ராகமாலிகா

ஒரு திருப்பத்தில்

சரேலென ஒலியெழுப்பாது

திரும்பும் வாகனமாய் சிலரின் வருகை.

பண்டிகைக்குப் பின்னும்

கழற்றப்படாத மாவிலைத்தோரணமாய்

சிலரின் இருப்பு.

அணைந்தபின்னும் கமழும் சுகந்தமாய்

சிலரின் வெற்றிடம்.

எப்போதோ பற்ற வைத்த பட்டாசு

இப்போதுதான் வெடித்துப் பயமுறுத்துவதாய்

சாகாது சாகவைத்த சிலரின் மரணம்.

முத்திரை

துவங்கியது

பிரமிக்கவும்

மயக்கவும் செய்யும்

உன் நடனம்.

காற்றில் பூத்தொடுக்கும் நளினமாய்க்

கிறங்கச்செய்கின்றன

உன் அடவுகளும்

முத்திரைகளும்.

என் போல நீயும்

மாற்றத்தான் வேண்டியிருக்கிறது

உன் பாவங்களை

பொருளுக்கும் ஜதிக்கும்

நேரத்திற்குமேற்ப.

தரையைத் தொடுவதும்

காற்றில் சுழல்வதும்

அந்தரத்தில் பறப்பதுமென

நிகழ்த்துகிறாய் ஒரு

சாகசக்காரியின் கூத்தை.

கூர்ந்து துளைக்கிறது

ஒவ்வொரு அசைவையும்

இருளில் குளித்திருக்கும் அரங்கம்.

ஒய்யாரமாயிருக்கிறது

காலத்தின் இறுதி நடனமோ என

வியர்வையில் பூத்த உன் நடனம்.

குனிகிறாய் ஆட்டம் முடிந்து

பாராட்டையும் மௌனத்தையும்

சமமாய் அணிவதற்கு.

மெதுவாய்க் கழற்று

கிணுகிணுக்கும் உன்

சலங்கைகளை.

அதற்குள்

புதைந்திருக்கிறது

அடிமையாய்க்

கையொப்பமிட்டு

எழுதித் தந்த என்

சாசனப்பத்திரம்.

என்னைப் பற்றிய ஒரு கவிதை-பை ஜுயி

சிகப்புக் கன்னங்கள்.
நரைத்த தாடி.
வைன் குடித்த நான்.
கடைசியில்
வருஷங்கள் எல்லாம்
ஓடிக்கழிந்தபின்
இப்போது எல்லாம்
வெறுமையாகத் தோன்றுகின்றன.
வயோதிகனாக
நோயுற்றவனாக
ஒல்லியாய் இளைத்திருந்தாலும்
கவிதைகளின் மீதான காதல்
இன்னும் மீதமிருக்கிறது.
ப்ரியமான் ஒரு கனவான்
ஒரு கித்தானில்
என் உருவ ஓவியத்தை
வரைந்துவைத்திருக்கிறார்
என்றறிந்த போது
கொஞ்சம் சிரித்தேன்.

இரவில் வீடு திரும்புதல்-பை ஜுயி

இப்போது ஒரு நூறில்

பாதியை

அடைந்துவிட்டேன்.

ஆனால்

எனக்கென்று கொஞ்சநேரத்தை

எப்போது நான் பெறுவேன்?

காலையில்

மெழுகுவர்த்தியின் வெளிச்சத்தில்

வீட்டைவிட்டுக் கிளம்புகிறேன்.

சாயங்கால மத்தளம் முழங்கும்போது

வீடு திரும்புகிறேன்.

என்னுடைய வைன் ஜாடி காலியாகவோ

அல்ல்து

என் வீட்டுச்சுவரைத் தாண்டி

மலையின் காட்சி தெரியாமலோ இல்லை.

ஆனால்

இவற்றையெல்லாம் ரசிக்க

எனக்கு நேரமில்லை என்பதுதான் விஷயம்.

ஒவ்வொரு நாளும்

மிகுந்த களைப்போடு வீடு திரும்புகையில்

நேரே நான் படுக்கையில் விழுகிறேன்.

எனக்கு மட்டுமே கிட்டக்கூடிய

ஆனந்தம் இனி வருமா?

சாலை

எதையும் கவனிக்காது யார் மேலோ மோதி

விரைகிறது இளமை.

யார் மீதும் மோதாமல் செல்ல

முயல்கிறது நடுத்தரம்.

யாரும் தன்மீது 

மோதிடாமல் பரிதவிக்கிறது

வயோதிகம்.

எதையும் பொருட்படுத்தாமல்

மிகச் சரியாக எல்லோர் மேலும்

மோதுகிறது மரணம்.

என் வசிப்பிடம்-பை ஜுயி.

நான் தலைநகரத்தில்
அலைய ஆரம்பித்து
இருபது வருடங்களாகிறது.
இன்னும் ஏழையாக-
இன்னும் வசதியான
வீடில்லாமல்.
எப்போதும்
தன் முதுகிலேயே
தன் வீட்டைச் சுமந்துபோகும்
நத்தையைப் பார்த்து
வியக்கிறேன்.
உண்மையிலேயே
தனக்கென ஒரு வளையை
வைத்துக்கொண்டிருக்கிற
எலியைக் காட்டிலும்
துரதிர்ஷ்டசாலியாக
இருக்கிறேன் நான்.
ஓரிடத்திலிருந்து
இன்னொரு இடத்திற்கு
ஒரு கைப்பாவையைப் போல
எப்போதும் மாற்றப்பட்டு
அலைவதை விட
ஒரு ஊசிமுனையளவு
கிடைத்தாலும் மகிழ்வேன் நான்.
எனக்கெனச் சொந்தமாய்
ஓரிடம். அது
சகதிக்குள்ளோ -
நெருக்கடி மிகுந்தோ-
அழுக்கான இடமோ-
கவலை இல்லை
அது பற்றி.

தாமரைகளைக் கொய்தபோது-பை ஜுயி.

நீர்த்தாவரங்களின்
இலைகள்
காற்றில் அசைகின்றன.
அடர்த்தியாய் வளர்ந்த
தாமரைகளின் நடுவே
படகு மிதந்து செல்கிறது.
பூக்களின் நடுவிலிருந்து
அவள் தன் காதலனைப்
பார்த்தாள்.
வெட்கத்தோடு
அவள் தலை குனியவும்
அவளின் அழகான சீப்பு
கீழே தண்ணீரில் வீழ்ந்தது.

தனிமையில் தூங்குதல்-ஒரு துக்கம்-பை ஜுயி

நள்ளிரவாகி விட்டது.
இன்னும் என்னால்
தூங்க முடியவில்லை.
படிக்கட்டுகளில்
உட்கார்ந்தபடி
வானத்தை
வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன்-
நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபடி.
கொஞ்ச நேரத்தில்
விடிந்துவிடும்.
கடந்த
பதினைந்து வருஷங்களாக
நான் தனியே கழிக்காத
பௌர்ணமி இருக்கமுடியுமா?

இரவு முழுதும் உட்கார்ந்திருந்தது-பை ஜுயி

ஒரு முழு நாளும்

என் வீட்டு வழிநடையில்

இருட்டும் வரையில்

காத்து நின்றிருந்தேன்;

பின் இரவு முழுவதும்

என்னறையில்

விடியும்வரை

உட்கார்ந்திருந்தேன்;

நான் எதுவும் சொல்லாமல்

இதற்கான காரணத்தை

நீ அறிய முடியாது.

இவை அனைத்தையும்

கவனித்திருந்தால்

நீ கேட்டிருக்கக்கூடும்

இரண்டு அல்லது மூன்று

பெருமூச்சுக்களை.

ஓய்வாக இருக்கையில்-பை ஜுயி

இப்போது சுவாசப்பை
தொந்தரவு கொடுப்பதால்
இனிமேல் நான்
குடிக்கமுடியாது.
மேலும்
என் கண்கள்
என்னுடன் ஒத்துழைக்க
மறுத்துவிட்டதால்
புத்தகங்களை
ஒதுக்கி வைத்துவிட்டேன்;
ஓய்வு நேரங்களில்
வெறுமனே மனமும் உடலும்
ஓய்வாக உட்கார்ந்திருக்கிறேன்;
வழிநடையில் அலைகிற
கோழிக்குஞ்சுகள்
கூடு திரும்புகையில்
சாயங்காலம் வந்துவிட்டதை
நான் அறிகிறேன்;
பனி விழுந்து இலை உதிர்ந்து
மரக்கிளைகள்
விட்டு விடுதலையாகி
நிற்கின்றன.
நான் என்னுடைய
மிக அமைதியான நிலையை
அடைந்து விட்டதாக
உணர்கிறேன்.
மலைகளில் போய்
அமைதியைத் தேட
அங்கே என்ன இருக்கிறது?

தூங்கிக்கொண்டிருத்தல்-பை ஜுயி(கி.பி.772_846)

என் தலையணையின்

மறுபக்கம் திரும்பி

மீண்டும்

தூக்கத்தைத் தொடர்ந்தேன்;

கடைசியில் நான்

திரும்பிப்

படுத்துக்கொண்டேன்;

தாளால் மறைக்கப்பட்ட

சாளரங்கள் ப்ரகாசமாய்

இருந்ததிலிருந்து

காலை உதயமானதை

அறிந்துகொண்டேன்;

இருந்தாலும் என்

படுக்கைவிரிப்பு

வசந்தத்தைப்போல

கதகதப்பாக இருந்ததால்

படுக்கையிலேயே இருந்தேன்;

நான் சோம்பேறியாய் இருப்பதைத்

தடுக்காதீர்கள்;

இதமான வார்த்தைகள் கூறி

என்னை இன்பப்படுத்துங்கள்;

வெளியே சேவல் கூவுகிறது.

என்றாலும் நான் தூங்குவதைத்

தொடர்கிறேன்-

சூரியனுக்கு முன் எழுந்து

தியான சாலைகளுக்குச்

சென்றிருப்பவர்களை

இனிமேலும்

வென்றுவிட விரும்பாமல்.