எனக்கு அரசியல்
தெரியாது.
ஆனாலும்
அதிகாரத்திலிருக்கும்
அவர்கள் பெயர்களை
அறிவேன்.
நேருவில் தொடங்கும்
அவர்களை-
வாரத்தின் கிழமைகள்
போலவோ-
மாதத்தின் பெயர்கள்
போலவோ-
மீண்டும் மீண்டும்
சொல்வேன்.
நான் ஒரு
இந்தியன்(ள்).
பழுப்பு நிறம்.
மலபாரில் பிறந்து
மூன்று மொழிகளில்
பேசி-
இரண்டில் எழுதி-
ஒன்றில் கனாக்
காண்கிறேன்.
“ஆங்கிலத்தில்
எழுதாதே.
அது உன்
தாய்மொழியல்ல”
எனச் சொன்னார்கள்
அவர்கள்.
விமர்சகர்களே-
நண்பர்களே-
எனைப் பார்க்கவரும்
மருமகன்களே-
நீங்கள் எல்லோரும்
என்னைத் தனியே
விடக் கூடாதா?
ஏன் நான் விரும்பும்
மொழியில்
என்னைப் பேசவிட
மறுக்கிறீர்கள்?
நான் பேசும் மொழி
எனதாகிறது.
அதன் வடிவங்கள்-
வினோதங்கள்
எல்லாம் எனதே.
எனது மட்டுமே.
பாதி ஆங்கிலத்திலும்
பாதி இந்திய மொழியிலும்
பேசுவது
வேடிக்கையென்றாலும்
அதுதான் உண்மையானது.
என்னைப் போல
அதுவும்
இருக்கிறதைப்
பார்த்ததில்லையா?
என் மகிழ்ச்சிக்கும்
என் செயல்களுக்கும்
என் நம்பிக்கைகளுக்கும்
அது குரல் கொடுக்கிறது.
காக்கைக்குக்
கரைதல் போலவும்-
சிங்கத்திற்குக்
கர்ஜனை போலவும்
எனக்கு அது.
அது மானுட மொழி.
வேறெங்கும்
காண இயலாத
பார்க்கிற கேட்கிற
விழித்திருக்கிற
மனதின் மொழி.
புயலில் சிக்கிய
மரத்தினுடையது போலவோ-
பருவகால மேகமூட்டங்களுடையதைப்
போலவோ-
மழையினுடையதைப் போலவோ-
நிலைத்த முணுமுணுப்புடன்
பற்றி எரியும்
மயானத் தீயினுடையதைப்
போலவோ-
செவிட்டு குருட்டு
மொழியில்லை.
நான் சிறுமியாய்
இருந்தேன்.
நான் உயரமான போது
என் பாகங்களும்
வளர்ந்ததாலும்
ஓரிரு இடங்களில்
மயிர் முளைத்ததாலும்
நான் வளர்ந்துவிட்டதாகச்
சொன்னார்கள் அவர்கள்.
வேறென்ன கேட்க எனத்
தெரியாமல்
அன்பைக் கேட்ட போது
ஒரு
பதினாறு வயது
இளைஞன்
என்னைப்
படுக்கையறையில்
தள்ளிக்
கதவைப் பூட்டினான்.
அவன் என்னை
வீழ்த்தாவிட்டாலும்
என் துயரமான பெண்ணுடல்
வீழ்த்தப்பட்டு விட்டதாகவே
எண்ணியது.
என் மார்பகங்களின்-
பிற உறுப்புகளின் பாரம்
நோகடித்தது என்னை.
வருத்தகரமாய்
குறுகிப் போனேன்
நான்.
பின்னால்
ஒரு சட்டையையும்
என் சகோதரனின்
கால்ச்சட்டையையும்
அணிந்து
என் முடியைக் குட்டையாக
வெட்டிக்கொண்டு
என் பெண்மைத் தன்மையை
மறந்தேன்.
’புடவையை உடுத்து.
பெண்ணாக
மனைவியாக இரு.
பூ வேலைப்பாடுகள் செய்.
சமைப்பவளாக-
வேலைக்காரர்களுடன்
சண்டையிடுபவளாக இரு.
அடங்கிப் போ என்னவளே’
-சொன்னார்கள்.
‘சுவர்களில் உட்காராதே.
திரை போட்ட ஜன்னல்களின்
வழியே எட்டிப்பார்க்காதே.
அமியாகவோ கமலாவாகவோ
அல்லது
இன்னும் நல்லதாக
மாதவிக்குட்டியாகவோ இரு.’
பாத்திரத்தையும்
பெயரையும் காலம்தான்
தீர்மானிக்கவேண்டும்.
‘எல்லோரையும் ஏமாற்றும்
விளையாட்டுக்கள்
விளையாடாதே.
*ஒன்றொடொன்று
தொடர்பில்லாத
பைத்தியத்தோடோ-
அடக்கமுடியாத
*பெண்பித்துப் பிடித்தவனோடோ-
அலையாதே.
காதலால் கைவிடப்பட்டால்
கடுமையாக அலறாதே’.
-சத்தமிட்டார்கள்
பிரிவினையாளர்கள்.
நான் ஒருவனைச்
சந்தித்தேன்.
காதலித்தேன்.
அவனை ஏதும்
பெயர் கொண்டு
அழைக்காதீர்.
காதலுக்காய் அலைகிற
என்னைப் போல
பெண்ணுக்காய் அலைகிற
சராசரி ஆண்தான் அவன்.
அவனில்
பசி கொண்ட ஆறுகளின்
பரபரப்பு.
என்னில் சோர்வற்ற
சமுத்திரத்தின் காத்திருப்பு.
நான் பார்க்கிற
எல்லோரிடமும்
யார் நீ? எனக் கேட்டால்
நான்தான் என்ற பதில்.
எந்த இடத்திலும்
எல்லா இடத்திலும்
தன்னையே நான்
என
அழைத்துக்
கொள்கிறவர்களைத்தான்
பார்க்கிறேன் இந்த
பூமியில்.
அவன்
உறையில் இறுக்கமாய்ப்
பொருந்திய வாளைப் போல
அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான்.
வினோதமான
நகரங்களின் தங்குமிடங்களில்
நள்ளிரவில் தனியாய்க்
குடிக்கும் ’நான்’தான் அது.
சிரித்ததும் நான்.
காதலித்ததும் நான்.
பின்பு வெட்கியதும்
தொண்டையில் ஏதோ
குறுகுறுக்க
செத்துக்கிடந்ததும் நானே.
நானே பாபி.
நானே யோகி.
நானே விரும்பப்பட்டவளும்
வெறுக்கப்பட்டவளும்.
எனக்கு உங்களுடையதல்லாத
மகிழ்ச்சியில்லை.
வலிகளுமில்லை.
நானும் என்னை
’நான்’ எனச் சொல்வேன்.
*Schizophrenia-எண்ணத்திற்கும் செயலுக்கும் உணர்விற்கும் தொடர்பற்ற மூளைவியாதி.
*Nympho-பெண்பித்தன்.
இந்த தடவை ப்ரசுரமாகாமல் தோற்றுப்போன வெற்றிகரமான மொழிபெயர்ப்புக்கவிதை உங்களின் ரசனைக்காய்.
கமலாதாஸ் கேரளாவின்-இந்தியாவின் பெண்குரலாய் ஒரு ஆண்குரலின் மொழியில் ஒலித்த ஒரு மாறுபட்ட சிந்தனாவாதியும் கவிஞரும்.
இவரின் இந்தக் கவிதையை 1986ல் மொழிபெயர்த்து எல்லா இதழ்களுக்கும் அனுப்பி வெற்றிகரமாய் பூமராங் போலத் திரும்பி வந்து என்னிடமே போத்தலில் அடைபட்ட பூதமாய் உறங்கியபடிக் கிடக்க இக்கவிதையை உங்களின் வாசிப்பனுபவத்துக்காக இங்கே தந்திருக்கிறேன்.
இந்த மொழிபெயர்ப்பை சிலாகித்து ப்ரகாஷ் எனக்கு ரெண்டு பால் சர்பத்துகள் வாங்கிக்கொடுத்த இனிமை என் நாக்கின் சுவைநரம்புகளில் இன்னமும்.
நீங்களும் படிக்கிறீங்கதானே இதை ப்ரகாஷ்?
ஒரு ஒப்பிடுதலுக்காக இதன் மூலமும் இணைத்திருக்கிறேன்.
I don’t know politics but I know the names
Of those in power, and can repeat them like
Days of week, or names of months, beginning with Nehru.
I amIndian, very brown, born inMalabar,
I speak three languages, write in
Two, dream in one.
Don’t write in English, they said, English is
Not your mother-tongue. Why not leave
Me alone, critics, friends, visiting cousins,
Every one of you? Why not let me speak in
Any language I like? The language I speak,
Becomes mine, its distortions, its queernesses
All mine, mine alone.
It is half English, halfIndian, funny perhaps, but it is honest,
It is as human as I am human, don’t
You see? It voices my joys, my longings, my
Hopes, and it is useful to me as cawing
Is to crows or roaring to the lions, it
Is human speech, the speech of the mind that is
Here and not there, a mind that sees and hears and
Is aware. Not the deaf, blind speech
Of trees in storm or of monsoon clouds or of rain or the
Incoherent mutterings of the blazing
Funeral pyre. I was child, and later they
Told me I grew, for I became tall, my limbs
Swelled and one or two places sprouted hair.
WhenI asked for love, not knowing what else to ask
For, he drew a youth of sixteen into the
Bedroom and closed the door, He did not beat me
But my sad woman-body felt so beaten.
The weight of my breasts and womb crushed me.
I shrank Pitifully.
Then … I wore a shirt and my
Brother’s trousers, cut my hair short and ignored
My womanliness. Dress in sarees, be girl
Be wife, they said. Be embroiderer, be cook,
Be a quarreller with servants. Fit in. Oh,
Belong, cried the categorizers. Don’t sit
On walls or peep in through our lace-draped windows.
Be Amy, or be Kamala. Or, better
Still, be Madhavikutty. It is time to
Choose a name, a role. Don’t play pretending games.
Don’t play at schizophrenia or be a
Nympho. Don’t cry embarrassingly loud when
Jilted in love … I met a man, loved him. Call
Him not by any name, he is every man
Who wants. a woman, just as I am every
Woman who seeks love. In him . . . the hungry haste
Of rivers, in me . . . the oceans’ tireless
Waiting. Who are you, I ask each and everyone,
The answer is, it is I. Anywhere and,
Everywhere, I see the one who calls himself I
In this world, he is tightly packed like the
Sword in its sheath. It is I who drink lonely
Drinks at twelve, midnight, in hotels of strange towns,
It is I who laugh, it is I who make love
And then, feel shame, it is I who lie dying
With a rattle in my throat. I am sinner,
I am saint. I am the beloved and the
Betrayed. I have no joys that are not yours, no
Aches which are not yours. I too call myself I.
