸ்லோவாகியாவில் இருந்து ஒரு இளைஞன் வந்து சேர்ந்தான். பால் வடியும் முகம் அப்படியே தக்காளி போல் கன்றிப் போயிருந்தது. துணைவேந்தரிடம் என்ன சொன்னான் என்று தெரியவில்லை. 

“அவன் பெயர் யாரொஸ்லாவ் ஃபோர்மனெக். அவனுக்கு விடுதி வாழ்க்கை வேண்டாமாம். ஏதாவது ஒரு தமிழ்க் குடும்பத்துடன் வாடகை விருந்தாளியாகத் தங்கிக்கொள்ள விரும்புகிறான். பேசாமல் ஒரு பெரிய வீடாகப் பார்த்து அவனை உன் வீட்டிலேயே தங்க வைத்துக்கொள்ளேன். ஒரு வருஷம்தானே?”

நான் தலையாட்டினேன். என் மனைவிக்கு இந்த ஏற்பாடு பிடித்திருந்தது. ஐயங்கடைத்தெரு அருகிலேயே ஒரு தனி வீடு கிடைத்தது. 500 ரூபாய் வாடகை. திண்ணை. திண்ணையை ஒட்டி ஒரு தனி அறை. பெரிய கூடம். இரண்டு படுக்கை அறைகள். ஸ்டோர் ரூம். பூஜை அறை. பின்புறம் கிணறு. திண்ணையை ஒட்டிய தனி அறையை ஃபோர்மனெக்குக்கு ஒதுக்கிவிட்டோம்.

“ஒண்டிக்கட்டை தானே? அந்த ரூம் போதுங்க அவனுக்கு. அவன் முந்நூறு ரூவா கொடுக்கட்டும். நாம எரநூறு கொடுப்போம்” என்றாள் என் மனைவி.

”இது அநியாயம்” என்றேன்.

ஆனால் இதற்கு ஃபோர்மனெக் மறுபேச்சு இன்றி ஒப்புக்கொண்டான். மீந்து போன குழம்பு, சட்னி வகையறாக்கள், ஆறிய சாதம், கூட்டு எல்லாம் எடுத்து வைத்து ஃபோர்மனெக்குக்குப் பரிமாறினாள். 

“எப்படி இருக்கு எங்கள் வீட்டுச் சமையல்?” என்று கேட்டாள் என் மனைவி.

ஃபோர்மனெக் படு கூர்மையானவன். என்னைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டியபடி “நான் ஒங்க வீட்டுத் தோத்தோ” என்றானே பார்க்கலாம்.

என் மனைவி முகம் போன போக்கு!

ஃபோர்மனெக்கின் அறை புத்தகங்களாலும் இசை ஆல்பங்களாலும் நிரம்பி வழிந்தது. அலுவலகத்தில் இருந்து வந்த்தும் அவன் அறைக்குள் போய்விடுவான். அகநானூறு, புறநானூறு போன்ற பழைய தமிழ் இலக்கியங்களில் இருந்து பெண்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் சேகரிப்பான். 

”காக்கைப்பாடினியார் ஆணா? பெண்ணா?” என்று கேட்டான் ஒரு நாள்.

காக்கையாவது பாடுவதாவது? எனக்கென்ன தெரியும்?

வாசல் பக்கம் ஜன்னலைச் சாத்தியே வைத்திருந்தான். ”குழந்தைகள் மட்டுமல்லாமல் சில சமயம் பெரியவர்கள் கூட அதன் வழியே எட்டிப் பார்க்கிறார்கள். எனக்கு சங்கோஜமாக இருக்கிறது” என்றான்.பிறருடைய அந்தரங்கத்தைத் திருட்டுத் தனமாகப் பார்ப்பது எங்களது பிறவிக்குணம் என்று எப்படிச் சொல்வது?

ஃபோர்மனெக் வந்துவிட்டால் திண்ணைகளில் உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்கள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு அவனையே பார்த்துக் குசுகுசுவென்று பேசிக்கொள்வார்கள். ஃபோர்மனெக் யாரையும் ஏறிட்டுக் கூடப் பார்க்க மாட்டான். முகத்தில் நாணம் கலந்த சிரிப்புடன் தன் அறைக்குள் புகுந்துகொள்வான். அங்கே அவனுக்காகப் பழந்தமிழ்ப் பெண்டிர் கூட்டம் காத்திருக்கும்.

“பழங்காலத்துத் தமிழ்ப் பெண்ணொருத்தி முறத்தால் புலியை விரட்டினாளாமே? முறம் எப்படி இருக்கும்? அது பயங்கரமான ஆயுதமா?” என்று கேட்டான். முறத்தைக் கொண்டு வந்து காட்டினேன். ஏகத்துக்கும் சந்தோஷப்பட்டான்.

”அடடே! இதை வைத்துப் புலியை எப்படி விரட்டியிருப்பாள்?”

“விரட்டியது முறமல்ல. அவள் வீரம்” என்றேன்.

என் மனைவிக்குத்தான் கோபம். ”ஐயோ! அது அழுக்கு முறமாச்சே! அதைக் கொண்டு போய் அவனிடம் காட்டினீர்களாக்கும்! என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பான்?”

பீத்தோவனின் இசை சிம்ஃபனியை ஃபோர்மனெக் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். தியாகையரின் கீர்த்தனைகளைக் கேட்கும்போது எனக்கு ஏற்படும் அதே பரவசம் பீத்தோவனிடமும் கிடைத்தது. ஃபோர்மனெக்கின் அறை எனக்குப் பொழுதுபோக்கு மட்டுமன்றி மனைவியிடமிருந்து தப்பிக்கும் உபாயமாகவும் மாறியது.

“எப்பப் பாத்தாலும் என்ன அவன் ரூமிலேயே பழியாக் கெடக்கறீங்க? ம்யூஸிக் வால்யூமைக் குறைச்சு வெக்கச் சொல்லுங்க. ஒரே இரைச்சல்”

இசை என்னை வேறு ஓர் உலகுக்கு இழுத்துச் சென்றது. அந்த உலகத்தில் ரேஷன் கடை இல்லை. அலுவலகம் இல்லை. சின்னக் கவலைகள் இல்லை. மனைவியில்லை. ஒரே சமயத்தில் நூறு வயலின்கள் உச்சத்தைத் தொட்டன. ஃபோர்மனெக் ஆட ஆரம்பித்து விட்டான். நானும் ஆட ஆரம்பித்திருந்தேன்.

திடீரென்று கதவை யாரோ இடிக்கும் சப்தம். கோபத்துடன் திறந்தேன். என் மனைவியின் கண்களில் பொறி பறந்தது. 

“மணி என்ன தெரியுமா?”- அவள்.

“தெரிய வேண்டியதில்லை”-நான்.

“ஒங்களுக்கு வேண்டாம். அக்கம்பக்கத்துல இருக்கறவங்க தூங்க வேண்டாமா? ராத்திரி ஒரு மணிக்கு இப்படி அவனோட சேர்ந்துக்கிட்டு கூத்தடிக்கிறீங்களே? இது நியாயமா?”

சாதுவான நாய்க்குட்டி மாதிரி போய்ப் படுத்துக் கொண்டேன்.

பூட்டப்பட்ட அறைக்குள் இருந்து பூம் பூமென்று இசையின் நீர்வீழ்ச்சி இடுக்கு வழியே கசிந்துவந்து என்னை நனைத்தது. என் மனைவிக்கு அவன் மீது எரிச்சல் அதிகமாகிக் கொண்டே வந்தது.

ஃபோர்மனெக்குக்குப் புரிந்தது. ஆனால் ஏதோ பரீட்சைக்குப் படிப்பவன் போல் தமிழ்ப் புத்தகங்களை விழுந்து விழுந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். 

”இவ்வளவு தூரம் கடல் கடந்து வந்து தமிழ் படிக்கறதுல உனக்கு என்ன பிரயோஜனம்?” என்று ஒரு நாள் கேட்டேன்.

“உங்கள் நாட்டில்தான் படிப்புக்கும் வேலைக்கும் முடிச்சுப் போட்டு வைத்திருக்கிறீர்கள். எங்கள் ஊரில் மனசுக்குப் பிடிக்கிறதைப் படிப்போம். ஏதோ ஒரு வேலை. கொஞ்சம் பணம். கொஞ்சம் புத்தகம். நிறையப் பயணம். பணம் சேர்ந்ததும் மறுபடி ஊர்சுற்றக் கிளம்பி விடுவோம்?”

ஒரு நாள் சாயங்காலம். எங்கள் வீட்டில் எரிமலை வெடித்தது. ”ஒங்க ஃப்ரெண்டால் எனக்கு இன்னிக்கு மானம் போச்சு” என்று குதித்தாள் என் மனைவி.

”என்னாச்சு சொல்லு.”

”ஃபோர்மனெக் மத்தியானம் வீட்டுக்கு வரும்போது கூடவே ஒரு காதல் ஜோடியைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்துட்டான். ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணா ஒட்டிக்கிட்டே வருதுங்க. அதுங்க ரெண்டும் நம்ம வீட்டுக்கு முன்னாடியே ஒருத்தர ஒருத்தர் கட்டிப் பிடிச்சு வாயைக் கவ்விக்கிட்டு அப்டியே.. சீச்சீ1 எவ்வளவு நேரம்? சரிதான் விலகிடிச்சுங்கன்னு பாத்தா மறுபடியுங் கட்டிப் புடிச்சு...கண்றாவி. தெருவே வேடிக்கை பாக்குது. வாயைப் பொத்திக்கிட்டு சிரிக்கிதுங்க”.

“இலவசமா ஒரு சினிமா” நான் பாடினேன்.

“ஏங்க ஒங்களுக்கு வெட்கம் மானமே கெடையாதா?”

“பப்ளிக்ல சண்டை போடலாம். முத்தம் கொடுக்கக் கூடாதா? நாம வெளீல போகும்போது சில சமயம் நீ ரொம்ப அழகா இருப்ப. மஞ்சள் வெய்யில் காயும். எனக்கு உன்னை அப்படியே கட்டிப் பிடிச்சு முத்தங் குடுக்கணும்னு தோணும்”

“சீ! வெட்கங் கெட்ட மனுஷன்!”

நினைத்தபோது எல்லாம் பறவைகள் முத்தம் கொடுத்துக் கொள்வது இல்லையா? மனிதர்களுக்கு மட்டும் ஏன் இந்த ஹிப்பக்ரஸி? முத்தத்தைப் பாலியல் சமாச்சாரத்தோடு முடிச்சுப் போடுவது முட்டாள்த்தனமல்லவோ? ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கும் ஆணும், பெண்ணும் தங்களை கௌரவித்துக் கொள்ளும் உயர்ந்த செயல் அல்லவா அது?

“ என்ன யோசனை?” என்று கேட்டான் ஃபோர்மனெக். நடந்ததைச் சொன்னேன். 

“முத்தம் என்பது ஒரு மொழி. அதை எங்கு பேசினால் என்ன?” என்றான் சுருக்கமாக.

“கோபால்! உடுக்கு எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டான் ஒரு நாள்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

“என்னது உடுக்கையா?”

“அதுதான் உங்கள் சிவபெருமான் கையில் வைத்திருக்கிறாரே! அது அந்தக் கால இசைக்கருவியாம். நான் பார்க்க வேண்டும் அதை”.

அவன் கண்களில் ஆர்வம் பளபளத்தது.

“ரொம்பப் பழங்காலத்து இசைக்கருவியாச்சே அது? இப்பக் கிடைப்பது கஷ்டம்” என்று மழுப்பித் தட்டிக் கழித்துவிட்டேன்.

ஒருவாரம் கழிந்திருக்கும். கூடத்தில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

“கோபால்!” 

உற்சாகமாகக் கூவியபடியே உள்ளே நுழைந்தான் ஃபோர்மானெக். நேராக நான் சாப்பிடும் இடத்துக்கே வந்துவிட்டான். என் மனைவி முகம் சுளித்தாள். 

“கோபால்! இதோ பார். “

தன் கைப் பையில் இருந்து எதையோ எடுத்தான். உடுக்கை. நிஜமான உடுக்கை.

“சாப்பிட்டுவிட்டு என் அறைக்கு வா”

“கர்மம்! யாரோ பேய் விரட்டும் பூசாரிகிட்ட இருந்து வாங்கி வந்திருப்பான் போல” என்றாள் என் மனைவி.

நான் ஃபோர்மனெக் அறைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே செக்கச்செவேலென்று வெற்று உடம்போடு நின்றுகொண்டிருந்தான். இடுப்பில் புலித்தோல் மாதிரி வண்ணம் தீட்டிய துண்டு. காலில் சலங்கை. கையில் உடுக்கை. ரிகார்ட் ப்ளேயரிலிருந்து பீத்தோவனின் அற்புதமான இசை பீறிடுகிறது.

“கோபால்! கவனி. எங்கள் இசையோடு உடுக்கை ஒலியும் சேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும்? என்று சோதனை செய்யப் போகிறேன்”

உடுக்கை ஒலித்தது. வயலின்கள் வீறிட்டன. கால் சலங்கை ஒலிக்க ஃபோர்மனெக் ஆடலானான். மெல்ல மெல்ல இசையின் ஸ்தாயி உயர உயர அவன் ஆட்டத்தின் வேகம் கூடிக்கொண்டே போயிற்று. அவனுடைய தலைமுடி சுழன்றது. சிவனின் ஊழித் தாண்டவம்.

”தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி! எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!” என்று கைகூப்பி வணங்கினேன். கதவு இடிபடும் ஓசை. திறந்தேன். பத்ரகாளியாக என் மனைவி. அவளுக்குப் பின்னால் எதிர்வீட்டு-பக்கத்து வீட்டு மனிதர்கள்.

“கொழந்தைங்க பரீட்சைக்குப் படிக்கறாங்க. இங்க என்ன கூத்தடிக்கிறீங்க? ஒண்ணு இந்த வீட்டுல அவன் இருக்கணும். இல்லன்னா நான் இருக்கணும். சார்! நீங்கல்லாம் போங்க. நான் கவனிச்சுக்கறேன்”.

அவர்கள் வெளியேறினார்கள். என்ன நடந்திருக்கும் என்று என்னால் யூகிக்க முடிந்தது. என்ன உலகமடா இது? தினசரி ராத்திரி குடித்துவிட்டு வந்து பெண்டாட்டியை உதை உதையென்று உதைக்கிறான் ஒருத்தன். இந்தத் தெருவில் ஒரு பயல் அவனைக் கேட்டது கிடையாது. நாங்கள் இசை கேட்பது இடைஞ்சலாகப் போய்விட்டதா?

ஃபோர்மனெக் பிடிவாதம் பிடித்தான். விடுதி வேண்டாமாம். நல்ல வேளை அரண்மனையின் ஒரு பகுதியில் சிதிலமடைந்த பழைய கட்டிடத்தில் ஓர் அறை இருந்தது. அது மன்னர் பரம்பரையின் நிர்வாகத்திலிருந்தது. கேட்டதும் கொடுத்து விட்டார்கள். பகலில் கூட இருட்டாக இருந்த அந்த அறைக்குக் குடி பெயர்ந்தான் ஃபோர்மனெக். உடைந்த பல்லக்குகள். நூலாம்படை தொங்கும் பழங்கால ஓவியங்கள் மாட்டிய சுவர்கள். அங்கே நிலவிய அமைதியில் காலம் நகராமல் நின்று போயிருந்தது.

“ஆஹா பிரமாதம்” என்றான் ஃபோர்மனெக். அங்கே இருந்த வாட்ச்மேன் என் காதில் கிசுகிசுத்தான். “சார்! செத்துப் போன ராஜா ராணிங்களோட ஆவிங்கயெல்லாம் இஞ்சதான் அலையுதுங்க.”

நான் ஃபோர்மனெக்கைப் பார்க்கப் போவதைக் குறைத்துக் கொண்டேன். 

ஃபோர்மனெக்கைப் பார்த்து இரண்டு மாதங்களாகி விட்டன. நானும் என் மனைவியும் ஷாப்பிங் போய்விட்டுக் கீழ ராஜ வீதியிலிருந்த டாக்டர் நரேந்திரன் க்ளினிக் நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தோம். போகிற வழியில் ப்ரகாஷ் கடையில் ஒரே சிரிப்பு. கூத்து. சுந்தர்ஜி-முத்து-விச்சு-செல்லத்துரை-கவிஜீவன் .....நடுநாயகமாக ஃபோர்மனெக்.

எங்களைப் பார்த்து எழுந்து வந்தான். 

“எப்படி இருக்கீங்க? “என் மனைவியைப் பார்த்து மழலைக் குரலில் கேட்டான்.

என் மனைவி அவனைப் பார்த்து சிநேகமாகச் சிரித்தாள்.

“நீங்க எப்படி இருக்கீங்க ஃபோர்மனெக்? ஒரு நாள் எங்க வீட்டுக்கு வாங்க” என்றாள்.

அவள் கண்கள் கலங்கி விட்டன. 

ஃபோர்மனெக்கின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. துரத்தாத குறையாக ஃபோர்மனெக்கை வீட்டை விட்டு அனுப்பிவிட்டு என்ன உருக்கம்?

என்னை நெருங்கிக் காதருகில் கிசுகிசுத்தான் ஃபோர்மனெக்.

“இந்திய மனைவிகள் பற்றிய ஆய்வுக்கு எனக்கு விஷயம் கிடைத்து விட்டது”   

நன்றி- ஆனந்தவிகடன் -23-06-2010.