முதுமையின் நாட்குறிப்பு

1.
என் கண்கள்
பார்க்கும் காட்சிகள்
சிறிது மங்கலாய்த்
தோன்றுகின்றன.

யார் பேசினாலும்
துவக்கம அல்லது
முடிவை வைத்து
வாக்கியங்களை
யூகித்துக் கொள்ள
வேண்டியதிருக்கிறது.

நடுநடுங்கும் கைகளை
எப்படி வைத்துக்
கொண்டாலும்
யாரேனும் பார்க்கையில்
அது நடுங்கியபடித்தான்
இருக்கிறது.

2.

தாடியை மழிக்கவும்
மழிக்காதிருக்கவும்
முடிவெடுக்க
முடிவதில்லை.

உட்கார்ந்திருக்கையில்
படுத்துக்கொள்ளலாம்
போலவும்
படுத்திருக்கையில்
உட்காரலாம்
போலவும்.

3.
நண்பர்களில் யாரும்
உயிரோடு இல்லை.
நண்பர்களாய்
வருவதற்கும்
இனி யாரும் இல்லை.

வரட் வரட்டென்று
உச்சி வெயிலில்
கரையும் காக்கைகள்
பறக்கும்
கனவுகள் பகலில்.

மல்லாந்து பார்க்கையில்
ஒரு யானை போலவோ
ஒரு யாளி போலவோ
உருமாறியபடி
இருக்கிறது
சாளரம் காட்டும் ஆகாயம்.

-நன்றி- வண்ணக் கதிர்- 

யாத்ரா-V

இப்போது இரவின் அழகு படர்ந்திருந்த 7 மணி. திருப்பதியை அடைந்துவிட்டேன். அந்த மண்ணில் கால் பதியும் போது எத்தனையோ விதமான எண்ணங்கள் வளையமிட்டன.

எந்தப் புறம் பார்த்தாலும் வண்ணமயமான விளக்குகள். இறைவனின் திருவுருவப் படங்கள். விதவிதமான மக்கள். கடைவீதியின் இரைச்சல். ஒரு புறம் பீப்பீ ஊதிக்கொண்டிருக்கிறான் ஒரு சிறுவன். தெருவிலேயே மூத்திரம் போன ஒரு குழந்தையை அதன் அம்மா திட்டிக் கொண்டிருந்தாள். சுற்றுவட்டாரத்தில் தலையை மழித்துக்கொள்ளாதவர்களையே காணமுடியாதபடி எங்கும் முடி காணிக்கையளித்த ஆண்கள் பெண்கள் குழந்தைகள்.

டடடட என்று சப்தமிடும் ஒரு டப்பாவைக் குலுக்கியபடி நம்பிக்கையோடு அந்தக் குளிரிலும் ஐஸ்க்ரீம் விற்றுக்கொண்டிருந்தார் ஒரு பெரியவர். அவரின் நம்பிக்கையைச் சிலர் ஆதரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வேகவைத்த வேர்க்கடலையைச் சணக்காயலு என்று கூவியபடியிருந்தாள் பெண்ணொருத்தி. அவளிடம் கேட்டேன் ”கோயிலுக்கு எத்தனை தடவை போவாயம்மா ஒரு வாரத்தில்?”. ”எங்க சார் ஆறுமாசத்துக்கோ அல்லது வருஷத்துக்கு ஒரு வாட்டியோதாம் போவோம்” என்றாள்.

எங்கேயிருந்தோவெல்லாம் அற்புதத்தைத் தேடி இந்த மலைக்கு வருபவர்களுக்கு நடுவே அந்த மனோபாவம் வினோதமாயிருந்தது அதிசயமில்லை. எது மிக அருகில் சுலபமாய்க் கிடைத்துவிடுகிறதோ அதில் சுவாரஸ்யம் இருப்பதில்லை. அதைத் தேடுவதும் இல்லை என்கிற போதனையைக் கற்பித்தாள் அந்தக் கடலைக்காரப்பெண்.குளிரில் சோளம் வேகும் மணத்தை யாரும் எனக்கு முன்னால் எழுதி இருக்கக் கூடாது.ஆஹா! இதுவரை நான் போயிருக்காத ஏதோ ஒரு லத்தீன் அமெரிக்கத் தீவில் இருப்பதாய் உணர்ந்தேன்.

குளிருக்குச் சூடாய் பருப்பும் காய்கறிகளும் சூழ்ந்த ஆவி பறக்கும் சாதம் வேண்டுமென மனது கேட்டது. ஒரே நேரத்தில் ஆயிரம் பேருக்கு மேலாய் உணவளிக்கும் அன்னதானக் கூடத்துக்குள் நுழைவதற்கு முன்னால் சிறிது நேரம் வரிசையில் நிற்க வேண்டியிருந்தது. பரிமாறப்பட்ட இலைகளுடன் மேஜைகள் காத்திருந்தன. செவ்வகமான ஆழமான ஒரு ஸ்டெய்ன்லெஸ் ஸ்டீல் பாத்திரம் பதித்த தள்ளுவண்டியில் கொதிக்கும் சாம்பாருடன் என்னை நெருங்கினார்கள். இந்த நான்கு நாட்களில் முதன் முறையாகப் பசியை உணர்ந்தேன். தேவாமிர்தமாக இருந்தது அந்த நேரத்தைய உணவு. ரசம் மோருடன் நிறைவு பெற்ற அந்த உணவுக்குக் கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லி எழுந்தேன்.

சிறிது நேர ஓய்வுக்குப் பின் பெருமாளை தரிசிக்கக் கிளம்பினேன். சொல்ல மறந்துவிட்டேனே! என் நண்பரை மீண்டும் கிடைக்கப்பெற்றேன்.வைகுண்டம் காம்ப்ளக்ஸ் வழியே தரிசன வரிசையில் இரவு பத்தரை மணிக்கு நுழைந்தோம். வரிசை வேகமாக நகர்ந்தபடி இருந்தது. விதவிதமான மக்கள். சிலர் மனதின் பாரம் கரையக் கண்களில் கண்ணீருடன். சிலர் அரட்டை அடித்தபடி. நான் மெதுவாக என் மனதை சுற்றிலும் நிகழ்பவற்றை வேடிக்கை பார்ப்பதிலிருந்து மெதுமெதுவாய் விலக்கி என் ப்ரார்த்தனைகளில் செலுத்தினேன். திடீரென ஒரே சப்தம். லட்டுக்களுக்கு சீட்டு வாங்கும்படிக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது ஒலிபெருக்கியின் அறிவிப்பு. மக்கள் ஒரு பெரும் களேபரத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அது அந்த நேரத்துக்குப் பொருத்தமாய் இல்லை. பிடிக்கவும் இல்லை.

எதை நோக்கி ஒரு வரிசை நீண்டாலும் அதில் ஒரே மாதிரியான பிறரை முந்தி முதலிடத்தைப் பிடிக்கும் மனோபாவம் கடவுளின் தரிசன வரிசையிலும் இருந்தது. பரபரப்பும் வேகமும் எல்லோரையும் தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. கடவுளின் தரிசனத்துக்கு முந்தைய சூழல் எத்தனை அமைதியும் பொறுமையும் கொண்டதாய் இருக்கவேண்டுமோ அதற்கு நேர்மாறாய் படிப்படியாய் உக்கிரமும் வேகமும் ஆரவாரமுமாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது வரிசை. பணியிலிருந்த அத்தனை பணியாளர்களும் அதே தன்மையோடே இருந்தார்கள்.

இதோ இறுதி வளைவுக்குப் பின்னே கண்ணில் தெரிகிறது எல்லாவற்றையும் இருந்த இடத்திலிருந்தேயும் எல்லா இடங்களிலும் பரவியபடியேயும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த ஏழுமலையானின் தரிசனம். அவனைக் கண்ணால் பார்த்து உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் அவன் அழகில் பரவவும் தன் மொழியைப் பேசிக்கொள்ளவும் யாதொரு பக்தனுக்கும் அரை நிமிடம் கூடத் தரப்படவில்லை என்பதையும் அந்த வேங்கடவன் கவனித்தபடியிருக்க கூட்டத்தோடு வெளியேறினேன். என்னளவில் என் ப்ரார்த்தனைகளைக் காத்திருந்த வரிசையிலேயே கடவுளின் பாதத்தில் பதித்திருந்தேன். என் கண்களையும் மனதையும் நோக்கி அந்த அரை நிமிடத்தில் ஆண்டவனின் புன்னகை தோய்ந்த அருள் நீந்திவந்ததாய் உணர்ந்தேன்.

அதன் பின் அந்த லட்டு மஹோத்ஸவம். நிவேதனம் செய்யப்படாத ப்ரசாதத்திற்காய் இப்படி அநாகரீகமாய் எந்த ஒரு கோயிலின் சன்னிதானத்திலும் அடித்துக்கொள்ளும் சூழலைப் பார்த்ததில்லை. ஒரு  திரைப்படத்தின் டிக்கெட்டுக்களுக்காக அடித்துக்கொள்ளும் கூட்டத்தை நினைவுபடுத்தியது அங்கே வரிசைகளில் நிற்காத பக்தர்களின் ஒழுங்கும் விநியோகித்த பணியாளர்களின் மொழியும். விலகி வந்துவிட்டேன்.

அளவில் மிகச் சிறிய கோவில். ஆனால் வருமானத்தால் கடவுளின் சாந்நித்தியம் பின்னால் தள்ளப்பட்டு கெடுபிடிகளை அதிகரித்து நள்ளிரவு வரை தரிசனத்துக்காகக் கோயில் நடை சாத்தப்படாமல் திறந்திருப்பதும் ஆகம விதிமுறைகளுக்கு முரணானது. பல வருடங்களுக்கு முன்னால் பல பக்தர்கள் நெரிசலால் உயிரிழந்த ஓர் விபத்து நடந்தபோது ஆகமவிதிகளின்படி சடங்குகளைக் கடைப்பிடிக்காததுதான் இந்த துர்சம்பவத்துக்குக் காரணம் என்று காஞ்சி பரமாச்சார்யர் கருத்துச் சொல்லியிருந்தார்.

பக்தர்களில் அநேகம் பேர் தரிசனம் முடிந்து வெளியேறும்போது கெடுபிடிகளை எதிர்த்துக் குமுறியதையும் பார்க்கும் போது திருப்பதி கோயில் நிர்வாகம் தீர்வுகளை நாடினால் தரிசன அனுபவம் இன்னும் மறக்கமுடியாததாக அமையும் என்றும் தோன்றியது. எங்களுடன் வந்த ஒரு யாத்ரீகர் ”அடிவாரத்தோடு ஊருக்குத் திரும்பிவிடுவேன்” என்று சொன்னதன் அர்த்தம் இப்போது புரிந்தது.

திருமலையை நோக்கி நடந்துவந்து அந்த தரிசனம் முடியும் வரை கிடைத்த ஏகாந்தமான அமைதியை மனம் அசைபோட்டபடியிருக்க சென்னைக்குத் திரும்பும் ஆந்திர தேசத்துப் பேருந்தில் அடைக்கலம் அடைந்தேன்.தூக்கம் கண்களில் அமர்ந்தது. இமைகளைப் பிரித்தபோது சென்னையின் கோயம்பேட்டு நெரிசலில் எங்கள் பேருந்து ஐக்கியமாகியிருந்தது.

பெட்ரோல் விலையை முன் வைத்து சில யோசனைகள்.

பெட்ரோலியத்தின் விலையேற்றம் யாரால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதில் அரசுக்கும் எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்குமிடையில் பெரும் குழப்பம் நிலவுகிறது என்பதைச் சாமானியனும் புரிந்துகொள்வான். போனவாரம் அரசின் குரலும் நிறுவனங்களின் குரலும் வேறுவேறு திசையில் இருந்ததையும், இந்த எண்ணெய் விலையேற்ற அரசியலுக்குப் பின்னுள்ள சதியையும் ஒரு கடிகாரத்தின் அளவு மூளையுள்ளவர்களும் புரிந்து கொள்வார்கள்.

யாசகம் கேட்பவனை விடவும் கேவலமாக ஒவ்வொரு ஓட்டுக்கும் பிச்சை எடுத்து ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டுக் கடந்த 15 மாதங்களில் சுமார் 23 ரூபாய் விலையேற்ற  அனுமதித்து இருக்கிறது இந்த அரசு.போன ஜூன் 2010 முதல் பெட்ரோல் விலையைத் தீர்மானிக்கும் உரிமையை வாழ்நாள் முழுதும் நட்டத்திலேயே இயங்கும் எண்ணெய் நிறுவனங்களிடமே அரசு கொடுத்துவிட்டது எத்தனை தொலைநோக்கான முடிவு? விலையேற்றம் பற்றிக் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு எத்தனை திமிராய் இறுக்கமான முகத்துடன் மன்மோகனாலும் ப்ரணாப் முகர்ஜியாலும் பதில் சொல்ல முடிகிறது?

ஒரு இம்மியளவு கூட விலைவாசி கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.அது தனக்குப் பெரும் தலைவலியாய் இருக்கிறது என்று புலம்புகிறார் பொருளாதார மேதை. நீங்கள் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் தானாகவே தரையில் வந்திறங்க விலைவாசி என்ன மந்திரவாதி கையில் உள்ள பிரம்பா? யோசியுங்கள் மன்மோகன்.

மிகச் சாதாரணமான உங்களைச் சுற்றிக் கேட்கும் குரல்களைக் காதுகொடுத்துக் கேளுங்கள். தீர்வுகள் எப்போதும் ப்ரச்சினைகளுக்கு அருகிலேயேதான் இருக்கின்றன. அதைத் தேடிப் பார்க்கவோ குறைந்தபட்சம் தேடித்தருபவர்களைப் பார்க்கவோ கூட உங்களுக்கு நேரமில்லை. அழுகிப்போன உங்களால் நாங்கள் ஆளப்படுவதை விட வேறேதுவும் மோசமான சாபம் எங்களுக்கிருக்கமுடியாது மன்மோகன்.

நீங்கள் சொல்வது போலவும், எண்ணெய் நிறுவனங்கள் புலம்புவது போலவும் அவற்றின் நிதிநிலை அறிக்கை இல்லை. உதாரணத்துக்கு 35,000 பேருக்கு மேலாகப் பணிபுரியும் இந்தியன் ஆயில் நிறுவனத்தின் நிகர லாபம் கடந்த ஆண்டுகளில் என்னவென்று கீழே பாருங்கள்.

31.03.2003     6115 கோடி
31.03.2004     7005 கோடி
31.03.2005    4891.கோடி
31.03.2006    4916 கோடி
(http://www.iocl.com/Uploads/annual/IOC_Annual_Report_2005-06.pdf)
31.03.2007    7499 கோடி
http://www.iocl.com/Uploads/annual/IOC_Annual_Report_2006-07.pdf
31.03.2008    8550.56 கோடி
http://www.iocl.com/Uploads/annual/IOC_Annual_Report_2007-08.pdf                       
31.03.2009    2949.55 கோடி
http://www.iocl.com/downloads/IOC_FinancialResultAd.pdf                   
31.03.2010  10220.55 கோடி
http://www.iocl.com/downloads/IOC_FinancialResult_MAY_2010v1.pdf
31.03.2011    7445.48 கோடி
http://www.iocl.com/download/Audited_Financial_Results_2010-11.pdf

ஜூன் 4, 2002 ல் ரூ. 31.05 ஆக இருந்த அதன் விலை நவம்பர் 4, 2011ல் ரூ. 72.73ஐத் தொட்டிருக்கிறது. சென்னையின் கடந்த எட்டு வருடப் பெட்ரோலிய விலைமாற்றமும் இதற்கு வரியாக அடிப்படை விலையில் நான்கு மடங்குக்கு மேல் நாம் செலுத்தியிருக்கும் வரிவிதிப்பையும் நினைத்தால் தலைசுற்றுகிறது.

இந்தியன் ஆயில் நிறுவனத்தின் விற்றுக்கொள்முதல் (turnover)  31.03.2011ல் முடியும் ஆண்டுக்கு ரூ. 3 லட்சத்து 4 ஆயிரத்து 631 கோடி எனும் போது இவற்றின் மீதான வரிவிதிப்பு ஒரு லிட்டருக்கு 4 மடங்கு எனும்போது கிட்டத்தட்ட 10 லட்சம் கோடி (வரியாகவோ தீர்வையாகவோ) இந்தியன் ஆயில் நிறுவனத்திலிருந்து மட்டும் அரசுக்குக்  கிடைக்கிறது. இது ஒரு உதாரணம்.

இது தவிர பாரத் பெட்ரோலியம், ஹிந்துஸ்தான் பெட்ரோலியம் மற்றும் ரிலையன்ஸ் உள்ளிட்ட தனியார் எண்ணெய் நிறுவனங்களிலிருந்து வசூலிக்கப்படும் வரிவிதிப்பையும் கணக்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள்.இந்த வரிவிதிப்பில் அரசுக்கு ஒரு பெரிய சாதகமான அம்சம் ஒரு லிட்டர் விற்கப்படும்போதே உடனே வரி உள்ளிட்ட எல்லாத் தீர்வைகளும் கைக்கு வந்துவிடுகின்றன. ஆகையால் இந்த வரிவசூலிப்பைக் கணக்கில் வைத்துச் செலவுகளைத் திட்டமிடுதலும் மிக எளிதாக முடிந்துவிடுகிறது.

சென்னையில் ஒரு லிட்டர் ரூ. 72.73 க்கு விற்பனையாகும் போது மாநிலத்துக்கு வரி/வாட் ரூ.15.93ம் மத்திய அரசுக்கு வரி ரூ. 14.78ம் சேர்த்து ரூ.30.71 நேராகச் சென்றுவிடுகிறது. இதைத் தவிர்த்துவிட்டாலே கிட்டத்தட்ட பெட்ரோலின் விலை 42.02 ஆகக் குறைந்துவிடும்.

இதற்கடுத்து இந்தப் பெட்ரோலியப் பொருட்களுக்கு உபயோகப்படுத்தும் வாகனங்கள் -ராகுல் காந்தியும் தயாநிதி மாறனும் பயன்படுத்துவது போல- ஆடம்பரமான பெட்ரோல் குடிக்கும் வாகனங்களாய் இருக்கும் பட்சத்தில் அவற்றிற்கு அதிகபட்ச சூப்பர் டாக்ஸ் விதிக்க வேண்டும். அவற்றிற்கு சாலைகளை உபயோகப் படுத்தவும் அதிகபட்ச வரி விதிக்கவேண்டும்.வானில் பறக்கும் அரசியல்வாதிகள்-தொழில் அதிபர்களின் தனி விமானங்களுக்கும் உபயோகிக்கும் எரிபொருளுக்குத் தயவு தாட்சண்யம் இன்றி மிக அதிகமான விரிவிதிப்பு விதிக்க வேண்டும்.

அதேபோல எரிவாயு உருளைகளுக்கான மானியத்தை வறுமைக்கோட்டுக்குக் (இது இருக்கிறதா திரு. மாண்டேக்சிங் அலுவாலியா?) கீழே உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் அளித்துவிட்டு மற்றவர்களுக்கு வரிவிதிப்பற்ற எரிவாயு உருளைகள் விநியோகிக்கலாம்.

எரிபொருளுக்கு மாற்றாய்க் கழிவுகளிலிருந்து வெளியாகும் வாயுக்களை அடிப்படையாய் வைத்து உருவாக்கப்படும் கண்டுபிடிப்புக்களுக்கு வரிவிலக்கும் அந்த மாதிரியான கண்டுபிடிப்புக்களுக்கு ஊக்கமும் அளிக்க வேண்டும்.

வாகனங்களுக்கு ப்ரேசிலையும் அமெரிக்காவையும் போல தாவரக் கழிவிலிருந்து உருவாகும் எத்தனாலை எரிபொருளாக உபயோகிக்க இனியும் அரசு தயக்கம் காட்டக்கூடாது. http://en.wikipedia.org/wiki/Ethanol_fuel. கச்சா எண்ணெயின் சுத்திகரிப்புக்கு பெரும் செலவு செய்யும் நம் நிறுவனங்கள் எத்தனாலின் சாதகங்களையும் பாதகங்களையும் நிபுணர்களை வைத்து விவாதித்து எண்ணெயைத் தவிர்த்த எரிபொருளுக்கு மாற முயலவேண்டும்.

இந்த வரி விதிப்பை நீக்கியபின் விலைவாசியைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து விட முடியும். அதற்கு உண்மையான அக்கறையோடு வல்லுனர்களைக் கொண்ட குழு அமைத்து எல்லா நுகர்பொருட்களின் விலையையும் நிர்ணயிக்கவேண்டும்.

யாத்ரா-IV

நேற்றிரவு திருச்சானூரில் என் இரு நண்பர்களில் ஒருவரைக் கண்டுகொண்டேன்.அவரோடு இப்போது திருப்பதி மலையானைத் தரிசிக்கும் இறுதிக் கட்ட மலையேற்றம். சுமார் 10 கி.மீ. தொலைவில் ஆண்டவனைக் கண்டுவிடலாம் எனும் ஆனந்தநிலை.

கடைவீதிகளில் ஒவ்வொரு கடையாக வேடிக்கை பார்த்தபடியே வந்தேன். ஒரு கடையில் உலர் திராட்சை வாங்கிக்கொண்டேன். அப்படியே அரிசி-மிளகாய்வற்றல்-புளி-பருப்பு வகைகளின் விலையையும் விசாரித்தேன்.பாண்டிச்சேரிக்குச் சமமாக இருந்தது.சென்னையில் விலை அதிகம். அடுத்து ஒரு வீதியில் வெற்றிலை என்னை எடுத்துக்கொள்ளேன் என்றது. அதன் சொல்படி களிப் பாக்கும்,சுண்ணாம்பும் சேர்ந்து அரைக்க வெற்றிலை வாயெல்லாம் மணத்தது.வெற்றிலை போட்டபின் மலையேற்றத்தைத் தொடங்கினோம்.

படி ஏறுவதற்கு முன்னாலேயே 3590 படிகள் என்ற தகவலையும் போகும் வழியில் உள்ள சன்னதிகளையும் விளம்பரப்படுத்தியிருந்தார்கள். அதுதவிர  வழிபாட்டுத்தலங்களில் அணிய வேண்டிய ஆடைகளின் கண்ணியம் பற்றியும் துப்புவது புகைப்பது மது அருந்துவது இவற்றைத் தவிர்க்கவும் ப்ளாஸ்டிக் உபயோகத்தைத் தவிர்ப்பது குறித்தும் நிறைய அறிவிப்புகள்.

படிகளின் நெடுகிலும் குப்பைத் தொட்டிகளை வைத்திருந்தும் படிகளிலும் மலைப்பாதைகளிலும் குப்பைகளை வீசியபடியும் துப்பியபடியும் வெங்கட்ராமா கோவிந்தா என்று கோஷம் எழுப்பியபடி பக்தர்கள் மலையேறிக்கொண்டிருந்தார்கள். மற்றொரு புறம் அவற்றைச் சுத்தப்படுத்த ஏராளமான பணியாளர்கள். வழிநெடுகிலும் குடிநீர் மற்றும் இலவசக் கழிப்பிடங்களையும் அமைத்த தேவஸ்தானத்திற்குப் பாராட்டுக்கள்.

வழியில் லக்ஷ்மிநரசிம்மரின் சந்நிதானத்தில் வழிபட்டுத்திரும்பும் போது என் நண்பரை மறுபடியும் தொலைத்தேன். சரி. எப்படியும் வழியில் அகப்படுவார் என்ற நம்பிக்கையில் மேலே நடந்து போகத் தொடங்கினேன். பலரும் ஒவ்வொரு படியாக சந்தனம் குங்குமம் இட்டு ஒவ்வொரு படியிலும் கற்பூரம் ஏற்றித் தங்கள் வேண்டுதலை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். மலை ஏறியவர்களில் முதியவர்கள்-உடல் பருமன் கொண்டவர்கள்-குழந்தைகள் என்று ஆச்சர்யமூட்டும் குறிப்பிட்ட இந்த வகையினருடன் சேர்த்து எல்லாருமாய் ஏறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

கடந்து வந்த நகரத்தின் அழகைத் திரும்பிப் பார்க்கையில் அற்புதமாக இருந்தது. வழியில் கூட்டமாக எல்லோரும் நிற்க என்ன என்று நானும் பார்த்தேன். ஒரு பாறையில்ஆறடி நீளமுள்ள நல்ல பாம்பு ஒன்று சட்டையை உரித்துக் கொண்டிருந்தது. வேடிக்கை பார்க்கும் குணம் நமக்கு மட்டுமே உரியதெனத் தோன்றியது. மிருகக் காட்சி சாலை-காடுகள்-உயிரியல் பூங்கா-அருங்காட்சியகம்-என்று எங்கு போனாலும் நாம்தான் விழுந்து விழுந்து வேடிக்கை பார்க்கிறோமே தவிர ஒரு குரங்கு கூட நம்மைப் பார்க்க சிறிதும் ஆசைகொள்வதில்லை.

குளிர்பானங்கள்-பழங்கள்-ஐஸ்க்ரீம்கள்-நொறுக்குத் தீனிகள்-என்று வயிற்றுக்கு ஈய வழி நெடுகிலும் கடைகள். மலையில் நடந்து செல்லும் பாதையை ஒட்டியே பேருந்துகள் செல்லும் பாதையும் அமைந்திருப்பதால் வியாபாரிகள் இவ்விரண்டு பாதைகளுக்கும் இடையே புதிதாக ஒரு பாதையமைத்துப் பொருட்களைக் கடைகளுக்குக் கொண்டு சேர்க்கிறார்கள்.எல்லாக்கடைகளிலும் நல்ல வியாபாரம் நடந்துகொண்டிருந்தாலும் நான்கு நாட்களாகக் கூட்டமில்லை என்றார்கள் வியாபாரிகள். ஒலிபெருக்கியில் தொலைந்து போன குழந்தைகளின் அறிவிப்புக்களுக்குப் பின்னே பக்தி சங்கீதம் மலையெங்கும் ஒலித்தபடி இருந்த அந்தச் சூழல் ரம்யமாக இருந்தது.

நான் ஆரம்பம் முதலே ஒரு நடைப்போட்டிக்குச் சமமாய் இந்த யாத்திரையை எடுத்துக்கொள்ளாததால் எல்லாக் கட்டங்களிலும் கடைசியாய்ப் போய்ச்சேர்ந்துகொண்டிருந்தேன். தவிர சுற்றிலும் நடப்பதை கவனிக்காமல் அதெப்படி விடுவிடுவென்று கடந்து செல்ல முடியும்? வலது பக்கம் பார்த்தேன். நன்கு கனிந்த பப்பாளிகளை வெட்டிக்கொண்டிருந்தார் ஒரு தோழர். நானும் உட்கார்ந்து கொஞ்ச நேரம் பப்பாளிகளை உள்ளே தள்ளிவிட்டு மறுபடியும் தொடர்ந்தேன்.

ஆஹா! எத்தனை மான்கள் இடப்புறத்தின் புல்வெளிகள் முழுவதும். வழிப்போககர்கள் அவற்றிற்குத் தீனி கொடுத்து மகிழ்ந்தர்ர்கள். மான்கள் கூட்டம் கூட்டமாக மேய்ந்தபடியும் ஓடிவிளையாடியபடியும் திரிந்தன. இந்த மான்கள் மட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் எழுந்தவுடன் ஒரு புலியை விடவும் வேகமாக ஓடவேண்டியதில்லை என நினைத்துக்கொண்டேன்.

அப்போது நேபாளிகளை நினைவுறுத்தும் முகச்சாயலுடன் ஒரு துறவி மான்களுக்குத் தீனியளித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருடன் உரையாடவேண்டும் என்ற ஆவலில் பக்கத்தில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டேன்.கழுத்தில் மூன்று நான்கு ருத்ராக்ஷ மாலைகள். முதுகுவரை புரளும் ஜடாமுடி. எந்த அடையாளத்தையும் பறைசாற்றாத முன் நெற்றி.

இருகைகளையும் கூப்பி வணக்கம் சொன்னேன். அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். கூடையில் வைத்திருந்த மிச்சத் தீனியையும் மான்களுக்கு அளித்துவிட்டு என்னருகில் வந்தார்.

உரையாடியபோது அவர் இமாசலப் ப்ரதேசத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது தெரியவந்தது. ஆச்சர்யமான தமிழில் பாடுவது போல இழுத்து இழுத்துப் பேசினார். பெயரைப் பற்றிக் கேட்டபோது பிடிகொடுக்காமல் நழுவினார். லீ என்று கூப்பிடு. அல்லது சீனிவாசன் என்று கூப்பிடு.ஏதோ ஒரு பெயர் என்றார். அந்த பிடிகொடுக்காத ஆரம்பம் எனக்கு ஒவ்வாததாக இருந்தது.

உங்களின் தேடலுக்கு விடை கிடைத்ததா? என்ற என் கேள்வி அவரைச் சிறிது சீண்டியது போலத் தெரிந்தது. மிகத் தீவிரமான சிவனடியார் என்பது அவரின் வேகமான பேச்சில் தெரிந்தது. எங்கு தொடங்கினாலும் அது சிவன் புகழ் பாடுவதிலேயே முடிந்தது. விஷ்ணுவை விட சிவன் உயர்ந்த கடவுள் என்று தொடங்கி ஒவ்வொரு அவதாரத்தையும் ஒப்பிட்டு சிவனின் புகழில் முடித்தார்.வேமண்ணாவையும் அகத்தியரையும் தெரிந்துவைத்திருந்தார்.

”நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில்” சிவவாக்கியரையும் “ஊற்றைச் சடலமடி உப்பிருந்த பாண்டமடி” அழுகுணிச் சித்தரையும் அபாரமான தடங்களில் சென்ற திருமூலரின் பாடல்களைப் பற்றியும் சித்தர்களின் ஞானத்தேடல் பற்றியும் சொன்னபோது கவனித்தபடி இருந்தார். எதைத் தேடி நான் இந்தத் திருப்பதி மலைக்கு வந்தேன்? என்று கேட்டார். ”யாத்திரை என்பது இந்தியர்களின் பாரம்பர்யத்தில் வந்த அற்புதமான ஒரு விஷயம். உடலின் உட்புறத்தை உபவாசம் தூய்மையாக்குகிறது என்றால் யாத்திரை மனதுக்கு” என்றேன்.

”பெருமாளோ சிவனோ வேறாருமோ எனக்குள்ளே அவர்களைக் கண்டுணர்ந்தபின் தேடியலைவதற்கு என்ன அவசியமிருக்கப் போகிறது? வேங்கடவனின் தரிசனம் என்பது எனக்கு நானே வைத்துக்கொள்ளும் ஒரு பரிசோதனை என்று வைத்துக்கொள்ளலாம் . ரிஷிகேஷ் ஹரித்வார் ஆகட்டும் அல்லது சபரிமலையாகட்டும் காசி ராமேஸ்வரம் ஆகட்டும் எல்லாம் ஒன்றுதான்” என்றேன்.

அவரின் படபடப்பும் எதையும் நிறுவும் பிடிவாதமும் அவர் அணிந்திருந்த காவியுடைக்கும் ருத்ராக்ஷத்திற்கும் பொருத்தமில்லாதது போலுணர்ந்தேன். முனிவரின் கோபம் சாபம் என்கிற சொற்றொடர்களே எனக்கு முரணாய்த் தோன்றும். அந்த லீயும் எனக்கு முரணாகவே தோற்றமளித்தார். அவரிடம் மறுபடியும் வாய்ப்பிருந்தால் சந்திக்கலாம் என்று வணங்கி விடைபெற்றேன்.

எங்களுக்குச் சற்றுத் தொலைவில் மற்றொரு துறவி நீண்ட தாடியும் ஜடாமுடியும் காவியும் ருத்ராக்ஷமும் தரித்துப் படுத்திருந்தவர் அப்போதுதான் எழுந்தார். அவருக்கருகில் சென்ற போது என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தார். நானும் சிரித்தபடி அவரை வணங்கியபடியே அவர் அருகில் அமர்ந்தேன்.

அவர் பெயர் சுரேந்தர் என்று சொன்னவுடன் நீங்கள் மலையாளிதானே என்றேன். ஆமாம் என்று சிரித்தார். உங்கள் தோற்றம்-பெயர்-மொழியின் உச்சரிப்புக் காட்டிக்கொடுத்தது என்றேன். சிரிக்கும் ஆழமான அமைதியான கண்கள். அவரின் கடந்த காலத்தைப் பற்றிக் கேட்டதற்குத் தன் தாடியைக் கோதியபடி “நான் ISRO வில் ஒரு விஞ்ஞானியாக திருவனந்தபுரத்தில் பணியாற்றிவன். ஆனாலும் அதில் கிடைக்காதது இத்துறவு வாழ்க்கையில் கிடைத்தது. விளவங்கோட்டுக்குப் பக்கத்தில் பூத்துறையில் அவதூதர்கள் சிலர் எங்கள் குடும்பத்துக்கு வழிகாட்டிகளாய் இருந்தார்கள். அவர்களில் 13வது அவதூதராய் வந்தவர் நான் என் 43வது வயதில் இறந்துவிடுவேன் என்று சொன்னார்” என்று நிறுத்தினார்.

”என் 43 வயதைக் கடந்தவுடன் அவரை ஒரு முறை பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அவரைப் பார்த்துச் சிரித்தேன். அதைப் புரிந்துகொண்ட அவர் உன் 43ஆவது வயதில் உனக்குள் நான் புகுந்துகொண்டேன்.இனி உனக்கு மரணமில்லை என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்” என்று முடித்தார்.

மேலும் பேசியதில் அவரின் குடும்பத்தில் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் இப்படி யாராவது துறவியாகிவிடுகிறார்கள் என்றும் அவர் மனைவி இறந்துவிட்டார் என்றும் அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை என்றும் சொன்னார். ”நட்ட கல்லும் பேசுமோ ஞானத்தின் உயர்நிலை” என்றார்.

லீயைப் பற்றிக் கேட்டபோது ”நீங்கள் இருவரும் உரையாடிக்கொண்டிருந்ததை நான் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். லீ இன்னும் முதிர்வடையவில்லை. அவனோடு தொடர்பு ஏற்பட்டு ஓராண்டுகள் ஆகின்றன. வாதங்களில் இன்னும் அவனுக்கு ஆர்வமிருக்கிறது. அகந்தையும் கற்றலின் செருக்கும் இருக்கிறது. நாளானால் சரியாகிவிடும்” என்றார். அவரிடம் ஆசிகள் பெற்று வாய்ப்பிருந்தால் மீண்டும் சந்திப்போம் என்று விடைபெற்றேன்.

மாலை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. கோவிந்தா கோவிந்தா எனும் கோஷம் இப்போது உரக்கவே கேட்டபடியிருந்தது. அந்த இரு துறவிகளையும் சந்தித்ததில் என் மனம் நிறைந்திருந்தது. மீதமிருந்த படிகளைக் கடக்கத் துவங்கினேன்.

யாத்ரா-III

நிலவின் மது வழிந்து தளும்பும் இந்த இரவில் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன். வழியெங்கும் பேரமைதியின் ஆட்சி. மரங்கள் உற்சாகமாக இரவின் ஏகாந்தத்தைப் பருகியபடி இருக்கின்றன. உறக்கம் கலைந்த பறவைகளின் கூடுகளில் சலசலப்பின் ஒலி கேட்கிறது. கடந்துபோக இருக்கிற அந்தப் பாலத்தின் அடியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிற தண்ணீரின் க்ளக் க்ளக் ஒலி காதுகளை முன்பாகவே தொட்டுக் கிளர்ச்சியை உண்டாக்குகிறது.

கோபமாய்-சந்தோஷமாய்-வருத்தமாய்-சோர்வாய்-தனிமையாய்-பேசியபடியோ பேசாதோ இருந்த அத்தனை மனிதர்களும் இப்போது உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிகாலை மறுபடியும் எழுந்திருக்கும் வரையிலும் யாரும் பேச அவசியமில்லை. உறக்கம் பேச்சைக் கட்டிப் போட்டிருக்கிறது. ஏதோ தெருக்களில் ஏதோ நாய்கள் ஏதோ காரணங்களோடு குரைத்துக் கொண்டிருந்தன.கிடைகளில் ஆடுகள் ஒன்றிரண்டு தும்மியபடி பம்மிக் கிடந்தன.வீட்டுத் தொழுவங்களில் கட்டப்பட்டிருந்த மாடுகளின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மணிகளின் ஓசை இரவுக்கு அழகு சேர்த்தது.

வாழ்வின் கடந்து போன பக்கங்களைத் திருப்பியபடி நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.இன்றைக்கு என்னுடன் துணைக்கு யாருமில்லை.நடுவழியில் ஓரிடத்தில் களைப்பாக உணர்ந்த போது ஒரு வீட்டுத் திண்ணையில் அரைமணி நேரம் உறங்கினேன். சடாரென எழுந்து பார்க்கையில் அருகில் யாருமற்ற ஒரு தனிமையில் குளித்துக்கொண்டிருந்தேன். நடக்க நடக்கத் தனிமை உடன் தொடர்ந்தது.

இப்படியாக முந்தைய நாள் நண்பர்களைத் தவற விட்டுவிட்டேன்.அவர்கள் இப்போது எங்கிருப்பார்கள்? அத்தனை வேகமாய் சென்றிருக்க் வழியில்லை. பகலெல்லாம் நடந்திருந்ததால் ஏற்கனவே களைப்பாய் இருந்தாலும், பகல் நேரத்து வெயிலை இரவில் நடந்து தவிர்க்கவே திட்டமிட்டிருந்தோம். ஆனால் வழியில் நீண்டுவிரிந்த சாலையில் யாருமே தென்படவில்லை.இந்தப் பயணம் முழுதும் முடிந்தவரை மொபைல் ஃபோனை உபயோகப்படுத்தக் கூடாதென எண்ணியிருந்தேன். அவர்களின் எண்ணையும் வாங்கிக் கொள்ள மறந்திருந்தேன். ஆனாலும் நிச்சயம் எங்காவது சந்தித்துவிடுவேன் என்கிற ஒரு பிடிமானத்துடன் நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

இப்போது மணி இரண்டு.சூடான ஒரு தேநீர் பருகும் வேட்கை என்னைத் தொற்றிக்கொண்டது. கடந்த ஒருமணி நேரமாக சாலையோரத்தில் கடைகள் எதுவும் கண்ணில் படவில்லை. இரவில் நடக்கும்போது நம் இதயம் துடிப்பது காதுகளுக்குக் கேட்கும் அளவுக்கு அழகான ஒரு நிசப்தம்.வழியில் நிற்கும் மரங்கள் எதுவும் அசையாமல் உறங்கிக் கொண்டிருந்தன.சிறிது களைப்பாக இருந்தது.கையில் தண்ணீரும் எடுத்துச் செல்லவில்லை. நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.நிலாவும் என்னுடன் நடந்துகொண்டிருந்தது துணையாக.

அல்பிஸியா சாமன் என்ற பூர்வாசிரமப் பெயர் கொண்ட நம்ம ஊர் தூங்குமூஞ்சி மரத்தின் அடியில் இருந்த கல்மேடையில் உட்கார்ந்தேன். தெலுங்கில் அதற்கு நித்ரா கண்ணேரு என்ற பெயராம். ஒரே மாதிரிதான் இருக்கிறது பெயர்க்காரணம்.ஆனாலும் தூங்குமூஞ்சி மரம் என்கிற நாமத்தை அதற்குச் சூட்டியவன் நிச்சயம் ஒரு கவிஞனாகத்தான் இருக்கமுடியும்.

நிலவின் வெளிச்சத்தில் பக்கத்தில் இருந்த செடியை உற்றுப்பார்க்கையில் அதன் இலைகள் தொட்டாற்சிணுங்கியை நினைவுபடுத்தியது.ஒரு குச்சியால் அதன் இலைகளைத் தொட இலைகள் மூடிக்கொண்டன.சிறிது நேரம் கழித்து மறுபடியும் இலைகள் திறந்துகொண்டன. மறுபடியும் குச்சியால் தொடல். மூடல். எத்தனை நாட்களாயிற்று இந்தத் தொட்டாற்சிணுங்கிகளுடன் உறவாடி?

திட்டப்படி அதிகாலைக்குள் வடமலைப்பட்டிக்கு முன்னால் உள்ள காளிகோயிலை அடைய வேண்டும்.எழுந்தேன்.நடக்கத் தொடங்கினேன்.காளிகோயில் எப்போது வருமென்றும் எத்தனை தொலைவில் இருக்கிறது என்றும்தெரியவில்லை. திடீர் வெள்ளத்துக்கோ அல்லது இருந்த பாலம் இடிந்ததற்கோ ராணுவத்தால் அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பாலத்தைக் கடக்கும்போது எப்படி நிர்மாணித்திருக்கிறார்கள் என்று கொஞ்ச நேரம் வேடிக்கை பார்த்தேன். பாலத்தின் அடியின் ஓடிய தண்ணீரில் துள்ளியபடி இருந்த மீன்களும் இன்னும் உறங்காது இரவின் ரம்மியத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தன.

பாலத்தைக் கடந்தவுடன் சற்றுத்தொலைவில் சாலையின் இடது புறம் மின் வெளிச்சம் தெரிந்தது. அந்த மின் வெளிச்சம் ஒரு தேநீர்க்கடையினுடையது என்றறிந்த பின் வாயிலிருந்து விசில் கிளம்பியது ஓஹ்ஹோ என்கிற தொனியில்.  அந்தக் கடையை அடைந்து சூடான ஒரு தேநீரை ருசித்தேன்.பக்கத்தில் சில ட்ரக்குகள். அதன் ஓட்டுநர்கள் அசதியுடன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.அவர்கள் வைத்திருந்த ரேடியோவிலிருந்து செம ஹாட்டு மச்சி கேட்க யாருமற்று ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

சர்க்கரையின் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருந்தது. சர்க்கரையின் அளவைக்குறைத்து இன்னொரு தேநீர் கேட்டு உறிஞ்சி முடித்தவுடன் ரெண்டாவது தேநீருக்கு மட்டும் காசு வாங்கிக் கொண்டார். அந்த நிலா இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. பெயர் தெரியாத அந்த மனிதரை அந்த இரவுச் சாலையில் வாழ்த்தி அவரின் கையைக் குலுக்கினேன். மேன்மையான அவரின் மென்குணம் அவரைக் காக்கட்டும்.

அந்தத் தேநீருக்குப் பின் காளிகோயில் வரையிலான சாலை மிகவும் அச்சுறுத்துவதாக இருந்தது. மலையேற்றம் கடந்து சாலை சரியத்தொடங்குகிறது இப்போது. சாலையில் வாகன இயக்கம் சற்று அதிகரித்திருந்தது. ட்ரக்குகளும் பேருந்துகளும் அளவுக்கதிகமாய் சாலையை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு ஓட்டப்பட்டபோது இடது புறம் நடக்க இடமின்றி உருண்டு கிடந்த பாறைகளில் அடிக்கடி காலை உரசிக்கொள்வதாயிற்று.சரிவானதாலும் காலில் போதிய வலுவற்றிருந்ததாலும் அந்தச் சாலையைக் கவனத்தோடு கடந்து செல்ல எத்தனித்தேன்.

கிட்டத்தட்ட அதிகாலை மூன்றரை மணி. இதோ காளி கோயிலை அடைந்து விட்டேன். இலக்கை அடைந்துவிட்டேன் என்ற நினைப்பிலும் மிகுந்த அசதியிலும் ஒரு மணிநேரம் தூங்கலாம் என்கிற முடிவில் கோயில் அருகில் இருந்த ஒரு மரத்தின் அடியில் கிடந்த கல் பென்ச்சில் படுத்துறங்க ஆயத்தமானேன்.நிலா கிழக்கை நோக்கி விரைந்தபடி இருந்தது.அதன் இலக்கை அது இன்னும் அடையவில்லையே என்று வருந்தியபடியே உறங்கிப்போனேன்.

யாத்ரா-II

ஊத்துக்கோட்டையை அலட்சியமாகத் தாண்டினால் நீங்கள் ஆந்திராவுக்குள் நுழைந்து விடுவீர்கள்.எனவே நிதானம் தேவை. ஆந்திரப்ரதேசம் வரவேற்கும் வழக்கமான மஞ்சள் பலகையை இந்த வரியில் தாண்டும்போது வரும் முதல் க்ராமம் சுருட்டப்பள்ளி. அங்கிருந்து நெடுஞ்சாலை கொடுஞ்சாலையாக வெறிச்சென்று கிடந்தது. ஒரு வீட்டில் வழியில் தண்ணீர் வாங்கிக் குடித்துவிட்டு நாகலாபுரம் இன்னும் எத்தனை தூரம் என்று கேட்டேன். 4 கி.மீ.என்றார். (ஆந்திராவின் அக்கிரமம் சரியான வழிகாட்டுதலோ-தொடர்ச்சியான மைல்கல்லோ இல்லாத நெடுஞ்சாலைகள்.) மனது சந்தோஷமடைந்தது. ஏற்கெனவே நாகலாபுரம் பற்றி விக்கிபீடியாவில் படித்து விவரங்கள் தெரிந்து கொண்டிருந்தேன். ஏனோ நாகலாபுரம் என்கிற பெயர் பிடித்துபோய்விட்டது.

இரவு 8 மணிக்கு அடைந்திருக்க வேண்டும். அடையவில்லை.

பின்னே வழி நெடுக பம்ப் செட்டைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் குளியல் போட்டு ஆலமரத்தை மேடையோடு பார்க்கும்போதெல்லாம் அதில் கட்டையைக் கொஞ்சம் நீட்டி வழியில் வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் அரட்டை அடித்து முற்றிலுமாக கோவிந்தனை மட்டுமே நினைக்காமல் யாத்திரை போனால் ராத்திரி பத்து மணி என்ன? அதுக்கு மேலேயும்தான் ஆகும்.

நாகலாபுரம் சித்தூர் மாவட்டத்தில் க்ருஷ்ணதேவராயர் காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட ஊர். தெருவில் ஒரு வீடு பாக்கியில்லாமல் திண்ணை. ஏறிப் படுத்தால் திரும்பினால் கீழே விழுந்துடுவோமோங்கற பயமெல்லாம் இல்லாம இடது பக்கம் ரெண்டடி வலது பக்கம் ரெண்டடி ஹாயாப் பொரளலாங்கற மாதிரி மொழு மொழு திண்ணைகள்.அந்தத் திண்ணைகளுக்காகவே நாகலாபுரத்தை ரொம்பவும் பிடித்தது.

அதேபோல எல்லாருக்கும் எல்லாத் தகவல்களும் தெரிந்திருந்தன. நாங்கள் கேட்கப் போன கேள்விகளுக்கெல்லாம் முதல் எழுத்து வெளியில் விழுந்தவுடனேயே விழுந்தடித்து சரியான பதில் சொன்னார்கள். ராத்திரி பத்து மணிக்கு எல்லோரும் படுத்துத் தூங்க ஆரம்பித்த பின் ரெட்டிகாரு வீடு எது?(அவர் வீட்டில்தான் இரவு உணவு) என்று தேடிப் பிடித்து ஒருவழியாய்க் கதவைத் தயங்கித் தயங்கித் தட்ட முகம் நிறைந்த சிரிப்புடன் எங்கள் மூன்று பேரையும் வரவேற்று இட்லி சாம்பாரும் ஒரு கை வெண்பொங்கலும் க்ஷீரடி சாய்பாபா கோவில் ப்ரசாதமாய் கேசரியும்(யாருக்குமே கொடுக்கவில்லை.உங்களுக்குத்தான் சாயியோட க்ருபை) கொடுத்து அமர்க்களப்படுத்திவிட்டார்கள்.

நிஜமாகவே படுத்திவிட்டோமோ என்ற கு.உ.டன் பாயை விரித்துப் படுத்தோம். அவர்கள் வீட்டில் இருந்த இரண்டு குட்டி நாய்கள் இரவு முழுவதும் வராத திருடர்களைக் காட்டிக் கொடுப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு குரலெழுப்பி எங்களை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன.என்னடா சத்தத்தைக் காணோம் என்று நடுராத்திரி எழுந்து பார்த்தபோது அருகில் என் பாயில் பக்கத்தில் சத்தமில்லாமல் காலைத் தலைக்கு வைத்து சீரான மூச்சுக்களுடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தன.

இரவில் மிக அருமையான ஒரு கனவு வந்தது.வான் மார்க்கமாக என் பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தேன். அந்த இரவில் தலைக்கு நேர் மேலே நிலா மிதந்து கொண்டிருந்தது.பூமியின் இருளை மின்மினிப் பூச்சிகள் மினுங்கி மினுங்கிஅதிகப் படுத்திக் காட்டிக்கொண்டிருந்தன.

பெயர் தெரியாத அந்த நதியில் படகுகள் சவாரி செய்ய யாருமற்று அலையின் தாளத்துக்கேற்ப .அசைந்துகொண்டிருந்தன. மலையடிவாரத்தின் பாதங்களிலிருந்து அற்புதமான இதுவரை கேட்டிராத இசை சுரந்து கொண்டிருந்தது.கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு வரை மனிதர்களே இல்லாத ஒரு வனாந்தரம் போலவும் தோற்றமளித்தது.

பக்கத்தில் இவ்வளவு பக்கத்தில் இதுவரை பார்த்திராத பறவைகளும் பறந்து வந்துகொண்டிருந்தன.இத்தனை கூட்டமாய் எங்கிருந்து எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? என்று கேட்டதற்கு எல்லா நேரமும் கேள்விகளுக்கு விடை தேடிக்கொண்டே இருப்பதை முதலில் விடு என்று சொல்லிவிட்டு மிக லாவகமாகப் பறந்தபடி இருந்தன. அந்த பதிலுக்குப் பின் இறக்கைகள் முறிந்து பொத்தென்று மறுபடியும் பாயில் வந்து விழுந்தேன்.

#

ராமகிரி நாகலாபுரத்தின் பக்கத்திலேயே இருக்கிறது. ஒரு 5 கி.மீ.தொலைவு. அதற்குள் பிரதான சாலையின் வலது புறம் திரும்பி கண்ணுக்கெதிரே தெரியும் ஒரு மலையைப் பார்த்து நடக்க ஆரம்பித்தேன்.அந்த மலைதான் ராமகிரி.அதை பைரவ க்ஷேத்ரம் என்றும் சொல்கிறார்கள்.அந்தக் கோயில் 11-12ம் நூற்றாண்டிற்கு மத்தியில் பல்லவர்களால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது.

அது சிவாலயமாக இருந்தாலும் முக்கியமான தெய்வம் காலபைரவர்தான். அவருக்கு சந்தான ப்ராப்தி பைரவர் என்ற பெயரும் இருக்கிறது.அங்கு உறையும் பெருமான் ஸ்ரீவாலீஸ்வரர். அம்பிகை மரகதாம்பிகை.கோயிலுக்கு முன்னே நந்திதீர்த்தம் என்றழைக்கப்படும் புனித தீர்த்தம் அமைந்திருக்கிறது. இதற்கு நோய்களைத் தீர்க்கும் சக்தி இருப்பதாக நம்புகிறார்கள். ராமகிரி மலையிலிருந்து காலங்காலமாக சுவையான அந்த நீர் ஒரு நந்தியின் வாயிலிருந்து குளத்தில் விழுந்தபடி இருக்கிறது.ஆனால் இன்று வரை அந்த தீர்த்தத்தின் நதிமூலத்தைக் காண முடியவில்லை.கைகள் அள்ளிய நீரைத் தாகம் தீரக் குடித்தேன்.பின் தீர்த்தமாடினேன். சுகம்.பரம் சுகம்.

மக்கள் வழக்கம் போல் ஊரிலிருந்து கொண்டு வந்திருக்கும் துணிமணிகளுக்குக் குவியல் குவியலாக கண்ட கண்ட பார் சோப்புக்களையும் உடம்பின் சகல பாகங்களுக்கும் வெவ்வேறு கண்ராவி நறுமண சோப்புக்களையும் வழுக்கையிலிருந்து தப்பிய மிஞ்சியிருக்கும் முடிக்கு விதவிதமான ஷாம்பூக்களையும் போட்டு அலசி மனதுக்குப் பிடித்த இடத்தில் ப்ளாஸ்டிக் கவர்களை வீசி இறைத்தபடி நந்திதீர்த்தத்தை அநியாயத்துக்கு அசுத்தப்படுத்தினார்கள்.இந்தியத் தொல்லியல் துறை துருப்பிடித்துப்போன அறிவிப்புப் பலகையால் காத்துவரும் புனிதத்தை அச்சமூட்டும் வகையில் நாசப்படுத்தினார்கள்.

அதன் பிறகு பெரிய பெரிய அண்டாக்களில் வந்திறங்கிய பொங்கல்-இட்லி-வடை-வகையறாக்களைப் ப்ளாஸ்டிக் தட்டுக்களில் வெளுத்து வாங்கி வீசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ப்ளாஸ்டிக் குவளைகளில் தாகத்தைத் தணித்துவிட்டு வேறொரு திசையில் கடாசினார்கள். இவ்வளவுக்கும் உச்சமாக அந்த வேனின் ட்ரைவர் இடது கையால் குளிக்காத தன் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டு வலது கையின் ஆட்காட்டி மற்றும் நடுவிரலை உதட்டின் மேல் V வடிவத்தில் பொருத்தி பான்பராக் எச்சிலைப் புளிச் என்று கோயிலின் ப்ரஹாரத்திலேயே துப்பிய போது என்னால் பொறுக்கமுடியவில்லை.

 ”அங்கங்கே குப்பைகளை வாரி இறைப்பதும் இப்படி இஷ்டப் படிக் கோயிலுள்ளேயே துப்புவதும் அநாகரீகம். இப்படி எல்லா ஊரையும் நாசப்படுத்திக்கொண்டே திருப்பதிக்குப் பாதயாத்திரை போய் என்ன ஆகப்போகிறது?” என்று அந்த ட்ரைவரிடம் கோபப்பட்ட போது ”வீசிய குப்பைகளைக் கூட்டிப் பெருக்குவதற்கு ஒரு பெண்மணிக்குக் காசு கொடுத்திருக்கிறோம்” என்று அவருக்குப் பக்கத்தில் வேனில் காலை ஆட்டியபடியே மற்றொருவர் பதில் சொன்னார்.அவர்களின் திட்டம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.

’திருப்பதி லட்டு சென்னை வெங்கட்நாராயணா சாலையிலுள்ள திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தானத்திலேயே கிடைக்கிறதே’ என்ற ஒற்றைவரியை மட்டும் உதிர்த்துவிட்டு என் கிண்டல் அவர்களுக்குப் புரியாது-புரியக்கூடாது என்கிற விதமாக கோயிலின் உள்ளே நுழைந்தேன்.

இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் கண்காணிப்பில் இருக்கும் இந்தியாவின் ஏனைய புராதனச் சின்னங்களின் நினைவு இப்போது தேவையில்லாமல் வந்து தொலைத்தது. முதல்நாள் மழை இன்னும் சொட்டுசொட்டாக கோயிலுக்குள்ளே இறங்கிக் குளம் கட்டியபடி இருந்தது. கோயிலின் உள்ளே மாட்னி ஷோ தியேட்டருக்கு இணையான இருள்.

இதைப் பற்றியெல்லாம் எந்தச் சலனமும் இன்றி தெய்வத்தின் நிர்மலமான புன்னகை அங்கே எரிந்து கொண்டிருந்த ஒற்றை அகலின் தீபத்தில் கலந்து ஒளி வீசியது மனதுக்கு பேரமைதியைக் கொடுத்தது. வெளியே கண்ட காட்சிகளையும் அது தோற்றுவித்த நினைவுகளையும் விலக்கி ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே அங்கே அமர்ந்த இறைவனில் தோய்ந்தேன். 

யாத்ரா-I

இந்த இடுகை நான் திருப்பதிக்கு சென்னையிலிருந்து பாதயாத்திரை போனது தொடர்பானது என்றாலும் புறப்பட்ட தேதி-நேரம்-போன பாதை-திரும்பிக் கூடடைந்த நேரம் என்கிற வரிசையில் எழுதப்படப் போவதில்லை.

என் மனதில் பதிந்த பல சம்பவங்கள் காட்சிகள் அனுபவங்கள் ஒரு நாட்குறிப்பின் தோற்றத்தில் அமையக்கூடுமானால் நான் நினைத்தை அடைந்ததாகச் சொல்லுவேன்.

#

கண்ணுக்குத் தெரியும் தொலைவு வரை மரங்களே இல்லாத சாலையின் வெறுமை.என்னை ஒட்டிச் செல்லும் வாகனங்களுக்கு சாலையில் தாராளமான இடமிருந்தாலும் காதைப் பிளக்கும் ஹார்ன் ஓசையுடன் தாண்டிச் செல்கின்றன.

நடந்து கொண்டே இருக்கும்போது பிச்சாட்டூர் ஏரியின் கரை தெரிகிறது. கரையில் இருக்கும் மேய்ச்சல்க்காரர்கள் சொல்கிறார்கள் சாலை வழியாகச் செல்வதை விட ஏரியின் குறுக்காய் நடந்தால் ஒரு நான்கு கிலோமீட்டரை மிச்சம் பிடிக்கலாம் என்று.

வறண்டிருந்த ஏரிக்குள் இறங்குகிறேன். முதல் நாள் மிக நல்ல மழை பெய்திருக்கிறது. ஆங்காங்கே எருமைகள் தேங்கிக்கிடக்கும் நீரில் முதுகு தெரிய மூழ்கியபடி ஏதோ ரசானுபவத்தில் மயங்கிக்கிடக்கின்றன. அவற்றைச் சுற்றி மேலும் சில எருமைகள் புற்களை மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு பாலே நடனக்காரியின் லாவகத்தோடு தயங்கும் கால்களோடு கண்ணைப் பறிக்கும் வெண் நாரைகள் அந்த எருமைகள் பின்னாலேயே நடக்கின்றன. எருமையின் குளம்பு ஈரமான மண்ணைக் கிளறியபடிச் செல்ல பின்னால் காத்திருக்கும் நாரைகள் அம்மண்ணிலிருந்து புழுக்களை லாவகமாக கொத்தித் தின்ன அப்படிப் போகிறதா கதை? என்று நாரைகளையும் கொக்குகளையும் ஆச்சரியத்துடன் கடந்தேன்.

மற்றொரு புறம் வாத்துக்கூட்டம்.அவற்றை தலைக்குக் குடை பிடித்தபடி இரண்டு வயதான பெண்கள் மேய்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

வாத்துக்களுக்குள் என்ன ப்ரச்சினையோ தெரியவில்லை. சகட்டு மேனிக்கு க்வா க்வா என்று ஒரே சொல்லில் பல விஷயங்களைப் புரியவைக்க முயற்சித்தபடி இருந்தன. சடாரென சொல்லிவைத்தது போல தொபுக்கடீர் என்று ஒரு குட்டைக்குள் நெருக்கியடித்துக்கொண்டு இறங்கின.வாத்துக்கள் அழகானவை கத்தும் போதும் நீந்தும்போதும் அமைதியாய் இருக்கும்போதும்.

அந்தப் பெண்களிடம் கேட்டேன்.என்னம்மா மழை இன்னும் பெய்யல போலருக்கே?

ஐப்பசி கார்த்திக மார்கழில மழ வந்துடும்யா. இந்த ஏரில்லாம் ரொம்பிடும்.அதுக்கப்புறந்தா மேச்சலுக்கு இதுங்கள எங்க பத்திட்டுப் போறதுன்னே தெரியாமப் போயிடும்.

ஏரித் தண்ணியெல்லாம் குடிக்க மட்டுமா இல்ல பாசனத்துக்கா?

இந்த ஏரியச் சுத்தி இருக்குற வயல்பாசனத்துக்கு மட்டுந்தான் சாமி.இந்தத் தண்ணியல்லாம் இப்ப யாரு குடிக்குறாங்க.தண்ணி பளிச்சுன்னு கண்ணப் பறிக்கறாப்போல இருந்தாத்தான் குடிக்கிறாங்க.அதுவும் தண்ணிக் கம்பெனி நெதய்க்கும் லோடு கொண்டுவந்து போட்ருவாய்ங்க.தண்ணியோட கதெயெல்லாம் எப்பவோ மாறிப் போச்சி சாமி.

கையிலிருந்த வாழைப் பழத்தை அவர்களுக்குக் கொடுத்து விட்டு முழு மூச்சாய் பகல் ஒரு மணிக்குள் ஏரியைக் கடந்து விடும் முனைப்பில் விரைவாக நடக்கத் தொடங்கினேன். ஏரியில் நீந்தியும் ஏரித் தண்ணீரைக் குடித்தும் வளர்ந்த பால்ய நாட்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி தண்ணீர் மீதான நவீன அரசியல் எனக்கு முன்னே விரிந்தது.

#

திருச்சானூரை அடைந்துவிட்டேன். இங்கிருந்து கீழ்த்திருப்பதியை அடைய தரை மார்க்கமாக 6 கி.மீ.ரும் மேல்த்திருப்பதியை அடைய மலைப்பாதையில் மற்றொரு 10 கி.மீ.ரும் இருப்பது தெரிந்தது. திருச்சானூருக்கு நேற்றிலிருந்து இடைவெளியற்று இரவு முழுவதும் நடந்துவந்தபடி இருந்தேன்.

திருச்சானூரில் அற்புதமான பகல் உணவுக்குப் பின் திருப்பதியை நோக்கிக் கிளம்ப நினைக்கையில் முந்தைய நாள் என்னுடன் நடந்துவந்த மற்றொரு நண்பர் ராஜா அப்போதுதான் திருச்சானூரை அடைந்திருந்தார். அவர் மிகவும் களைப்பாய் இருந்தமையால் சாப்பிட்டுவிட்டு இரவு திருச்சானூரில் தங்கிவிட்டு அதிகாலை அலர்மேலுத் தாயாரை தரிசித்துவிட்டு உடனே திருப்பதி கிளம்பிவிடலாம் என்று யோசனை சொன்னார். அவருக்காக என் பயணத்திட்டத்தை மாற்றியமைத்தேன்.

திருச்சானூரை அடைய 4 கி.மீ. முன்பாக ஒரு இலவச யாத்ரிநிவாஸ் என் கண்ணில் பட்டது. அங்கு வேண்டுமானால் இரவில் தங்கிவிடலாம் என்று சொன்னதற்கு ராஜா உடன்பட்டார். அந்த யாத்ரி நிவாஸை அடையும்போது மாலை 5 மணி ஆகியிருந்தது.

ஒரு கிரவுண்டுக்கும் அதிகமான இடம்.ஒரு பெரிய சுற்றுச்சுவருடன்  முன்புறம் ஒரு தோட்டம் அமைந்திருந்தது. வெள்ளை நிறத்தில் நாயொன்று சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.யாரொருவரும் இருப்பதான அறிகுறியில்லை.குரல் கொடுத்துப் பார்த்தும் பதில் இல்லை. சற்றே அவதானித்தபின் நீர்த்தொட்டி நிரம்பி வெளியே த்ண்ணீர் கொட்டியபடியிருந்தது.நடுத்தரமான தொட்டிதான்.அது நிரம்ப 15 நிமிடத்துக்கு முன்னர்தான் ஸ்விட்ச் போடப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

இருள் மெல்லக் கவிழ ஆரம்பித்தது. சுற்றிலும் எந்த ஓசையும் இல்லை. தரையில் உட்கார்ந்தோம். அந்த நாய் எங்கள் முன்னே வந்து வாலாட்டியது.பையில் இருந்த பிஸ்கட்களைப் பிரித்து அதற்குப் போட்டுவிட்டுத் திரும்புகையில் பக்கவாட்டில் இருந்த குளியறைக் கதவுகளில் ஒரு கதவைத் திறந்து நடுத்தர வயதையுடைய ஒரு பெண் வெளிப்பட்டார்.தோளில் துவைக்கப்பட்ட துணிகளுடன் யாத்ரிநிவாஸின் முன்கதவைத் திறந்தார்.

என்ன? என்று கேட்ட அந்தக் கேள்வியின் கடுமையைச் சமாளித்து திருப்பதிக்கு நடந்து செல்கிறோம்.சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து குளித்துவிட்டுச் செல்ல அனுமதிவேண்டும் என்று சொன்ன பதிலைக் கவனிக்காது போனது எங்களுக்கு ரொம்பவும் தர்மசங்கடமாக இருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சி பண்ணியிருந்தால் திருச்சானூரிலேயே தங்கியிருந்திருக்கலாம். இங்கு ஏன் வந்தோம் என்று தோன்றியது.

உள்ளே போன அந்தப் பெண் வெகு நேரமாகியும் வெளியில் வரவில்லை. இருண்ட சூழ்நிலையில் முன்னறையில் மாட்டப்பட்டிருந்த அந்த நிவாஸின் ஸ்தாபகர்கள் எங்களைப் பார்த்து சிரிப்பது போல இருந்தது.இன்னமும் நீர்த்தொட்டியின் ஸ்விட்ச் அணைக்கப்படாமல் தண்ணீர் கொட்டியபடி இருந்தது.விளக்குகள் பொருத்தப்படவில்லை.நான் ராஜாவைப் பார்த்தேன்.தரையில் கித்தானை விரித்துப் படுத்திருந்தார்.

திடீரென அந்தப் பெண் வெளியே வந்தார். உள்ளே நுழையும் போது அணிந்திருந்த அதே உடையுடன் எந்த வித மாறுதலுமின்றி அப்படியே இறுகிய முகத்துடன் வெளியில் வந்தார்.

எனக்குக் குழப்பம் அதிகரித்தது.போய் வாட்ச்மேனைக் கூட்டிவருகிறேன் என்று உயிரற்ற குரலில் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினார்.அந்த நாய் மண்ணைக் குவித்துப் படுத்திருந்தது.ராஜாவிடமிருந்து குறட்டை ஒலி கேட்டது.தண்ணீரின் விடாத கொட்டல் பெருத்த தொந்தரவாய் இருந்தது.சிள்வண்டுகளின் ரீங்காரம் பெரிதாய்க் கேட்கத் தொடங்கியது.

கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் கழிந்திருந்தது.நானும் உட்கார்ந்தபடியே தூங்கியிருந்திருக்கிறேன். எங்களைச் சுற்றிலும் அடர் இருட்டும் கொட்டும் நீரின் ஒலியும். சடாரென்று எனக்குள் ஒரு மின்னல். தூங்கியபடியிருந்த ராஜாவை உலுக்கினேன். ”எழுந்திருங்க ராஜா.இனிமேல் இங்கிருப்பது எனக்கு சரியாகத் தோன்றவில்லை.சீக்கிரம்” என்றேன்.

காம்பௌண்ட் கதவைத் திறந்து கொண்டு சாலையை அடைந்தோம்.அந்த இருளில் ஆழத்தில் நீர்த்தொட்டியிலிருந்து தண்ணீர் கொட்டியபடி இருந்தது.

பல கேள்விகள் எனக்குள் சுழன்றன.

1.வந்தபின் அத்தனை முறை குரல் கொடுத்தும் பக்கத்தில் இருந்த குளியலறையில் இருந்து ஏன் பதில் கொடுக்கவில்லை?

2.வெளியில் வந்து உடனடியாக தண்ணீர் மோட்டார் ஸ்விட்சை ஏன் நிறுத்தவில்லை?

3.விளக்குகள் ஏற்றப்படாது உடையையும் மாற்றாது மறுபடியும் வெளியே கிளம்பும் வரை உள்ளே எந்த ஓசையும் இன்றி அந்தப் பெண் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்?

4.அங்கே இருந்த நாய் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தும் ஏன் வாலாட்டவோ கொஞ்சவோ இல்லை?

5.வாட்ச்மேனை நேரில்போய்த்தான் கூப்பிட வேண்டுமா?அதற்கும் இத்தனை நேரமா?

6.அந்தப் பெண் நிஜமா? அல்லது எங்கள் தோற்ற மயக்கமா?


அத்தனை குழப்பத்தோடும் அந்த சூழலை ரசித்தபடி இருளுக்குள் நடந்துகொண்டிருந்தேன்.

மற்றொரு முன்னறிவிப்பு

நாளை அக்டோபர்24ம் தேதி திங்கள் கிழமை இரவு 09.30 மணிக்கு என் அபிமான தொலைக்காட்சிகளில் முதன்மையான பொதிகை தொலைக்காட்சியில்”கொஞ்சம் கவிதை கொஞ்சம் தேநீர்” நிகழ்ச்சியில் இசைக்கவி.திரு.ரமணனுடன் ஆங்கிலப்பேராசிரியை திருமதி.சித்ராவும் நானும் பங்கு பெற்ற ஒரு அரட்டை நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகிறது.

9.30 மணிக்கெல்லாம் தொலைக்காட்சியை அணைத்துவிடுவதற்கு நாளைக்கு இன்னொரு காரணமும் கிடைத்திருக்கிறது இதைப் படிக்க வாய்ப்பவர்களுக்கு.

ஒரு முன்னறிவிப்பு

கடந்த ஐந்து நாட்களாகப் பாதயாத்திரையாக சென்னையிலிருந்து திருப்பதி வரை நடந்து சென்றிருந்தேன்.

சனிக்கிழமை 15ம் தேதி காலை துவங்கிய யாத்திரையை முடித்து இன்று காலை பத்து மணிக்குச் சென்னை திரும்பினேன்.

இந்த யாத்திரையின் ஆன்மீக நோக்கங்கள் தாண்டி இது பல தளங்களில் ஒரு மிக நீண்ட கட்டுரை எழுதும் அளவுக்குத் தேவையான அனுபவங்களையும் என் மீது வாரியடித்துச் சென்றிருக்கிறது.

இது ஒரு முக்கியமான இடுகையாய் இருக்கும். தாக்குதலைச் சமாளிக்கச் சிறிது காத்திருக்கவும்.

இசை மேதை கார்த்திக் நாராயணன்

இசையின் வாசம் இன்னும் தொடருகிறது.

நேற்று மாலை வெங்கடநாராயணா சாலையின் திருப்பதி தேவஸ்தான தகவல் மையத்து வெங்கடேசப் பெருமாளை தரிசித்துவிட்டு எதேச்சையாக அதனருகிலுள்ள இசை அரங்கத்தில் ஸ்ருதி கூட்டப்படும் ஒலி கேட்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

பொதிகை தொலைக்காட்சியைப் போல் புதியவர்களை அறிமுகப் படுத்தும் தொலைக்காட்சி வேறெதுவும் இருக்கமுடியாது. எந்தவிதமான ஆடம்பரமும் இல்லாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கும் கவனிப்பாரற்ற கோயிலின் தீபம் போன்றது அவர்களது சேவை. தூர்தர்ஷன் பொதிகையைத் துவங்கும் முன்பிருந்தே அவர்களின் ஹிந்தி நிகழ்ச்சிகளோடு வளர்ந்தவன் நான். அவர்களின் விளம்பரக்குறுக்கீடு இல்லாத-இரைச்சல் அற்ற-நிகழ்ச்சிகள் எல்லோரையும் கவர்வதில்லை. அவர்களின் குறைகள் அநேகமாக தொழில்நுட்பமும் கற்பனைவளக் குறைவும் சார்ந்தவை.அவற்றை ஜீரணித்துக்கொண்டால் பல பொக்கிஷங்களை அள்ளலாம்.

சரி. விஷயத்துக்குப் போவோம்.

ஸ்ருதி கூட்டிக்கொண்டிருந்தது மாஸ்டர்.கார்த்திக் நாராயணன் எனும் இளம் பாடகன்தான். இந்த வாரத்திலேயே பொதிகையின் இசை நிகழ்ச்சிகளில் இருமுறை கேட்க நேர்ந்த பதினெட்டு வயது இளைஞன்அதே கார்த்திக்தான் இன்று எனக்குக் கிடைத்த புதையல்.

முதல் பாட்டிலிருந்தே கச்சேரி களைகட்டிவிட்டது.மிகக் குறைவான பார்வையாளர்கள் இருந்ததும் கேட்கும் அனுபவத்துக்குப் பேருதவியாக இருந்தது. வயதுக்கு மீறிய முதிர்வான குரலும் அபாரமான கற்பனை நிரம்பிய ஸ்வர ஆலாபனைகளும் என்னை அசத்தின. இள்வயதுக்குரிய தைரியமான சஞ்சாரம் அவருடைய கச்சேரியை தூக்கிப் பிடித்தது.

பல இடங்களில் மதுரை மணிஅய்யரும் யேசுதாஸும் டி.எம்.க்ருஷ்ணாவும் கலந்த ஒரு சாயலை உணர்ந்தேன்.  அங்கிருந்த ஒரு மணிநேரத்துக்கும் சற்றுக்குறைவான நேரத்திலேயே அங்கிருந்த அனுபவத்தை சுகானுபவமாக மாற்றியமைத்தது.ஒன்றை மட்டும் எழுதிவைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

கார்த்திக் நாராயணன் எதிர்காலத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற கர்நாடக இசைப் பாடகராவது சத்தியம்.

ஏழரை மணிக்கே கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலையால் பாதியிலேயே எழுந்து சென்று கார்த்திக்கை தமிழ்நாட்டின் எதிர்காலம் நீதான் என்று மனதார ஆசீர்வதித்துவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

கிடைத்தது வைஷ்ணவா கல்லூரியில் பாடிய இந்த மூன்று வீடியோக்கள்தான் .ப்ளீஸ். கேட்டுப்பாருங்களேன்.இப்பாடல்களில் இருக்கும் கட்டமைப்பையும் மெருகையும் விட இன்னும் இன்னும் மெருகேறி இருக்கிறது கார்த்திக்கின் சங்கீதம்.

பி.கு:  தலைப்பின் கீழே இருக்கும் கார்த்திக் நாராயணன் போலவும் அவ்வப்போது டீ ஷர்ட் ஜீன்ஸ் போட்டுக்கொண்டும் பாட கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த விதிகளைத் தளர்த்தினால் மேடை இன்னும் களை கட்டும். குர்தா-ஜிப்பாவையே பார்த்துப் பார்த்துக் கண்கள் செருகுகின்றன.அப்படித்தானே?

தூஸ் போன்டெஷ்

தூஸ் போன்டெஷ் (Dulce Pontes). இது போர்ச்சுக்கீஸின் இசை உலகத்துக்கு மிக முக்கியமான பெயர். இசையமைப்பாளர்-பாடலாசிரியை-பாடகி-நடிகை. 1969ல் பிறந்து 1990களில் போர்ச்சுக்கீஸின் நவீன இசை மறுமலர்ச்சிக்குக் காரணமான ஃபேடோ (http://www.youtube.com/watch? v=Ui2zIM8FWS4&feature=results_main&playnext=1&list=PLB0BDDA8E30FEA01C)என்கிற இயக்கத்தின்அடித்தளத்துக்குக் காரணமான இசைக்குயில்.

சாஸ்த்ரீய இசை-நாட்டுப்புற இசை-பாப் இசை மூன்றிலும் தேர்ச்சிபெற்ற போன்டெஷ் அடிப்படையில் பியானோ இசைக்கக் கற்றுக்கொண்டார். 1991ல் Lusitana Paixão (என்னிடம் சொல்) http://www.youtube.com/watch?v=iFqr-ykMwi8 என்ற பாடலுக்காக  தேசீய அளவில் நடைபெற்ற போட்டியில் முதலிடம் பிடித்தாலும் ஈரோவிஷன் இசைப் போட்டியில் போர்ச்சுக்கீஸின் சார்பில் பங்கேற்று எட்டாவது இடம் பெற்றார். (ஆனாலும் இதுவரைக்கும் இதுதான் போர்ச்சுக்கீஸின் பாடகர்களுக்கு நான்காவது சிறப்பான இடம்).

Canção do Mar (கடலின் இசை)  இவரின் பாடல்களில் அவருக்கு மிகப் பெரிய ப்ரபலத்தைக் கொடுத்தது. இதை பிரபல ஹாலிவுட் சினிமாவான ப்ரைமல் ஃபியர் (Primal Fear) என்கிற படத்தில் உபயோகித்துக் கொண்டார்கள். இதன் இசையின் 30 நொடி வடிவத்தை SOUTHLAND என்கிற NBC போலீஸ் நாடகத்தில் பயன்படுத்தினார்கள்.இந்த கடலின் இசையைப் பற்றி சுவாரஸ்யமான ஒரு தகவலை இடுகையின் முடிவில் வைத்திருக்கிறேன்.

துவக்கத்தில் ஒரு பாப் பாடகியாகத் தன் பயணத்தைத் துவக்கிய போன்டெஷ் போகப்போக உலக இசைக்கான அடையாளங்களைத் தேடத் துவங்கினார்.மறந்து போயிருந்த பல பாரம்பரியமான இசை வடிவங்களையும் இசைக்கருவிகளையும் அவர் தேடியெடுத்து மறு உயிர் அளிக்கத் துவங்கினார்.

தன் படைப்புக்களில் ஐபேரிய( iberian) தீபகற்பத்தின் இசைப் பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுத்தார். அது மட்டுமில்லாமல் அவரது படைப்புக்களை அரேபிய ஆஃப்ரிக்க பல்கேரிய பிரேசிலிய இசை மரபுகளும் அவரை ஈர்த்தது.

பெரும்பாலும் போர்த்துக்கீஸில் மட்டும் பாடினாலும் ஸ்பானிஷ் கலீசியன் மிராண்டீஸ் இத்தாலியன் ஆங்கிலம் அரேபிய கிரேக்க மொழிகளிலும் பாடிவருகிறார்.

2006 ஜூனில் O Coração Tem Três Portas (இதயத்துக்கு மூன்று கதவுகள்) http://www.youtube.com/watch?v=_pFPYbFcwBE என்கிற ஆல்பத்தை பார்வையாளர்கள் ரசிகர்களின்றி தோமாரில் உள்ள ஒரு தேவாலயத்திலும் ஒபிடோஸில் உள்ள தூய மேரி தேவாலயத்திலும் இசையமைத்தார். இவர் மனதுக்கு இன்று வரை மிக நெருக்கமான ஆல்பமாக இசையாக இது இருக்கிறது. இதை 2006 டிசம்பரில் வெளியிட்டார். 

2009ல் Momentos என்கிற தலைப்பில் தன் 20 ஆண்டு கால வெளிவந்த வெளிவராத இசைப்படைப்புகளின் தொகுப்பாய் இதைக் கொண்டுவந்தார். 

சமீபத்தில் இயற்றப்பட்ட புதிய பாடல்களின் தொகுப்பாய் Nudez என்கிற ஆல்பத்தைத் தயாரிக்கும் பணியில் இவர் மும்முரமாய் இருக்கிறார்.

போன்டெஷின் இசை புதிய புதிய கதவுகளைத் திறக்கிறது. கதவுகளுக்கு வெளியே என் சலனமற்ற குளத்தில் சிறிய ஓட்டாஞ்சில்லை எறிந்து மூழ்க வைக்கிறது. அலையின் சலனம் மொக்குகள் மலரக் காத்திருக்கும் தாமரைகளைத் தொட்டு சமனப்பட மீண்டும் குளம் ஆசை கொள்கிறது மற்றொரு கல்லெறிக்காக. அலை தயாராகிறது தாமரையின் தொடலுக்காக. 

இவை தேனின் சுவையை சொட்டுக்களில் சுவைக்கத் தந்திருக்கிறேன். மேலும் படிக்க புதிய இசை கேட்கத் துடிப்பவர்களுக்கு உபயோகப்படலாம். போன்டெஷின் வலைத்தளம். http://www.dulcepontes.net   

போன்டெஷின் கடலின் இசை(Canção do Mar) தேவாவுக்கு மிக நெருக்கமானது. இதைக் கேட்டு விட்டு இந்த வாரப் புதிருக்கு விடை சொல்லுங்கள் தேவாவின் வழியாக.