மரணத்தை அறிவிக்கும் அறிகுறிகள்.

நேற்று மஹாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதன் மோக்ஷ தர்ம பர்வத்தில் 317ஆவது அத்யாயத்தில்  மரணத்தை அறிவிக்கும் லக்ஷணங்களை ஜனக மன்னனுக்கு யாக்ஞவல்க்யர் கூறுவதாக வரும் பகுதி சிலிர்க்க வைக்கிறது.

எப்படி ஒரு கரு உருவான சில காலங்களுக்குள்ளே அதையறிந்து கொள்கிறோமோ, அதே போல இந்த ஜீவன் விடைபெறும் காலமும் நமக்கு சில அறிகுறிகள் மூலமாக முன்கூட்டியே அறிவுறுத்தப்படுவது ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம். 

இனி அந்த உரையாடலுக்குச் செல்வோம்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

யாக்ஞவல்க்யர் ஜனக மன்னனிடம் கூறுகிறார்:

”மிதிலை மன்னா! ஞானிகள் மூலம் தீர்மானிக்கப்பட்ட அமங்கலமான அல்லது மரணத்தை அறிவிக்கும் அடையாளங்களை வர்ணிக்கிறேன். அவை சரீரம் விடுபடுவதற்கு ஒரு வருஷம் இருக்கும்போதே அவனுக்கு முன்னால் தோன்றுகின்றன. 

யார் ஒருபோதும் முன்பு கண்ட அருந்ததி அல்லது துருவ நக்ஷத்ரத்தைப்  பார்ப்பதில்லையோ-

பூர்ண சந்திரனின் மண்டலம் அல்லது விளக்கின் ஒளி யாருக்கு வலது பக்கம் துண்டிக்கப்பட்டதாகக் காணப்பட்டதோ-

யார் மற்றவர்களின் கண்களில் தன்னுடைய நிழலைக் காண்பதில்லையோ- 

அத்தகைய மக்கள் ஒரு வருஷம் வரை மட்டுமே உயிரோடு இருப்பார்கள்.

மனிதனின் சிறந்த காந்தியும் மிகவும் மங்கி விடுமானால், அதிக அறிவும் அறிவிழந்த நிலைக்கு மாறுமானால், இயல்பாகவே பெரும் மாறுதல் உண்டாகுமானால்-

எவனொருவன் கண்களுக்குக் கருப்பாக இருந்தாலும் மஞ்சள் போலத் தோன்றுமோ- எவனொருவன் தேவர்களை மதிக்க மாட்டானோ- எவனொருவன் பிராமணனோடு விரோதம் செய்வானோ-  

அது அவனுடைய ஆறு மாதத்திற்குள் உண்டாகும் மரணத்தின் அறிவிப்பாகும்.

எந்த மனிதன் சூரிய - சந்திர மண்டலத்தை சிலந்தி வலையைப் போல துளையுள்ளதாகப் பார்க்கிறானோ-

யார் ஆலயத்தில் அமர்ந்து அங்குள்ள நறுமணப் பொருட்களில் அழுகிய பிணத்தின் துர்கந்தத்தை அனுபவிக்கிறானோ- 

அவன் ஏழு இரவுகளில் மரணத்தை அடைகிறான்.

யாருடைய காதும், மூக்கும் வளைந்து விடுமோ- பற்கள் மற்றும் கண்களின் நிறம் கெட்டு விடுமோ - யாருக்கு நினைவற்ற நிலை உண்டாகுமோ - யாருடைய உடல் குளிர்ந்து விடுமோ - யாருடைய இடது கண்ணிலிருந்து தற்செயலாகக் கண்ணீர் கிளம்புமோ - தலையிலிருந்து புகை உண்டாகுமோ -

அவனுக்கு அக்கணமே மரணம் உண்டாகிறது.

மரணத்தை அறிவிக்கும் இந்த லக்ஷணங்களை உணர்ந்து மனதைக் கட்டுப்படுத்தும் சாதகன் இரவும் பகலும் பரமாத்மாவை தியானம் செய்ய வேண்டும். மரணம் உண்டாகும் நேரத்தை எதிர்பார்க்க வேண்டும்.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

அதற்கு முந்தைய 315வது அத்யாயத்தில் ஜனக மன்னனுக்கும், யாக்ஞவல்க்யருக்குமான உரையாடலே ஒரு கவிதையாய்த் தென்பட்டது எனக்கு. அத்தோடு இந்த இடுகையை முடிக்கிறேன்.

யாக்ஞவல்க்யர் கூறுகிறார்:

“ மன்னா! அத்திப்பழத்தின் தொடர்பால் புழுக்கள் அத்தோடு பற்றப்படுவதில்லை. 

மீன் வேறு பொருள். நீர் வேறு பொருள். நீரின் ஸ்பரிஸத்தால் ஒரு போதும் எந்த மீனும் பற்றப் படுவதில்லை.

அக்னி வேறு பொருள். மண்பாண்டம் வேறு பொருள். இந்த இரண்டின் வித்தியாசத்தையும் நித்யமானதென்று கருது. 

தாமரை வேறு. நீர் வேறு. நீரின் ஸ்பரிஸத்தால் தாமரை பற்றப்படுவதில்லை. 

அதுபோல ப்ரகிர்தியும், புருஷனும் வெவ்வேறானவை. ஜீவனும், உடலும் வெவ்வேறானவை. சங்கமமற்றவை.

சாதாரண மனிதன் அவற்றின் சகவாசத்தையும், வாழ்விடங்களையும் ஒருபோதும் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதில்லை.

கலியுகத்தின் எதிர்காலம்-I

”தக்ஷிணாயனம்” நாவல் எழுதத் தொடங்கியவுடனேயே எனக்கு நீண்ட நாட்களாக நட்பிலிருக்கும் தஞ்சாவூர்க்கவிராயர், நா.விச்வநாதன், காஸ்யபன், எஸ்.வி.வேணுகோபாலன் மற்றும் ஹரணி ஆகியோர் கொடுத்த சாதகமான உற்சாகமான அங்கீகாரம் என்னை மேலும் எழுத வைப்பதற்குப் பதிலாக நிறுத்தவைத்தது.

எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டு வால்மீகி ராமாயணம்,8300 பக்கங்களில் 10 பாகங்களில் நந்தலா வெளியிட்டுள்ள வ்யாசரின் முழுமையான மஹாபாரதம் , மனுஸ்ம்ருதி, கௌடில்யரின் அர்த்த சாஸ்த்ரம், சரபோஜியின் சரித்ரம், தனிப்பாடல் திரட்டு, சாந்தோக்யோபநிஷத், ஸெல்மா லாகர்லோஃபின் க.நா.சு. மொழிபெயர்த்த ”மதகுரு” இவற்றையெல்லாம் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

எத்தனை அற்புதமான இதிகாசங்கள் நம்முடையவை! எத்தனை எத்தனை தத்துவ விசாரங்கள்! எத்தனை எத்தனை நீதிக்கதைகள்! மூழ்கினாலும் தேடிப்பிடிக்க முடியாத முத்துக்கள் இவை.

ஒரு கட்டத்துக்குப் பின் மீண்டும் எழுதலாம் என்ற உந்துதல் கிடைக்கும் வரை எதையும் எழுதப் போவதில்லை என எனக்குள் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். தொடர்ச்சியாக உறங்கும் நேரம் தவிர்த்து கிடைக்கும் நேரமெல்லாம் இப்படிப் படித்து வெகுகாலமாயிற்று. இழந்திருந்த வாசிப்பின் சுகத்தை மீட்டெடுத்து விட்டேன்.

மஹாபாரதத்தின் மார்க்கண்டேய சமஸ்யா பருவத்தைக் கடக்கும் போது கலியுகத்தைப் பற்றிய செய்திகளைக் கண்டிப்பாகப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென்று தோன்றியது.

வைசம்பாயனரும், யுதிஷ்டிரரும் கலியுக மனிதர்களின் பராக்கிரமங்கள் பற்றியும், அவர்களுடைய ஆகாரம், பொழுதுபோக்கு, ஆயுள், ஆடை-அணிகள் பற்றியும், ப்ரளய காலம் பற்றியும் அதன் பின் துவங்கயிருக்கிற சத்ய யுகம் பற்றியும் அறிய விரும்ப அவர்களுக்கு மார்க்கண்டேய மஹரிஷி கூறுகிறார்.

1. ஒரு பசுவின் வடிவில் திகழும் தர்மதேவதை சத்ய யுகத்தில் கபடமோ, ஏமாற்றமோ, டம்பமோ அற்று நான்கு கால்களோடும், த்ரேதா யுகத்தில் மூன்று கால்களோடும், த்வாபர யுகத்தில் இரண்டு கால்களோடும், கலியுகத்தில் ஒரே காலோடும் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கும்.

2. ஒவ்வொரு யுகத்திலும் மனிதனின் ஆயுளும், வீரியமும், அறிவும், பலமும், தேஜஸ்ஸும் வரிசையாகக் குறைந்துகொண்டே செல்லும்.

3. மக்கள் அனைவரும் கபட தர்மப்படி நடப்பார்கள். தர்மமெனும் வலையை விரித்து மற்றவர்களை ஏமாற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். தன்னைப் பண்டிதன் என்று கருதும் மக்கள் சத்யத்தைத் துறந்துவிடுவார்கள்.

4. சத்யம் அழிவதால் அவர்களுடைய ஆயுள் குறையும். ஆயுள் குறைவதால் தன் வாழ்க்கை நிர்வாகத்திற்குத் தகுந்த வித்தையைப் பெற வாய்ப்பிருக்காது. வித்தையின்றி, இல்லாத ஞானத்தால்பேராசை அவர்களை அழுத்திக்கொள்ளும்.

5. லோப, க்ரோத வசப்பட்ட மூட மனிதர்கள் ஆசைகளில் சிக்கி, தங்களுக்குள் பகைமை கொள்வார்கள். ஒருவர் ஒருவரைக் கொல்லும் சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்திருப்பார்கள். எல்லா ஜாதியும் ஒன்றாய்க் கலந்து எல்லோரும் சமமாகிவிடுவார்கள்.

6. சணலில் செய்த ஆடைகளை நல்லதென்று கருதுவார்கள்.

7. தான்யங்களில் தினைக்கு மதிப்பிருக்கும்.

8. யுகம் அழியும் சமயம் ஆண்கள் பெண்களோடு மட்டுமே நட்புக் கொள்வார்கள்.

9. பலரும் மீன் மற்றும் மாமிசத்தால் வாழ்க்கையைக் கழிப்பார்கள். பசுக்கள் குறைந்து ஆடுகளின் பாலைக் கறந்து குடிப்பார்கள். விரதம் தரிப்பவர்கள் லோபியாகி விடுவார்கள். ஒருவரை ஒருவர் கொள்ளை இடுவார்கள். கொல்லுவார்கள். யுக முடிவில் அனைத்து மனிதர்களும் நாத்திகர்களாகவும், திருடர்களாகவும் இருப்பார்கள்.

10. நதிக்கரை பூமியைத் தோண்டி தானியங்களை மக்கள் அங்கு விதைப்பார்கள். அதிலும் யுக முடிவின் காரணத்தால் மிகக் குறைந்த பலனையே காண்பார்கள்.

11. கலியுகத்தின் முடிவில் தந்தை மகனின் படுக்கையையும், மகன் தந்தையின் படுக்கையையும் பயன்படுத்துவார்கள். சாப்பிடக் கூடாத பதார்த்தமும் உணவாகக் கருதப்படும்.

12. விரதங்களையும், நியமங்களையும் கடைப்பிடிக்கப்படாது வேதத்தை நிந்திக்கத் தொடங்குவார்கள். வெறும் தர்க்கவாதத்தில் மயங்கி மிகவும் கீழ்த்தரமான காரியங்களில் முய்ற்சி செய்வார்கள். மனிதன் தாழ்ந்த பூமியில் விவசாயம் செய்வான். பால் தரும் பசுக்களை பாரம் சுமக்கும் வேலைக்குப் பயன்படுத்துவான். ஆண்டு முழுவதும் கன்றுகளைக் கூட ஏரில் உழுவான்.

13. தந்தை மகனையும், மகன் தந்தையையும் வதம் செய்யக் கவலைப் பட மாட்டார்கள். தன் புகழுக்காக மக்கள் பெரிதாய் டம்பமடித்துக்கொண்டாலும் சமுதாயத்தில் அவர்கள் நிந்தனைக்குள்ளாக மாட்டார்கள்.

14. மக்கள் தீனமான உதவியற்ற விதவைகளின் சொத்தைக் கூட சுருட்டிக்கொள்வார்கள். அவர்களின் சரீர பலமும், பராக்கிரமும் குறைந்துவிடும்.

(தொடரும்)